Dzisiaj opinia pisana "na żywca". Ot, książka otwarta, komputer także. I że nie mam komu powiedzieć swoich przemyśleń, to od razu zapiszę w tym poście.

Czasami odzywały się we mnie głosy dorosłej kobiety, która skręca się na takie przekleństwa typu "o w dupę pawiana". Chyba w tej kwestii jestem minimalistką i wolę raz a porządnie.
Wszelkie bardzo dorosłe przekleństwa typu "ten los jest popierzony" jakoś mi nie pasowały do 15-latków. Załóżmy (bez spojlerów), że zabijają nam matkę, ojca i labradora, a naszą jedyną odpowiedzią jest "w dupę pawiana". Prędzej skwitowałabym tak sytuację, w której ktoś wyjadł mi ulubiony dżem.

Za to muszę przyznać, że bardzo ciekawego zadania doświadczył główny bohater na około 296 jestem pod wrażeniem okrucieństwa autora. Rozumiem, że powieść musi przede wszystkim być interesująca i czasami dość kontrowersyjna, ale jak już lecimy po bandzie, to może warto czasami zrezygnować ze sztucznej otoczki przekleństw "o kurczę".
stronie. Jak na młodzieżową książkę,

I co ciekawe, czym jest cela numer 25 dowiadujemy się dopiero pod sam koniec. Może nie jest to zbyt intrygujące, ale jednak zastanawiałam się, o co chodzi z ową celą z tytułu. I musiałam przebrnąć przez 3/4 książki, aby w końcu do niej dotrzeć. A to nie jest przyjemne miejsce.

O, czytam i dalej i mamy w końcu poważne słownictwo, ale użyte jak w całej książce w dość dziwny sposób: czy gdyby ktoś chciał Was zabić, to byście mówili "jest Pan popier..."? Szacunek przede wszystkim, jak widać.

Końcówkę ledwo przeżyłam. Była bardzo schematyczna, jak we wszystkich powieściach o dobrych i złych bohaterach. Ostatnie 20 stron to grzęzawisko, ale zmusiłam się do tego poświęcenia, abym mogła kliknąć na lubimyczytać, że przeczytałam.


Podsumowując: to książka, która nie skradła mojego serca, za dużo w niej standardowych chwytów. Jeśli ktoś z Was czyta średnio 2 książki rocznie, to może chwyci przynętę, ja niestety znam tego typu powieści na wskroś. I jaka szkoda, że tak mało w tej książce o chłopcu z zespołem Tourette'a było o samej chorobie. Może wyrosłam z typu typu przygodówek.

Moja ocena: 2,5/5

Fate Sucks.

—  Michael Vey, The Prisoner of Cell 25

Hej, czy ktoś z Was pamięta, kiedy ostatnio napisałam recenzję książki? No właśnie, nawet najstarsi górale tego nie pamiętają. Czaiłam się z tymi recenzjami, tu przeczytałam dziesięć stron, tam dwadzieścia, a na wszelki wypadek żadnej z książek nie kończyłam. Prowadziłam doprawdy straszne życie.

tytuł: Podróż "Wędrowca do Świtu"
autor: Clive Staples Lewis

tłumaczenie: Andrzej Polkowski

tytuł oryginału: The voyage of the Dawn Treader

seria/cykl wydawniczy: Opowieści z Narnii tom 3 

 

W trzecim tomie słynnego cyklu Edmund i Łucja w towarzystwie niesympatycznego kuzyna Eustachego trafiają na żaglowiec króla Kaspiana.
Obfitująca w niezwykłe przygody morska wyprawa staje się, dzięki Aslanowi, również podróżą ku własnej tożsamości i dojrzałości.

Trzecią część "Opowieści z Narnii" miałam zamiar skończyć przed świętami. Nie tymi ostatnimi, tylko jeszcze hen daleko przed Bożym Narodzeniem w... 2012? Nic to, wyszło, że czytanie tej książeczki przed Wielkanocą też może być jakimś przeżyciem. No właśnie... jakimś.

Kontynuacja przygód rodzeństwa Pevensie szła mi jak krew z nosa. I na 90% nie jest to spowodowane moją nagłą dorosłością literacką (właśnie będę oglądała "Frozen"- warto zainteresować się jeszcze inną pozycją godną przedszkolaka: "Zaplątanymi"? Takie poważne rozterki mnie naszły przy porannej kawie).

Książka przede wszystkim pozbawiła mnie ulubieńca z młodzieńczych lat, czyli Piotra. Dostaliśmy w zamian rozkapryszonego kuzyna głównych bohaterów - Eustachego. Not fair. Na dodatek Kaspian też nie utkwił mi w pamięci, także jeśli chodzi o sferę postaci literackich, to nie mogę nikomu oddać swojego serca. A Łucja znowu zgrywała bohaterkę. Nic ciekawego.

Sama fabuła została stworzona ciekawie, prawie każdy rozdział przynosił coś nowego, co u normalnych ludzi przyspiesza czytanie książki. Oczywiście ta część skupia się na podróży statkiem i odwiedzinach różnych krain podległych (lub nie) Narnii. Poznamy kolejne dziwne ludy i ich zachowania.

Muszę przyznać z ręką na sercu, pewnie zostanę zlinczowana, ale ostatnie strony czytałam tylko po to, aby je przeczytać. Tutaj jednym okiem patrzyłam na tekst, drugim zezowałam na pęknięcie w suficie, a myślami byłam na jutrzejszym obiedzie lub przypominałam sobie żarty z Familiady.

Podsumowując, nie mogę zbyt dużo napisać o tej książce. Ot, kontynuacja klasyki wydanej kilkadziesiąt lat temu. Jednak o wiele bardziej wolę taką książkę, gdzie występują smoki, od trendy i nowoczesnych poradników dla 6-latków, jakie można teraz spotkać w księgarniach.
Dla zainteresowanych absurdem tego świata: klik klik
Zostawiam Was z tym mindfuckiem i zabieram się za kryminał. Kto zabroni skakać po gatunkach książek? Nikt nie zabroni:)

Moja ocena: 2,5/5

Istnieją takie klasyki, o których ciężko nie usłyszeć. Co więcej, słysząc co chwila o kolejnej powtórce "Władcy pierścieni" w telewizji, dochodzę do wniosku, że "może to faktycznie coś wspaniałego, a Gandalf na zawsze odmieni moje życie". Tak samo było z poradnikiem dla par Johna Graya. Niech odmieni moje życie.

tytuł: Mężczyźni są z Marsa, kobiety z Wenus

autor: John Gray

tłumaczenie: Katarzyna Waller-Pach

tytuł oryginału: Men are from Mars, women are from Venus

J. Gray w swoim bestsellerowym poradniku wyjaśnia, dlaczego kobietom i mężczyznom tak trudno stworzyć szczęśliwy związek. Radzi też, jak mogą oni wykorzystać świadomość dzielących ich różnic, by zbudować harmonijną relację.Książka ta zapoczątkowała ogromną popularność autora i na stałe weszła do kanonu najbardziej poczytnych poradników podejmujących tematy związków, a jej tytuł w potocznym języku stał się synonimem różnic między kobietami i mężczyznami. John Gray to ekspert w dziedzinie związków międzyludzkich i autor kilkunastu światowych bestsellerów, które przetłumaczono na 45 języków i wydano w łącznym nakładzie 45 mln egzemplarzy. Przez trzydzieści lat był terapeutą małżeńskim i rodzinnym. Mężczyźni są z Marsa, kobiety z Wenus to w ciągu ostatnich kilkunastu lat najlepiej się sprzedająca na świecie książka o związkach damsko-męskich.

 Wow, podjęłam się wielkiego przedsięwzięcia. W końcu poznać myśli drugiej płci nie powinno być tak łatwo. Chyba, że damy zarobić temu znanemu terapeucie, który potrafi rozłożyć drugiego człowieka na części pierwsze w zaledwie 300. stronach.  Miałam te szczęście, że książkę pożyczyła mi znajoma. I jak to ja, czytałam ją ponad rok:) Jakoś opornie szła mi ta edukacja, ale w dzisiaj udało mi się dotrzeć do ostatniej strony tej wiedzy popularnej.

Wydaje mi się, że zasadniczo książka mogłaby zostać skrócona do kilkunastu stron. Gdyby pominąć anegdotki o cudotwórczej działalności Graya jako terapeuty zakochanych par i historii rodzinnych, z których autor wyszedł obronną ręką, to całość można by ładnie streścić: mężczyznom trzeba mówić, czego się od nich oczekuje, a kobiet należy słuchać (nawet jak się ich za grosz nie rozumie) i wspierać w działaniach. Do tego warto tym babkom pomagać co jakiś czas, a mężczyznom należy dać co jakiś czas "wolne", żeby zajęli się czym tam sobie chcą (co oznacza brak wydzwaniania, ględzenia i narzekania, choćby na 2 dni).

mądrość internetu: miłość

Sama mniej więcej tyle wyniosłam z tego poradnika, który mimo wszystko jest dość pomocny. został napisany z męskiego punktu widzenia, a to już połowa sukcesu. Co więcej, ukazuje, że od wielu lat (nawet nie wiem, kiedy wyszło pierwsze wydanie tej książki, ale ok. 18 lat temu) relacje w związkach się nie zmieniają i problemy są takie same. Do tego uświadamia podstawowe różnice między ludźmi, co trzeba po prostu sobie uświadomić i dostosować się do nich. Aby wszystkim żyło się lepiej i milej:)
Przede wszystkim

Nie wiem, co więcej mogłabym ocenić w tej książce. Liczyłam na trochę więcej magii od książki, która na stałe wpisała się w kanon literatury popularnej. Harry'ego Pottera na pewno nie dostałam, ale czy jestem rozczarowana? Raczej naiwnym byłoby sądzić, że istnieje jeden przepis na to, jak postępować z innymi. Jest to bardziej zależne od tego, z kim mamy akurat do czynienia i jacy sami jesteśmy. Bo w tych wszystkich złotych radach trzeba umieć dostrzec miejsce na samych siebie.

Podsumowując, złoty poradnik o relacjach damsko-męskich wcale nie jest taki złoty, ale to dobra baza to rozpoznania "wroga" i zwykły umilacz czasu, jeśli nie mamy ochoty na poważniejszą literaturę. Poza tym, cieszę się, że istnieją takie książki, bo najwidoczniej ludzie mają bardzo duże problemy z kontaktami z innymi i być może tak prosta książka faktycznie komuś pomogła. 

Moja ocena: 2,5/5

 Proszę, dedykacja dla mojego Master of Universe.

Myślałam, czy warto zmarnować czas i wzrok na ślęczeniu przed komputerem i e-bookiem? Czy warto być jedną z tych, które płyną z prądem i czytają popularne nowe książki? Warto płynąć z tym erotyczno sadomasosraso prądem? No i doszłam do wniosku, że YOLO - PRZECZYTAM TO. I tak też zrobiłam.







Ana to przeciętna studentka, która mieszka ze swoją przyjaciółką, Kate. Christian to bogaty chłopak, który odniósł sukces. Pewnego dnia Ana przeprowadza z nim wywiad. Iskrzy między nimi, wręcz oboje sparklingują i tak się zaczyna
E. L. James to prawdziwa artystka. Pisze tak plastycznie i dokładnie, że bez problemów możemy wyobrazić sobie te wszystkie akrobacje łóżkowe naszych bohaterów. Oczywiście, aby podsycić atmosferę, mamy tutaj dialogi pełne pożądania, dyszenia i taniości.

Ana jest okropną  główną bohaterką. Myśleliście, że Bella ze "Zmierzchu" to pretekcjonalna emo nastolatka? Ona przynajmniej ma 17 lat i trochę jest zagubiona wampirami, które ją otaczają. Zmienia środowisko i znajomych.

moja wizja Any

Ana z kolei to dorosła kobieta, która ma umysł 6-latki. I co zabawne, najwidoczniej żyje w zamknięciu, bo wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach nawet 11-latkowie wiedzą więcej o seksie niż ona. Zabawne jest też to, że u niej biologia się wcześniej wgl nie odezwała i dopiero Christian obudził w niej potrzeby seksualne. W ten sposób nasza bohaterka pokazuje, że wcale nie trzeba być urodziwą gwiazdką porno, żeby przyciągnąć bogatych miliarderów z kamerdynerem, własnym helikopterem i kosmetyczką.Ana zachowuje się czasami tak idiotycznie, bez jakichkolwiek domysłów, że mam ochotę powiedzieć jej "opamiętaj się dziewczyno, weź się w garść". Jednak nie dane mi to, ponieważ chwilę później wkracza Christian, który wgłębi jest dobry i wrażliwy.

i Christiana

Mnie osobiście nawet Christian denerwował z tym swoim kontrolowaniem wszystkiego. Jakkolwiek zazdrosny facet może być uroczy (mądrość internetu), tak Grey po prostu wkurza. Aż ma się ochotę utrzeć mu nos. I przekonanie, że jak ma się pieniądze, to można śmigać sobie helikopterem do piekarni po świeże bułki - nieładnie, panie Christianie.

Trochę szkoda jednak, że sceny erotyczne są w prawie każdym rozdziale (pomijając pierwsze, które są swego rodzaju wprowadzeniem do historii). Po pewnym czasie odczuwamy jedynie nudę, a teksty naszych ognistych kochanków stają się żałosne.

Oczywiście widać tutaj różne powiązania ze "Zmierzchem", ale nie są jakieś nachalne, więc spokojnie można zabrać się za "50 odcieni..." bez znajomości twórczości Meyer.

I może powieść byłaby zwykłym opisem aktów, ale nie nie nie. Ponieważ autorka zaserwowała nam trudny wątek jakim jest przeszłość idealnego, seksownego Christiana. Chłopak to czysty bad boy, ale razem z Aną zastanawiamy się, co spowodowało jego predyspozycje w dorosłym życiu. I dlaczego jest takim maniakiem jedzenia?

Książka została napisana bardzo prostym językiem, przecież nie chodzi w niej o poetykę. Trzeba się liczyć z pewną ilością przekleństw, na które natrafiamy.

Samo BDSM jest interesujące, jednak nie będę zagłębiała się w moje własne odczucia na ten temat. Chodzi mi jedynie o to, że tematyka mogła być fajna, bo w Polsce mało takich tekstów. Ale może to dobrze, nie wnikam. Jestem z tych osób co nie popierają ładowania seksu do wszystkich teledysków, reklam i programów rozrywkowych. Także to dość zaskakujące, że ta powieść ma tak dobrą reklamę.

No i trzeba przyznać, że być może dla wielu osób ta powieść jest nieskończoną studnią inspiracji:)) Powodzenia życzę!

Komu polecam? Dojrzałym czytelnikom, którzy potrafią patrzeć na tę książkę z przymrużeniem oka. Ludziom ciekawym fantazji jednej kobiety zajmującej się domem, która pisze o pragnieniach wielu kobiet (hej, przecież ona nie może być jedyną). Fankom Cosmopolitan. Wszystkim mającym ochotę na tanią erotykę.

Ogólnie książka była szybka w czytaniu, często nudna i żałosna, ale lekka w odbiorze. Na długie i samotne wieczory (choć to trochę smutna wizja ). 

Przepraszam tych, których może urazić moja recenzja napisana "na luzaka". Jakoś nie potrafię tej książki traktować zbyt poważnie, także pisałam w sposób dość odbiegający od prawidłowego.

Teraz tylko czekać na ekranizację!
Moja ocena: 2,5/5 (no nie mogę dać nic innego, bo i na powieściach erotycznych się nie znam, więc nie mam porównania. )

Czy można zrobić coś niesamowitego przepisując cudze teksty z bloga? Mieszając różne style i wklejając nie swoje słowa? No chyba jednak nie...

"mięsista cisza",

"podśmiechujki",

"martwomózga impreza"

Gdybym miała ocenić fabułę książki, jej akcję... dałabym 0. Nie ma zbytniej akcji, to po prostu pamiętnik wiecznie naćpanej młodej Niemki, która zagubiła się gdzieś w tym świecie i prawdopodobnie nie chce się odnaleźć. Mifti można lubić albo i nie cierpieć za jej nowoczesność, przypadkowy seks,  wyszukany język i masę przekleństw. Myślę, że fani serialu "Skins" by się odnaleźli i może nawet poczuli ten klimat. Jednak dla mnie próba stworzenia niesamowitego debiutu za pomocą kontrowersji, psychobełkotu 16-latki i maaaaaaaasy przekleńtw jest żałosna.

Jednak niektóre zwroty mi się strasznie podobają, pewne filozoficzne rozmyślania Mifti także.

Aha, wiecie, że ta książka jest plagiatem? Jeśli mnie pamięć nie myli, to kilka stron na końcu książki to same odnośniki, skąd autorka brała pomysł na książkę i są cytaty żywcem przepisane z cudzego bloga.
Więcej o tym "fenomenie" w pisaniu debiutanckiej książki można przeczytać TUTAJ

Niektórzy twierdzą, że książka jest genialna, tylko trzeba umieć doszukać się w niej tego ukrytego znaczenia. Osobiście uważam, że autorka (wydając książkę w wieku siedemnastu lat) bardzo chciała wyjść na berlińskiego bitnika w porywach do młodego geniusza, ale te wszystkie pomysłowe sformułowania i bełkoty nie wystarczają.

No ale plus za poruszanie ciekawej tematyki: młoda dziewczyna nieakceptująca swojego wygodnego życia bierze narkotyki i nie potrafi (najprawdopodobniej) pogodzić się ze stratą swojej mamy.

No i szybko się czyta. Chociaż nie jest łatwo.

Moja ocena: 2/5

Próbowałam czytać "Lewiatana", ale doszłam do wniosku, że pełnoletność ograbiła mnie z tej dziecięcej wiary we wszystkie latające dziwactwa, wielkie transformersy i rycerską walkę. Dlatego wzięłam się za dość popularną serię w Stanach Zjednoczonych.
Na cykl składają się "Brzydcy", "Śliczni", "Wyjątkowi". Tyle zauważyłam w bibliotece. Natomiast na amerykańskich półkach znalazłam jeszcze tytuł "Extras".Dotychczas przeczytałam tylko pierwszą część. I chyba mam już jej dość. Ale po kolei...

Główna bohaterka żyje w świecie, gdzie w wieku 16 lat robi się ludziom operacje plastyczne, które upodobniają do siebie całe społeczeństwo. W ten sposób nie istnieją kompleksy na punkcie odstających uszu, fałdek na brzuchu czy daleko osadzonych od siebie oczu. Jednak nasza dziewczyna poznaje przyjaciółkę, która kocha te swoje małe "wady" i chce uciec od rzeczywistości, w której wszyscy są śliczni i głupi. I tak rozpoczyna się wewnętrzny konflikt młodej Tally, która z pewnych powodów wyrusza w podróż za swoją znajomą...

Sam pomysł na taką dystopię jest ciekawy. Operacje plastyczne są aktualnie na czasie. Ludzie pożądają zmian w swoich ciałach, chcemy się non stop odmładzać. Jednak czytając "Brzydkich" doszłam do wniosku, że powieść jest bardziej skierowana na przygodę niż psychologiczne psychobełkoty o naszych potrzebach bycia pięknymi. Trochę szkoda, bo sama akcja nie jest zbyt wciągająca. Nie mamy tutaj zbyt wielu nowych przygód bohaterów, w kółko wałkowany jest problem sumienia Tally. Bardzo denerwował mnie fakt, że autor co chwila przypomina o poprzednich wydarzeniach, jakby czytelnik po przeczytaniu pięciu stron robił sobie miesięczną przerwę i potrzebował solidnego streszczenia wydarzeń z poprzedniego rozdziału. A może po prostu nasza bohaterka została wykreowana na taką drama queen, która co chwila roztrząsa przeszłość i musi nam o tym przypominać. Strona po stronie.

Zapewne przesadzam, bo aż tak nie jest lana woda, ale muszę przyznać, że było wiele momentów, w których się nudziłam i czytałam tylko dlatego, że nie chciałam porzucić tej powieści. Może bohaterowie uratowaliby sytuację, gdyby byli charyzmatyczni, oryginalni, szaleni. Ale dla mnie owa banda nastolatków, których poznajemy w książce, jest niezwykle przeciętna. Tak bardzo, że pomimo tego, że czytałam tę powieść parę dni temu, to musiałam przed chwilą sprawdzić jak nazywa się główna bohaterka książki.

Jednak muszę przyznać, że zakończenie tej pierwszej części jest bardzo dobrze rozegrane i zachęcające do sięgnięcia po kolejną częśc. I zapewne tak zrobię po dłuugiej przerwie. Nie muszę się martwić o to, że zapomnę o wydarzeniach z "Brzydkich", bo pewnie przeczytam o nich w "Ślicznych" wiele razy.

Moja ocena: 2,5/5