Lubię tego typu literaturę. I bohaterów. Takich "Małych Księciów", którzy żyją w swoim świecie i pokazują, że na wszystko można spojrzeć inaczej. Tak, debiut Barman wytyka nas, zabieganych ludzi, i śmieje się w twarz. Nie tylko nam, samego Kartezjusza wyśmiano i obalono. A konkretniej zrobiła to główna bohaterka powieści, Karen. Sama siebie nazywa hybrydą i nigdy nie zaprzeczyła temu, że jest ociężała umysłowo. Co z tego, skoro nawet z IQ telewizora można być dobrym człowiekiem o czystych intencjach. Prawdę mówiąc, podczas lektury uważałam ją za niespotykane zjawisko, ponieważ Karen twierdzi, że nie potrafi kłamać. Kto z nas nie potrafi kłamać? Ręce w górę. No właśnie, trochę lepiej, trochę gorzej, jak kto potrafi. Często bez mrugnięcia okiem ani wyrzutów sumienia. Czasami z przymusu, czasami z wygody, czasami dla dobra innych. Jednak Karen tego nie potrafi. Czego jeszcze nie potrafi? Okazywać wielu uczuć. Zna parę podstawowych, reszta wymaga od niej wielkiego wysiłku. Fascynująca postać.

 Jest niepełnosprawna umysłowo, fakt, ale czy taka zwykła Ja jej współczuję? Niezbyt. Nie wynika to z mojego braku empatii czy obojętności na losy innych. Po prostu Karen to dziewczyna, która została przedstawiona jako niezwykle zaradna kobieta. I wydrzeć się potrafi, postawić do pionu dorosłych mężczyzn. Ba, nawet jak będzie trzeba, to zacznie tłuc szyby i bić się z innymi. Wbrew pozorom mądrze mówi, nieraz czułam się głupsza od niej.W dużej mierze stała się taka dzięki swojej krewnej.

Poznajemy ją w dość opłakanym stanie, kiedy to zauważa ją jej ciotka. Isabelle jest niezwykła kobietą, z sercem i poczuciem misji. Tak, ta kobieta postawiła sobie cel, może też trochę z poczucia zwykłego obowiązku i postanowiła go osiągnąć. Chociaż ma do siebie żal w pewnej scenie w książce, to ja uważam, że bardzo dobrze wywiązała się ze swojego zadania. Również zaradna, chociaż lubiła popić, co mogę o niej więcej napisać? Była dla Karen, Karen była dla niej i tyle. Uzupełniały się.

Z samej powieści możemy się także dowiedzieć, jak działa rybny przemysł w Meksyku, ale nie tylko tam. Nigdy się tym zbytnio nie interesowałam, bo nie jestem zwolenniczką tych morskich potworów, ale po lekturze nagle zachciało mi się zapisać do Greenpeace. Taki był zamysł autorki? Nie wiem, ale jeśli tak, to się jej udało. Oczywiście wiele brudnych i mrocznych stron wielkich firm znam, bo co jakiś czas ekolodzy alarmują o różnych przekrętach, ale chęć zysków do samego końca życia niektórych ludzi jest po prostu żałosna.

Po więcej szczegółów odsyłam do lektury, która okazała się być prawdziwie wolną od stresu. Przez te parę godzin czułam, że odpoczywam i nawet mogłabym karmić te wielkie tuńczyki.

Moja ocena: 5/5

Zdążyłam pójść do biblioteki miejskiej jeszcze przed urlopem bibliotekarki i upolowałam parę ciekawych książek na wakacje. No to czemu by się nimi nie pochwalić na stronie?

1.  "Carrie" - Stephen King - PRZECZYTANA Moja ocena: 3,5/5 
2.  "Ambicja" - Kate Brian - Jestem fanką tej serii, ale po przeczytaniu 60 stron jakoś mnie nie wciągnęło. Zobaczymy.
3.  "Dziewczyna, która pływała z delfinami" - Sabina Berman
4.  "Czyste intencje" - Charlaine Harris - Pierwszą część pożyczyła mi znajoma i mam ochotę sprawdzić, czy autorka dość fajnej serii o wampirach równie dobrze pisze kryminały.
5.  "Lolita" - Vladimir Nabokov - Z mojej wakacyjnej listy książek do przeczytania.
6.  "Zanim zasnę" - S. J. Watson - Debiut, który już wyhaczyłam w empiku

A Wy? Jakie książki wpadły Wam w dłonie w bibliotece? Coś godnego polecenia?

Mam nadzieję, że kiedyś w końcu się odważycie skomentować moje wpisy, naprawdę byłoby mi miło :)

Atrofia to debiut amerykańskiej pisarki, która ukończyła filologię angielską ze specjalizacją kreatywnego pisania. I muszę przyznać, że pomysł na książkę miała niebanalny. Już w wielu filmach i książkach ludzie próbowali udoskonalić nasz gatunek, wymyślili nawet sztuczną inteligencję.
W "Atrofii" mamy do czynienia ze światem po III wojnie światowej, w wyniku której cały świat przestał istnieć. Jedynie Ameryka Północna uratowała się, ponieważ była najbardziej rozwinięta technologicznie. I tam właśnie naukowcy wpadli na pomysł stworzenia embrionów, które będą idealne genetycznie. Pierwsze pokolenie z tych embrionów żyje sobie długie lata w zdrowiu i szczęściu. Niestety problem polega na tym, że ich dzieci umierają w wieku 20, 25 lat. I jedną z takich osób jest główna bohaterka trylogii - Rhine, która zostaje porwana i sprzedana obcemu mężczyźnie.

Cała książka opisuje życie świata zmierzającego ku całkowitej zagładzie, gdzie ludzie zrobią wszystko, aby utrzymać gatunek przy życiu. Nie ma zbytnich zwrotów akcji, ponieważ większość scen odbywa się w ścianach mieszkania bogatego Lindena i jego ojca. To dość ciekawy sposób pokazania czytelnikowi, w jakim więzieniu mieszkają ci ludzie, jak mało widzieli i jak mało mają czasu na to, aby cokolwiek z tym zrobić.

Dlatego Rhine jest swoistą buntowniczką, nie chce poddać się systemowi i pragnie być przede wszystkim wolną dziewczyną. Da się lubić główną bohaterkę, która pokazuje nam swoją aktywną formę życia. Nie poddaje się.
W przeciwieństwie do Jenny, która również została porwana i sprzedana Lindenowi. Dziewczyna po prostu pragnie przeczekać pozostały jej czas i nie wychyla się, chociaż jest bacznym obserwatorem zdarzeń.
 Z kolei najmłodsza z nowych mieszkanek domu Ashby'ego jest zachwycona swoim "więzieniem". Cieszy się z nowego życia, ponieważ pochodzi z sierocińca, gdzie nie miała takich luksusów. Najbardziej mnie denerwuje ze wszystkich. Jest wścibska, głupia i naiwna.
 Jednak, jak się okazuje w książce, nie ma tutaj bohaterów całkowicie białych lub czarnych. Ojciec Lindena to mroczna postać, której większość się boi a ja po prostu nie cierpię tego naukowca, który poświęci wszystko w imię odnalezienia leku na wirus, jaki przynosi śmierć 20-letnim ludziom.
Każdy ma swój sposób na przetrwanie tego życia. Ludzie często są nieświadomi tego, co dzieje się poza murami ich rezydencji. To smutne, ale dzisiaj też często nie wiemy co dzieje się za ścianą i sąsiedzi praktycznie nie znają się oprócz mówienia sobie grzecznościowego "dzień dobry".

Warto zwrócić w tej książce uwagę na niewolnictwo. Pomimo zaawansowanej technologii i licznych hologramów, które zastępują ludziom prawdziwe życie, przyszli ludzie cofnęli się do czasów, kiedy można było sobie kupić ludzi potrzebnych do pracy przy domu. Nie szanuję ich życia i praw, liczy się tylko dyskrecja, podporządkowanie i wydajność. Książka opisuje również różnice pomiędzy różnymi stanami Stanów Zjednoczonych. W niektórzy panuje skrajne ubóstwo, by w innych ludzie mogli chodzić na bankiety z fontannami czekolady.

Nie chcę zdradzać szczegółów fabuły, dlatego przyznam, że książka mnie wciągnęła, historia była interesująca, ale trochę za mało akcji jak dla mnie, a bohaterowie nie są niezwykle ciekawi. Zakończenie dość oczywiste, jednak myślałam, że autorka stworzy je ciekawiej, żeby zachęcić czytelników do sięgnięcia po kolejną część "Fever".

 No i przyznaję, że okładka jest niezwykle adekwatna do treści publikacji i przepiękna po prostu.

Moja ocena : 4/5

Od dawna planowałam przeczytanie książek Jane Austen i Stephena Kinga. "Dumę i uprzedzenie" bardzo miłym zaskoczeniem dostałam na urodziny, natomiast "Carrie" Kinga wypożyczyłam w miejskiej bibliotece i już na mnie czeka.

Na początek mojej letniej listy książek do przeczytania wybrałam "Dumę i uprzedzenie", ponieważ liczyłam na niezobowiązujący wakacyjny romans. Jakże się myliłam!

Pomimo wątków miłosnych, dość istotnych w tej pozycji, książka przede wszystkim w dość prześmiewczy sposób opisuje ówczesne społeczeństwo i zachowania tamtejszych ludzi, którzy przede wszystkim patrzyli nawzajem na swoje majątki i hierarchię społeczną. Oprócz tego ich główną rozrywką bylo obgadywanie siebie nawzajem. Doprawdy nie byle jaka gratka dla intelektualistów, za jakich się wielu mieszkańców XVIII-XIX Anglii miało.

Sam Pan Bennet mówił, że sąsiedzi nawzajem stanowią dla siebie rozrywkę, bo mogą nawzajem plotkować o rodzinach. Warto zaznaczyć, że postać ojca Bennet jest bardzo sympatyczna, pomimo pewnego dziwactwa. Zawsze ironiczny, celnie opisywał co się dzieje w życiu rodziny. Niestety nie szanował zbytnio swojej żony, był wobec niej obojętny. Nic dziwnego, wiele małżeństw w tamtych czasach było podyktowanych wysokością posagu panny młodej. Ha, niespodzianka - nic się do dzisiaj nie zmieniło. To pieniądze często są motorem napędowym "wielkich" miłości.

Wśród tych obłudnych osobistości, które tylko pozornie sprawiają kulturalnych, grzecznych i przyjaźnie nastawionych do innych, występuje panna Elizabeth, której mało obchodzą owe konwenanse. Pragnie ślubu z miłości, odrzuca wszelkie rodzinne interesy, które moja znienawidzona bohaterka, pani Bennet próbuje zawrzeć.
Zatrzymajmy się na chwilę przy postaci pani Bennet. Wydaje mi się być takim typowym dawnym moherem, dla której liczą się tylko powierzchowne zalety, jak majątek męża, jego miejsce w społeczeństwie. Chociaż stop, tak naprawdę liczy się dla niej po prostu to, żeby jak najszybciej wydać za mąż swoje córki. Nawet jeśli będzie to Rzeźnik z serialu "Dexter", wszystko jedno. Chociaż bardzo nie lubi pana Darcy'ego.

Mnie właśnie niezwykle przypadł do gustu. Kojarzy mi się z młodym buntownikiem, który ma swoje zdanie, nie pragnie blichtru i sztucznego przyklasku i średnio dba o to, co o nim ludzie mówią. Czytając książkę nie sugerowałam się okładką i wyobrażałam go sobie jako młodego mężczyznę z lekkim nieładem na głowie i lekko nonszalancki styl ubierania. Ach, wyobraźnia młodej czytelniczki:)
Oczywiście mamy też innych bohaterów, ale nie będę się rozwodziła nad każdym z nich, warto samemu wyrobić sobie zdanie. Chociaż wspomnę tylko, że plastiki już wtedy istniały, a Jane osobiście nie przypadła mi do gustu. Jest zbyt wyprasowana i zachowuje się jakby miała kijek w wiadomej części ciała.


Muszę przyznać, że to nie jest książka, która pochłonęła mnie całkowicie. Na początku w ogólnie nie mogłam się przekonać, ponieważ najzwyczajniej w świecie nudził mnie wałkowany przez bohaterów temat i ich rozterki. Nie wiem, jakbym dała radę, gdybym musiała prowadzić całe swoje życie w ten sposób. Oprócz tego język nie jest dość przystępny i mnie po prostu czasami denerwowały te wzajemne adoracje bohaterów. To takie nieszczere. I chyba taki był zamysł autorki.

Warto zapoznać się z historią, nie jest to romans, bardziej obyczajówka, ale też nie jestem do końca przekonana. Natomiast akcji zbytniej tam nie ma, jeśli ktoś poszukuje tego typu literatury. Ciekawe na wieczory przy gorącej czekoladzie albo na kocu przy jeziorze. Oczywiście omawia też aspekty, nad którymi warto się zastanowić, ale ja po prostu przeczytałam tę książkę i uznałam, że większość bohaterów to idioci, którzy bardziej skupiają się na innych, niż na swoim własnym życiu. Smutne życie w gorsecie.

Moja ocena: 4/5

Parę cytatów, która zaznaczyłam w swojej książce (polecam takie zaznaczanie choćby ołówkiem ważnych dla nas fragmentów, do których w każdej chwili można powrócić i łatwo znaleźć w książce ):

I nie oczekujmy od energicznego młodzieńca szczególnej przezorności i rozwagi. Częstokroć padamy bowiem ofiarami własnej próżności. Kobiety przypisują uwielbieniu nadmierne znaczenie.

Lecz nawet jeśli nie kierują nim złe intencje bądź chęć unieszczęśliwiania innych, mógł zwyczajnie zbłądzić i nieumyślnie sprawić komuś ból. Wystarczy odrobina bezmyślności, obojętność wobec uczuć innych ludzi lub brak własnego zdania.

Młodzieniec łatwo zakochuje się w pannie na kilka tygodni, po czym za sprawą przypadkowego rozstania równie łatwo o niej zapomina. Taka niestałość to zjawisko dość powszechne.

Oczywiście jest ich o wiele więcej, ale zachęcam do lektury.

Mogę się pochwalić, że "Pretty Little Liars. Kłamczuchy" z mojej wakacyjnej listy książek już przeczytałam. Być może napiszę, co sądzę o pierwotnej historii tej serii, na bazie której został stworzony serial, ale dzisiaj chciałabym opisać moje odczucia odnośnie książki Markusa Zusaka.


Parę lat temu, kiedy poważniejsza i symboliczna literatura była dla mnie rzadkością, dopiero odkrywałam powieści trudniejsze w odbiorze niż "Pamiętniki Książniczki" Meg Cabot tudzież inne młodzieżowe technoliteratury, natrafiłam na "Złodziejkę książek" pewnego australijskiego pisarza. Powieść została napisana z takim wdziękiem, estetyką, że po prostu ją chłonęłam. Historia sama w sobie była fascynująca. Tak dzisiaj pamiętam tamten utwór, tak wspominam, pod takim wrażeniem byłam.
I być może to, jak mądra się czułam po przeczytaniu "Złodziejki książek" skłoniło mnie po latach do sięgnięcia po inną pozycję wydaną spod tego samego pióra. Trochę starsza, z większym książkowym dorobkiem na karku, znalazłam "Posłańca" na półce (a konkretnie podłodze) w domu u koleżanki. Okładka zaprojektowana bardzo podobnie do poprzedniej mojej lektury Zusaka, intrygujący tytuł i opis z tyłu książki. Biorę!
 Swoje musiała odczekać u mnie na półce, ale kiedy się za nią zabrałam, to zjadłam wszystkie strony w przeciągu 2 dni.

Po pierwsze: pięknie wydana. Niezwykle ciekawie została książka podzielona na 5. części. Każda część utworu to inna karta, którą podczas swojej wędrówki dostaje główny bohater. Możemy zobaczyć, jak wyglądały te karty i wskazówki na nich zapisane. Oprócz tego każdy rozdział został oznaczony inną figurą z kart (nie jestem biegła w tym temacie).

I tak razem z Edem podróżujemy, ratujemy świat i oczyszczamy go z tego całego syfu, który się nazbierał koło nas. Bo szukać daleko nie musimy, główny bohater dociera tam, gdzie prawdopodobnie sam by nie poszedł, a wcale daleko szukać by nie musiał. Dlaczego? Ed jest niezwykle przeciętnym 19-latkiem, który ma przyjaciół, gra z nimi w karty i jest taksówkarzem. Nie pracuje dla służb specjalnych, nie ukończył Harvardu i nic nam nie wiadomo o innych jego pasjach. Ilu widzimy takich osób obok siebie? Wielu. Często my sami prowadzimy takie życie. No i bum, nagle Ed zostaje posłańcem.

Nie chcę ujawniać szczegółów  powieści, dlatego nie zdradzę, z czym owy posłaniec musi się borykać, ale przejdę do samej idei książki. Otóż jest to dość jasne napisane, że nie ważne, czy Smith czy Kowalski, możemy być bohaterami. I to nawet bez pelerynki. Przypomina mi to trochę historię znaną z "Kick Ass", ale tutaj to ktoś postronny napędza bohatera i daje mu kolejne zadania.. Kim on jest? Dowiadujemy się na samym końcu powieści i muszę przyznać, że jestem trochę rozczarowana. Stawiałam na bardziej oryginalny pomysł, jednak rozumiem zamysł Markusa. Przeżyć tę historię z Edem? Zastanowić się na tym, jak często przymykamy oko na cudze problemy, nawet te najmniejsze i cieszymy się, że to nie dotknęło nas? Uświadomić sobie, że należy to zmienić? Warto.

Moja ocena: 4,5/5

        Od jutrzejszego dnia mogę bez żadnego poczucia winy spędzać czas na odpoczywaniu. A książki to jedna  z lepszych możliwości dla mnie, także postanowiłam, jak zapewne znaczna ilość osób, przygotować sobie listę pozycji, na które będę się czaić w bibliotece, księgarni albo będę sępić od znajomych :)

Nie przedłużając...

Ostrzegan tylko, że to może być zbyt długi post dla przeciętnego Kowalskiego, bo niestety przeceniam swoje możliwości i w kilku słowach CHCIAŁABYM PRZECZYTAĆ WSZYSTKO.

A jak wiemy, od zawsze prowadzę walkę z czasem. I zawsze przegrywam.

1. "Lolita" - Vladimir Nabokov

Intrygują mnie historie o osobach psychicznych, z różnymi zaburzeniami. Tutaj mamy do czynienia z obsesją na punkcie młodej dziewczyny. Co prawda, znam już tę historię i wiem, jak się ta opowieść zakończy, ale to nie umniejsza mojego zainteresowania książką. Poza tym, owa pozycja znajduje się na liście BBC - 100 książek, który każdy powinien przeczytać w swoim życiu. Także przeczytam, a czy było warto, to się przekonamy. To już chyba klasyka.









2. "Pretty Little Liars. Kłamczuchy" - Sara Shepard

Nie skłamię twierdząc, że stałam się jedną z fanek serialu o tym samym tytule, który został stworzony na podstawie serii książek. Jak czekam na każdy z odcinek programu telewizyjnego, to przypuszczam, że jego pierwowzór jest równie dobry. To także historia pewnego rodzaju obsesji tajemniczej/ego A. na punkcie 4. młodych dziewczyn, które do kościoła raczej nie chodzą i swoje za kołnierzem maja. Wbrew pozorom to coś na zrelaksowanie. Młodzieżówka wakacyjna.









3. "Szklany klosz" - Sylvia Plath
Sylvią Plath zaciekawiłam się po przeczytaniu książki "Posłaniec", gdzie została wspomniana. Przypuszczam, że do przeczytania jej utworów skłonił mnie fakt, że pisarka popełniła samobójstwo. Chciałabym się dowiedzieć czegoś więcej z tej autobiograficznej książki o 19-letniej dziewczynie. Plath odebrała sobie życie miesiąc po premierze "Szklanego klosza". Mam nadzieję, że owa pozycja skłania do refleksji nad otaczającym nas światem bezmózgiego technożycia.










4. "Zabić drozda" - Nelle Harper Lee
Z tego, co się orientuję, to jedna z amerykańskich lektur. Napisana ciepło i przystępnie, a jednak porusza ważne aspekty moralne. Chciałabym się przekonać, czy to prawda, ponieważ wiele dobrego słyszałam o tym utworze. Osobiście poszukuję czegoś na wzór "Małego Księcia", gdzie prawdy życiowe są opisane w przepiękny sposób (dlatego chociażby tyle cytatów z tej do dzisiaj funkcjonuje).











5. "W drodze" - Jack Kerouac
 Oh, beat generation.
 Oczekuję od tego czegoś w stylu "Buszującego w zbożu" czy "Wszystko za życie".
Trochę zainspirowana "Skowytem" chciałabym móc ukradkiem wtargnąć do tamtego życia bitnikówo, poczuć ich wolność. Czasami warto się ześwinić, żeby móc znowu wrócić do odgrywanej przez siebie roli w społeczeństwie. Łamiąc zasady, oddając się narkotycznym i seksualnym seansom, kradnąc, przeklinając i biegając na golasa po plaży. Czemu nie? Ja mogę sobie o tym poczytać i to w świetle prawa:)









6.  "Oszaleć z miłości" - Chris Manby
Ta książka powinna być dokładnie taka, jak okładka i tytuł. Czyli coś odmóżdżającego, lekkiego i z wielkim happy endem. Ale hej, w końcu mam wakacje, trochę tego typu rozrywki zdecydowanie nie zaszkodzi. Tym bardziej, że świetnie się bawiłam przy czytaniu "Wojen w SPA", które dawno temu pożyczyłam. Żałuję, że nie zabrałam się za tamtą książkę wcześniej, bo kiedy już zaczęłam czytać to bardzo szybko skończyłam. Lekka powieść na ok. 2 dni siedzenia pod drzewem na działce lub nad jeziorem. Czemu nie.








7. "Duma i uprzedzenie" - Jane Austen
Bardzo chciałam i nadal chcę wziąć udział w tegorocznym wyzwaniu Jane Austen, który od jakiegoś czasu krąży w internecie, ale bardziej w sferze społeczności na Youtube'ie. Tam właśnie jedna z przemiłych czytelniczek zorganizowała takie wakacje z twórczością Jane Austen. Nie wiem, czy to wstyd, ale jeszcze niczego od tej autorki nie przeczytałam, dlatego zaznajomiłam się z ocenami na portalu lubimyczytac.pl i wywnioskowałam, że zabieram się za "Dumę i uprzedzenie". Jeśli spodoba mi się ten styl pisania i tematyka, to wchodzę w tę letnią zabawę.








8. "Wichrowe wzgórza" - Emily Jane Brontë
Idąc za ciosem, kolejna pozycja klasyków, które rzekomo trzeba znać.
A tak po prostu to potrzebuję jakiegoś romansów z pierdolnięciem. Myślę, że wybrałam tę książkę po części z tego względu, że widziałam plakat filmu z 2012 roku, który niedawno widziałam w mieście. I przeczytałam o tej książce w "Posłańcu". Magia reklamy.











Oprócz tego należy pamiętać, że jestem uczennicą i mam pewne plany dotyczące lektur, także tych książek będzie przybywać. Nie wiem, czy uda mi się spełnić swoją zachciejlistę i przeczytać powyższe pozycje, ale bardzo bym chciała.

wszystkie zdjęcia okładek pochodzą z portalu lubimyczytac.pl

Książka Jay'a Ashera jego debiutem tego pisarza. Powiedzieć, że dość dobrym to zbyt ostra krytyka. Dla mnie ta pozycja na rynku jest po prostu zniewalająca.
Pomimo tego, że historia opowiada tak smutną i przejmującą historię, to nieraz się nawet uśmiechnęłam. A czego można chcieć więcej od książki, niż wywoływania emocji i tego "wow. to już się skończyło?" - zaraz po skończeniu czytania.
Kolejny plus: zostałam wciągnięta w historię od samego początku. Trochę wbrew mojej woli, bo sama obawiałam się, co takiego główny bohater usłyszy na tych taśmach, chciałam by je oddał, kiedy jeszcze może, ale takiego wała: na samym początku dowiadujemy się, że Clay już przesluchał kasety i właśnie wysyła je gdzieś dalej. Co mogę w takiej sytuacji zrobić? Muszę się dowiedzieć, co na nich było. I tak razem z tym młodym bohaterem wkraczam w świat Hannah, zwiedzam jej drogi i przeżywam wszystko to, co ona. Genialny pomysł z dualistyczną narracją, w której niestety co chwila się gubiłam.
I tutaj muszę zaliczyć to do minusów, ponieważ chyba niewiele osób lubi się zagubić w książce, kiedy jednocześnie dwójka narratorów postanowiła podzielić się z czytelnikami zupełnie różnymi historiami. I tak też komentarze rzucane przez Clay'a albo jakieś go rozmyślania są dość istotne dla mnie, ponieważ dopowiada pewne rzeczy, o których Hannah przemilczała, albo opowiada, jak dane wydarzenie wyglądało z jego perspektywy. Czasami po prostu dziewczyna swoje, a chłopak swoje - jak w życiu.
Kolejna sprawa to czas akcji. Sama wędrówki Clay'a i jego słuchanie wszystkich kaset trwa jeden dzień. Czyli tyle, ile zajęło mi przeczytanie tej książki, z tym, że ja nie wychodziłam poza granice mojego królestwa i miałam długie przerwy na inne zajęcia. Prawdę mówiąc, dopiero wieczorem mogłam na spokojnie zająć się tą lekturą. To taki typ powieści, w której nie chcemy zwlekać, tak samo zresztą jak Clay. Człowiek nie upaja się historią Hannah, pragnie przeżyć to jak najszybciej i mieć to z głowy. Co nie zmienia faktu, że całość jest fantastyczna. Sama bohaterka, wbrew pozorom emo dziecko, niezwykle łatwa od polubienia. Nawet na kasetach, rzadko i nie ma co się dziwić, rzuca żarcikami. Jest dosadna, szczera i z tego, co wynika, bardzo dobra. Sęk w tym, że osobiście nie uważam, aby miała prawo obarczać niektórych z nich za to, co się stało. Po prostu dostanie takich kaset musiało być traumatyczne dla, przypuszczam, ich wszystkich, ale ja gdybym była na ich miejscu zdziwiłabym się tak samo jak oni. Chociaż przyznaję, że rozumiem logikę Hannah - nawet najmniejsza Twoja zła decyzja może znacząco wpłynąć na kogoś innego i dalsze jego losy. Kula śnieżna? Dobre określenie.
Widziałam, że istnieje audiobook do tej książki. Przerażająca sprawa, ale myślę, że warto by spróbować tego sposobu zapoznania się z lekturą. Po prostu słuchanie Hannah bezpośrednio z odtwarzacza to niezwykłe przeżycie. Jednakże aktualnie nie jestem na tyle odważna. I postanowiłam usypiać przy zupełnie innej, bardzo nieletniej, paranormalnej książce, o której prawdopodobnie nie ma sensu nawet pisać.
Niebanalna. Ciekawy wątek. Świetny sposób zapisu. Życiowe. Daje do myślenia.

Moja ocena: 5/5