Hej!

Piszę niczym "Wolny Strzelec" na żywo, prosto po przeczytaniu tej świetnej powieści. I, niczym mało postępowy człowiek XXI wieku, poprosiłam Świętego Mikołaja o tę właśnie książkę. Trochę musiałam poczekać, ale było warto. Zdecydowanie.

Już od dawna nie sięgałam po thrillery/kryminały, ale pamiętałam, że ten typ powieści raczej mnie nie zawiódł. Ciężko o zawód, jeśli na liście jest "Dziewczyna z tatuażem" albo "Zanim zasnę" - obie pozycje serdecznie polecam. Natomiast "Dziewczyna z pociągu" przypomniała mi, jak to jest nie móc oderwać się od lektury i to chyba największy plus dla powieści.

Całość jest raczej prosta, powiedziałabym wręcz, że nie jest to powieść akcji. Owszem, akcja się pojawia, ale nie ma tutaj pościgów i wszelkich typowo kryminalnych zagrań. Za to możemy doszukać się różnych tajemnic, bardzo powolnego, budującego napięcie, odkrywania kart oraz dogłębnej analizy psychologicznej bohaterów. I to jest świetny zabieg autorki - czytamy fragmenty pamiętników bohaterów. Historię poznajemy z różnych perspektyw, aby sukcesywnie łączyć ze sobą fakty.
Ta powieść to świetna zabawa dla niedoszłych Rutkowskich. Po kolei odkrywamy nowe karty biegu historii wraz z tym, jak bohaterowie zaczynają odkrywać się przed czytelnikiem.

A sami bohaterowie są niezwykle skomplikowani i bardzo ludzcy. Tak ludzcy, że wszelkie programy typu "Trudne sprawy" nie umywają się do tego, co postacie sobą reprezentują. Dawno nie czytałam o tak dobrze wykreowanych postaciach. Sama książka już od pierwszych stron porusza trudne tematy, m.in. alkoholizm. I nie jest to spojler, ale ma ogromny wpływ na historię bohaterki i jej bliskich. Po prostu trzeba przeczytać.

Myślę też, że dużym plusem jest miejsce akcji. Przedmieścia trafiają do odbiorcy, bo są takie szare i pospolite. Takie ciche, ale wystarczające do spokojnego życia. Jak tu przyjemnie i swojsko. Idealne miejsce dla kryminałów. Sama utożsamiam się z przedmieściem, dlatego tak mnie wciągnęła opisana akcja. O bogatych mieszkańcach Upper East Side już się naczytałam.

Wiem, że są już zdjęcia z planu filmu. Wiem, że główną rolę gra Emily Blunt - osobiście wolałabym brzydszą bohaterkę, prawdziwie grubą i smutną. Szkoda, że czuję tutaj hollywoodzkie zapędy. Wolałabym film kręcony komórką czy coś w tym stylu. Tak realistyczny jak powieść.

Nie uważajcie tego za spojler, ale może zamknijcie oczy na chwilę:

Wow, jak to dobrze, że kupiłam tę książkę. Jest przegenialna w swojej prostocie.


I mówię to dość rzadko, jeśli chodzi o literaturę młodzieżową. Jednak cała powieść Quicka jest tak uniwersalna, tak doszczętnie niszczy obraz "amerykańskiego nastolatka" z High School Musical w tle, że nie sposób jej inaczej opisać, jak niezwykle szczerą i poruszającą.

Tak, znowu wzruszyłam się czytając powieść o chłopaku, który jest inny. Temat znany jak świat, 80% powieści kreuje swoich bohaterów na innych, problematycznych, wyłamujących się z grupy rówieśników. I zazwyczaj ich los rusza mnie tyle, co ostatnie losowanie Multilotka, jednak Leonard jest jeszcze bardziej inszy. A może to społeczeństwo go na takiego wykreowało?

Właśnie, jak to jest? Sami z siebie robimy dziwaków, czy otoczenie nasz izoluje od siebie i nadaje łatkę odmieńca? Za czasów mojego gimnazjum modne było emo, czyli bycie "innym, niezrozumianym, smutnym, depresyjnym" 13, 14-latkiem. I co ciekawe, te dzieciaki robiły to na własne żądanie, chciały się jakoś wyrazić, odróżnić i w konsekwencji wszystkie malowały oczy na czarne pandy. Jakie to żałosne, ale prawdziwe.

Once you understand how adults are controlled by the system, manipulating them is elementary.

—  Matthew Quick; Forgive me, Leonard Peacock

A może za odmiennością głównego bohatera stoi jego rodzina? To w końcu rodzice kształtują nas od najmłodszych lat. Słyszałam nawet, że niektórzy fundują swoim płodom kursy języka angielskiego i puszczają Szopena dla wytworzenia inteligencji. Fascynujący jest świat pokolenia Millenium, ale słyszałam także o historii dwóch mężczyzn wychowanych przez pijaka. Jeden rozpił się z powodu swojego ojca, a drugi odniósł sukces i założył normalną rodzinę RÓWNIEŻ z powodu swojego ojca.

Ta powieść natchnęła mnie refleksją, że WSZYSTKO zależy od naszego punktu widzenia, od naszego podejścia do sytuacji. Ostatnie rozdziały książki stawiają bohatera przed pewnym wyborem. Wyborem, na który można spojrzeć z dwóch stron. Można walczyć lub można pozostać biernym. Ale kto nie walczy, ten przegrywa. I właśnie o tym musi zadecydować Leonard.

O tym, czy każdego dnia chcemy walczyć o swoje szczęście,
czy wolimy poddać się inności, izolacji, braku akceptacji...
decydujemy my. Nikt więcej nie ma prawa mówić nam, jak żyć i co robić.

Proste? Paulo Coelho? Być może.

Podsumowując: To powieść młodzieżowa, która bardzo obnaża psychikę skrzywdzonego chłopaka, który musi w jakiś sposób uporać się ze swoją przeszłość. To także podróż, gdzie zobaczymy jego metody radzenia sobie ze światem i otoczeniem. Jest to historia trudna, ale zdecydowanie bardziej wciągająca od "trudnych spraw" czy innych pomiotów telewizji.

Moja ocena: 5/5

Jest 5 po północy a ja sączę mocno bezalkoholowy sok pomarańczowy i nie mogę się oderwać od tej książki. Także ta recenzja będzie częściowo pisana pod wpływem spontanicznych przemyśleń. I o dziwo, nie przeszkadza mi fakt, że pies właśnie wstał i postanowił uraczyć moje drzwi swoimi sikami. Taki prowadzę high life.

Do tej powieści jakże popularnego wśród blogerów Johna Greena podchodziłam z rezerwą. Przyznaję, "Papierowe miasta", które zresztą dostałam dawno temu na moje urodziny, skradły moje serce. Jednak ta sama osoba, która mi podarowała tę książkę, twierdziła niedawno, że "19 razy..." to już "nie to samo", skończyła się era Greena, jak dawniej Coehlo (-a, nie wiem, jak prawidłowo odmienić)

Mój pies znowu to zrobił. W tej chwili nie wierzę w swoje życie.

Cała powieść niewątpliwie przypomina mi pozostałe twory Greena, które miałam prawdziwą przyjemność czytać: "Szukając Alaski" i wcześniej wspomniane "Papierowe miasta".

Przoduje motyw podróży ku dorosłości, a może powinnam napisać DOJRZAŁOŚCI. W cały motyw drogi (który zresztą jest mi bliski, poświęciłam mu sporo czasu podczas pisania pracy maturalnej) wplecione są wszelakie przygody, niebanalni bohaterowie i odrobina ciekawych dialogów. Green świetnie potrafi tworzyć dziwaków, w których większość z nas potrafi dojrzeć część samych siebie. I być może na tym polega jego fenomen - facet doskonale wie, kim się prawdziwi nastolatkowie. Pewnie dla części ogółu będzie to szokujące, ale prawda wygląda tak, że większość z nas cierpi na niedobór popularności, idealnych ciuchów, idealnej dziewczyny i sześciopaka na kciuku.

Czego jednak nie brak głównemu bohaterowi tej powieści? Pasji. To chłopak, jakich wiele. Jednak ma pewne tak osobliwe zajęcia, które sprawiają, że chcę go lubić. Tak też działo się w poprzednich powieściach, jakie czytałam. Bohaterowie wykreowani przez autora są po prostu ciekawi. Czasami trochę za bardzo przejęci swoim własnym losem lub owładnięci jakimś wykreowanym przez siebie światem. Ale w tym wszystkim są cholernie interesujący. A John po prostu potrafi wplatać do ich życiorysu kolejne przygody. I nie ukrywam, pewnie niejedną taką wycieczkę chciałabym przeżyć.

Gdzieś po 2 w nocy postanowiłam pójść spać i obudziłam oto w paskudnym dniu. Nie dość, że deszcz, to jeszcze problemy na uczelni i tak oto dopiero przed 18 udało mi się doczytać 4 (sic) strony do końca powieści.


Podsumowując: nie wiem, czy istnieje dobry polski odpowiednik, ale czytając tę powieść miałam świadomość, że gdzieś już to widziałam. Historia różna od innych, ale jednak ma w sobie coś z takiego "Buszującego w zbożu" czy popularnego ostatnio "Perks of being a wallflower". Nie wiem czemu, ale te powieści określiłabym jako "pure". Wybaczcie mi moją ignorancję, nie wiem jak to po polsku określić. Po prostu czuję w tych historiach, że bohaterowie kierują się jakimś zewem natury i przygody, poddają się temu, co ma się im przytrafić i na swojej drodze spotykają ludzi, którzy zmieniają ich życie.  Nie każdy musi mieć w sobie takiego Cejrowskiego, ale warto zainteresować się tą książką. Polecam.

Hej, dzisiaj przedstawiam sobie i Wam kolejną książkę z wyzwania BBC. Tym razem pora na lekturę szkolną amerykańskiej latorośli, którzy prawdopodobnie mają dość pewnych mocno nieletnich chłopców w równym stopniu, jak ja chciałabym się uwolnić od Wokulskiego.

70. Lord Of The Flies, William Golding

tytuł: Władca much

autor: William Golding

tytuł oryginału: Lord of the Flies

 Nagrodzona Noblem klasyka światowej literatury 

Jedna z najważniejszych powieści XX wieku.

Książka opisuje grupę chłopców, ocalałych z katastrofy samolotu. Na bezludnej wyspie rozbitkowie podejmują próbę zorganizowania własnych rządów i społeczności z dala od cywilizacji. Nieoczekiwanie próba ta kończy się tragicznie. Dzieci z dobrych domów pozostawione sobie zamieniają rajski krajobraz w prawdziwe piekło.

Golding w mistrzowski, niemal bolesny dla czytelników sposób rozwiewa złudzenia o dobrej naturze człowieka.

Znany zespół Iron Maiden stworzył utwór o tytule "Lord of the Flies": klik klik



Nie zapominając o "Czytam, zanim obejrzę" wstawiam zwiastun filmu z 1990 roku. Istnieje także wersja z lat 60.
Dla zainteresowanych, całość filmu można obejrzeć na youtubie: klik klik
Ale najpierw skłaniam do przeczytania powieści! Gdybym mogła, to sama dałabym Goldingowi Nobla.

Moja ocena : 5/5
Kto ogląda Spongeboba, też zrozumie tę parodię. Mam dziwne poczucie humoru:)

Hej. Ta książka zdecydowanie nie jest hipsterska pomimo swojego niesamowitego tytułu. Co więcej, znalazłam ją podczas poszukiwań mojej idealnej bibliografii do prezentacji maturalnej. Polonistka uznała, że to barachło (prawdopodobnie dlatego, że po prostu tego nie przeczytała, NIEPRZYCZYTANE=DO NICZEGO), ale ja i tak wiem swoje. Chociaż do prezentacji maturalnej nie wykorzystam tej książki, bo nie mam żadnych opracowań. Może przyszłe roczniki zacytują mojego blogaska. Ale lepiej nie, chciałabym, żeby poczciwy czytelnik zdał tę maturę. Nie przedłużając, shall we?

tytuł:Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął

autor: Jonas Jonasson

tłumaczenie: Joanna Myszkowska-Mangold

tytuł oryginału: Hundraåringen som klev ut genom fönstret och försvann

„Szwedzki Forrest Gump”! Setne urodziny, huczna impreza w domu spokojnej starości i Allan, jubilat, który wyskakuje przez okno. Mężczyzna rusza w ostatnią życiową podróż. Na dworcu staje się właścicielem pewnej walizki i od tej pory zostaje poszukiwanym. Przemierza Szwecję, zdobywa przyjaciół i ukrywa się przed prokuraturą, która z czasem chce go oskarżyć o potrójne morderstwo. Snuje także opowieść o swojej przeszłości – okazuje się, że jego stuletnie życie było równie absurdalne, co sama ucieczka przed wymiarem sprawiedliwości. Ta książka to także podróż przez XX w. Allan powiada, jak jadł kolację z Trumanem, leciał samolotem z Churchilem, pił wódkę ze Stalinem... Najzabawniejsza książka, jaką w życiu czytałem – rekomenduje Lasse Berghagen, znany szwedzki aktor.

szwedzka okładka

Tę książkę najlepiej zacząć bez wtajemniczania się w powyższy opis wydawnictwa. W tym wypadku historia najlepiej smakuje, kiedy poznajemy ją stopniowo, podróżując razem z bohaterem. Owa podróż, która jest następstwem heroicznego wyjścia przez okno w samych kapciach, to obraz fascynującego życia po życiu w trakcie życia. Zaplątałam się, oczywista sprawa.

niemiecka okładka

Otóż tytułowy Stulatek przeżył już wszystko. Autor tak powiązał ze sobą wszelkie wątki, aby bohater swoje długie życie spędził w większości na nogach. Jonasson zręcznie wplótł życiorys Allana z historią współczesną. Nie ukrywam, że czytając tę fikcję literacką dowiedziałam się znacznie więcej niż w trakcie popołudniowego ziewania podczas zajęć lekcyjnych. Wszyscy bohaterowie, w tym Stalin, zostali przedstawieni okiem głównego bohatera, który sam w sobie jest niezwykle specyficzny.

estońska okładka

Doszły mnie słuchy czytelników (samo wydawnictwo tak też reklamuje swoją książkę), że "Stulatek..." to inna forma "Forresta Gumpa". Myślę, że to stwierdzenie pasuje jak pięść do nosa, ale i takie rzeczy zdarzają się w życiu. "Stulatek..." to po prostu biografia kolejnego ciekawego człowieka z historią, o jakiej wielu chciałoby móc powiedzieć "byłem, widziałem".

australijska okładka

Allan jest młodzieńcem uwięzionym w ciele stuletniego mężczyzny. Jego rozumowanie i postępowanie przywodzi mi na myśl nieopierzonego chłopaka wkraczającego w życie, którego matka powiedziała kiedyś "co ma być, to będzie". I tego owy Allan się trzyma przez kolejne dekady swojego bujnego życia. To fascynująca postawa życiowa człowieka, który ma nadwyżkę szczęścia i troszeczkę rozumu. Nie da się go nie lubić, chociaż (jak każdy) czasami sytuacja zmuszała go do mało wzorowych zachowań.

włoska okładka

Czy "Stulatek..." to świetna komedia? I tak i nie. Bardziej skłaniałabym się do stwierdzenia, że do tej książki należy podchodzić z dystansem, co sugeruje chociażby sam tytuł szwedzkiej powieści. Historia miesza się z fikcją opisywaną subiektywnym, stuletnim tonem młodzieniaszka. Jednak jest w tym niewymuszony humor, który czasami pojawia się w dialogach a czasami mamy do czynienia z komizmem sytuacyjnym. Co przypadło mi do gustu. Nie ma nic gorszego od natrętnej narracji, która wręcz wyrywa się do czytelniczych gardeł: "A TERAZ MASZ SIĘ ŚMIAĆ I CIESZYĆ, ŻE NAPISAŁEM COŚ ZABAWNEGO". Uwierzcie mi, przeczytałam tyle młodzieżówek, że nieraz spotykałam się z taką sytuacją.
Także humor jest, jednak nie dostawałam od śmiechu zadyszki.

amerykańska edycja

Sama historia ostatniej podróży pewnego krnąbrnego człowieka byłaby za słaba, abym w niej przepadła. Tak samo prawdopodobnie pomyślał sam autor, ponieważ wydarzenia przeplatają się ze wspomnieniami Allana z jego całego życia. Jeden rozdział współcześnie, drugi cofa się o x-dziesiąt lat. 

Podsumowując, to książka o niebanalnym, lecz także przypadkowym życiu, w którym duże znaczenia miał ślepy los. Lecz przede wszystkim to po prostu dobra lektura.


Nie wiem też, czy skandynawskie książki muszą to mieć, ale nawet tutaj dość znaczący jest wątek kryminalny. Rozpieszczajcie mnie dalej.

Moja ocena: 5/5

“Things are what they are, and whatever will be, will be.” 

inteligentny tumblrowski obrazek

Co z tego, że właśnie powinnam czytać lektury do prezentacji maturalnej.

tytuł: Podzieleni
autor: Neal Shusterman

tłumaczenie: Łukasz Dunajski

tytuł oryginału: Unwind

Druga Wojna Domowa toczyła się o prawa reprodukcyjne. Po latach krwawych walk między Obrońcami Życia a Zwolennikami Wolnego Wyboru uchwalono mrożący krew w żyłach kompromis: Życie ludzkie jest nienaruszalne od momentu poczęcia, aż do wieku lat trzynastu. Jednakże pomiędzy trzynastym a osiemnastym rokiem życia, rodzice mogą zdecydować się na „podzielenie” swojego dziecka, wskutek czego, wszystkie jego organy zostają przeszczepione różnym biorcom. Można się zatem takiego dziecka pozbyć, jednak formalnie rzecz biorąc jego życie nie dobiega końca, bowiem wszystkie jego części żyją w ciałach innych osób.

Na samym wstępie zaznaczę, że po tej książce dostaje się literackiego kaca. Musiałam ją sobie lekko przetrawić, chociaż nie uważam, aby Neal Shusterman napisał coś legendarnego. To zwykła młodzieżówka, która różni się od innych humanitarnym bestialstwem.  Niemożliwe?

Czytelnik śledzi dzieje trójki młodych nastolatków, którzy skazani zostali na operację podzielenia. Powody ich legalnej aborcji były różne, jednak prowadziły do tej samej rzezi. Jednak ile jest na tym świecie osób, tyle charakterów. I akurat los (i twórczy autor książki) chciał tak, że bohaterowie stali się buntownikami.
Ciekawią mnie książki z koncepcją, na którą sama bym w życiu nie wpadła.

"Podzieleni" to dystopia. Ludzi jest tak wiele, że coś z nimi trzeba zrobić. Wspaniali, inteligentni przedstawiciele naszego gatunku wymyślili równie tępe rozwiązanie. Aborcja w pełni świadomych, zdrowych fizycznie i chętnych życia osób w wieku 13-18 lat? Geniusz.

Można by się nawet pokusić o stwierdzenie, że autor zręcznie pokazał, że jesteśmy pokoleniem, które nie naprawia, tylko wymienia na nowe. Jest tyle iphone'ów na świecie, że jeden więcej lub mniej nie robi różnicy. Tylko czy tak samo jest z ludzkimi zasobami? Może zaczęła panować taka znieczulica, że w Meksyku codziennie giną 3 osoby na ulicach, a ludzi rusza to tyle, co nas niedzielny rosół i odcinek Familiady? Nie wnikam, jednak wydaje mi się to bardziej przerażające niż normalne.


Ta swoista książkowa wersja "uciec przed przeznaczeniem" wciąga od pierwszej chwili. Autor eksplodował od nadmiaru zwrotów akcji. Tutaj niczego nie da się przewidzieć i za to chwała pisarzowi. Nie ma nic gorszego od przewdywalnej, nudnej jak flaki z olejem powiastki do czytania w tramwaju w drodze na pocztę. Sęk w tym, że wszystkie chaotyczne elementy wykreowanego świata są ze sobą jakoś połączone. I okazuje się, że bohaterowie także. A czytelnik wiernie im kibicuje w ich własnych igrzyskach śmierci.


Autor zastosował podział na miliony rozdziałów, które są pisane z trzech perspektyw. Nie jestem fanką tego zabiegu, bo wtedy czuję, że nie mogę się zaprzyjaźnić z jednym bohaterem, tylko muszę wszystkich pokochać i dzielić miłością po równo, tak jak to rozdziały sugerują.

Tak się jednak nie stało. Niestety nie potrafię bohaterów od siebie oddzielić, po prostu biorę ich za masę konieczną i bardziej traktuję jak jednego bohatera, pomimo tego, że prezentują inne postawy życiowe.

Jest jednak pewna kwestia, która dla wyżeracza wszelkich romansów i serialów była prostsza od przyklejenia znaczka na świąteczną pocztówkę. Mam na myśli, nie inaczej, wątek miłosny. Nie wiem, czy Shusterman jest specem od ludzkich serc, ale na pewno jest w tej sprawie gorszy od Coelho. Oczywiście, tanie chwyty czasami działają, jednak w tej zaskakującej książce spodziewałam się bardziej zawiłej, trudnej w tak ciężkich warunkach, miłości. Dostałam meksykańsko-kolumbijską mieszankę z rozczłonkowanymi ciałami w tle.

Na kolejny plus przemawia fakt, że nie mogę się doczekać kolejnej części. "Podzieleni" to dopiero początek tej trylogii. Mam szczerą nadzieję, że autor nie wyczerpał swojego skarbca pomysłów, bo właśnie to sugeruje świetne zakończenie. Działy się takie rzeczy, że nie potrafiłam oderwać się od książki. Smutne życie uzależnionego.

Podsumowując, "Podzieleni" to książka o młodzieży, ale niekoniecznie dla młodzieży. Jak jedna z wielu książek typu "Igrzyska Śmierci" ujawnia głupotę ludzi i problemy świata, które z biegiem czasu stają się coraz poważniejsze. 

Polecam dla fanów gatunku, ciekawych dystopii i wspomnianych już "Igrzysk Śmierci". Książka może nie zadowolić tych, którzy liczą na coś niezwykle ambitnego, w końcu to fantastyka, jak twierdzi biblioteczka plakietka. Osobiście mam nadzieję, że historia z książki na długo pozostanie jedynie w sferze chorej fikcji.

Moja ocena: 5/5


PS.

Ta książka zajęła mi ponad tydzień czytania, jednak śmiało mogę powiedzieć, że dla upartych można ją skończyć nawet w jeden, dwa dni. Jednak ja trzaskałam zadania na maturach, rozjeżdżałam przechodniów na jezdni i nawet pofarbować włosów nie mam kiedy. Życie, życie jest nowelą...

tytuł: "Kiedy bóg był królikiem"

autor: Sarah Winman

tłumaczenie: Krzysztof Obłucki

tytuł oryginału: WHEN GOD WAS A RABBIT

 Dowcipna, ciepła i wzruszająca opowieść o pewnym rodzeństwie, o więzach pomiędzy bratem i siostrą, rodzinnych sekretach, ale przede wszystkim o miłości – w każdej jej formie(...)

Wcale nie ukrywam, że to nie mój książkowy radar namierzył tę pozycję. Wyręczyła mnie pewna Brytyjka, a ja tylko spijałam słowa z jej ust i czym prędzej pobiegłam do księgarni, aby chociaż po grzbiecie pomacać tę wymarzoną książkę. Przyznaję także, że najpierw przyciągnął mnie... tytuł. Kiedy go usłyszałam to pomyślałam sobie: "O, muszę przeczytać tę ateistyczno-hipstersko-króliczą książkę. Muszę być inteligentna i skończyć ze wszelkimi magazynami "dla 13-latki, szczęśliwej nastolatki!".

Jednak okazało się, że faktycznie królik nazywał się bóg, a kiedy istniał w życiu Ell wszystko było lepsze. I to właśnie od tego okresu w życiu dziewczyny rozpoczyna się cała historia. A rozpoczyna się aż w latach sześćdziesiątych i trwa mniej więcej do 2001 roku. Poznajemy małą dziewczynkę, jej brata starszego o 5 lat i resztę nietuzinkowej rodziny. Postrzeganie świata przez Ell przypomina mi subiektywną narrację troszkę naiwnych obserwatorów z "Charliego" czy "Chłopca w pasiastej pidżamie". Czytelnik spokojnie zrozumie to wszystko, czego sama bohaterka nie do końca pojmuje. Świetne zagranie, Winman.

Chciałabym wspomnieć, że jest to debiut literacki. Jak dla mnie, niesamowity. I nie, nie zawsze potrzeba koki w żyłę, seksu na śmietniku i spirytusu w gardle, żeby stworzyć coś zaskakującego na rynku. Cała kontrowersja tej książki tkwi w jej cieple. Przed długi czas była dla mnie takim promyczkiem pełnym niebanalnych dialogów, pełnowartościowych, niczym ciemny chleb, bohaterów i wnikliwych obserwacji.

Podróżujemy przez czas z bohaterką, która swoje w życiu musi przejść, jednak niezmiennie zachowuje swoje cechy 9-latki. Wcale nie przeszkadza to w odbiorze, proszę mnie nie zrozumieć źle . Ell jest wrażliwa, ale nie infantylna. Dziewczyna poznaje różne smaki ludzkiego padołu, jednak nie zmusza nas do czytania jakiegokolwiek psychobełkotu. Co nie zmienia faktu, że niektóre fragmenty mam ochotę wrzucić sobie na opis na gg, stronę startową albo wytapetować nimi pokój. Kto odważny, niech czyta:

-Wierzysz w Boga, Arthurze? - zapytałam, jedząc ostatni kawałek biszkoptu.
-Czy wierzę w starca z białą brodą siedzącego z chmurach, osądzającego nas, śmiertelników, zgodnie z dziesięciorgiem przykazań? Dobry Boże, nie, Elly, nie wierzę! Już wiele lat temu byłbym wyrzucony poza nawias tego życia przez swoje szmatławe poczynania. Czy wierzę w tajemnicę, niewytłumaczalny fenomen, jakim jest życie samo w sobie? W coś potężniejszego, co oświeca niekonsekwencje w naszym życiu, co daje nam pragnienia, jak i pokorę, żeby wstać, otrzepać się i zacząć wszystko od początku? W tym wypadku tak, wierzę. To źródło sztuki, piękna, miłości, dające nieskończone dobro rodzajowi ludzkiemu. To dla mnie jest Bogiem. To dla mnie jest życiem. W to właśnie wierzę. (...)
- Myślisz, że królik mógłby być Bogiem? - zapytałam od niechcenia.
- Nie ma absolutnie żadnego powodu, dla którego królik nie mógłby być Bogiem.

Ha! Wiedziałam, że jednak coś ateistycznego jest w tej książce.

Jednak bardziej opowiada o przyziemnym życiu, a nie metafizycznych doznaniach. I o czym jeszcze? O czymś, o czym lubię czytać. O pięknej, trudnej, wieloletniej przyjaźni. Przyjaźni, która zostanie przerwana jeszcze wtedy, kiedy królik był bogiem. Jednak co się odwlecze, to nie uciecze. A bohaterowie potrafią odnaleźć wspólną drogę. Brakowało mi jednak jakiejś damsko-męskiej znajomości, na którą w wieku 30 lat chyba już pora. Ell bardziej przejmuje się życiem uczuciowym swojego brata i ciotki, niż swoim własnym, który w dodatku nie istnieje. W sumie coś ciekawego, bo prawie wszędzie pojawia się jakaś love story, ale tutaj mały dramacik by nie zaszkodził.

Muszę przyznać, że jest pewna rzecz, po której chciałam już uznać, że zostałam oszukana, a całe to życie to smutna, brudna szmata. A autorka nie ma serca. Napisała parę poruszających rozdziałów. Doprawdy świetnie potrafi poprowadzić nas przez wszelkie sytuacje, w których po ładnym, słonecznym dniu przychodzi zesłanie na Sybir. I tak w kółko, aż sama nie wiem, czy się wzruszać, czy może zobojętnieć na kolejne przygody bohaterów.

Owe przygody nie są wielce wyszukane. Nie spotkamy tutaj wyścigałek, rozwałek i mortal kombata. To powieść, do której parzymy sobie smaczny baniak herbaty. Siadamy w fotelu z rozkładaną drabiną pod nogi. Zapalamy milion świeczek. A co dalej, to już każdy wie.

Język prosty, niezbyt wyszukany, jednak sprawia wrażenie poetyckiego i mądrego. Moja misja z inteligentną lekturą zakończona pomyślnie!

Podsumowując: wydawca się nie pomylił, "Kiedy bóg był królikiem" to ciepła, prosta, wdzięczna powieść, która jest jednocześnie mądra, ale nie narzuca nam swojej filozofii. Dobra do czytania wtedy, kiedy mamy czas, aby móc ją przeżyć. Tej książki się nie czyta, bo brak wszelkich strzelanek. W tę powieść trzeba się tylko i aż wczuć.

Polecam osobom, które lubią czasami zwolnić i sięgnąć po dobrą, obyczajową książkę. Powieść idealna na jesień, na zimę też się nadaje. Czasami popłaczemy, czasami pośmiejemy się z delikatnego dowcipu. Życie, życie jest nowelą...

I prawdę mówiąc, chciałabym żyć w czasach, kiedy królik był bogiem.

Moja ocena: 5/5
credit: obrazki pożyczone od wspaniałych tamblerowiczów (tumblr.com) i jakiegoś gandalfa.

Hej, zapewne wielu z Was słyszało o książce, którą mam zamiar dzisiaj krótko zrecenzować. Być może oglądaliście film, jaki sama mam w planach. Być może historia jest już Wam dobrze znana. Jednak mam nadzieję, że być może zainteresuje Was to, co napisałam;)

Wiem, że imię Bruno odmienia się tradycyjnie np. "nie ma Brunona", jednak nie pasuje mi to do małego chłopca, więc zostawiłam regularną odmianę "nie ma Bruna".

tytuł: "Chłopiec w pasiastej piżamie"

autor: John Boyne

tłumaczenie: Paweł Łopatka

tytuł oryginału: The boy in the striped pyjamas

wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie

Wydawnictwo, jak mniemam, napisało na okładce, że lepiej nie znać fabuły przed rozpoczęciem czytania, ale skuszę się na króciutki opis...
Książka opowiada o 9-letnim chłopcu imieniem Bruno, który musi ze swoją rodziną przeprowadzić się do nowego domu. Jest nudno i brzydko, a chłopcu brakuje swoich przyjaciół i wspólnych zabaw. Jednak czas szybko leci, a Bruno poznaje nowych ludzi. Jednym z nich jest
 Historia nie różniłaby się niczym od słodkich bajek dla dzieci, gdyby nie fakt, że wybór bohaterów jest dość specyficzny.


Polaków, którzy dobrze historię II wojny światowej znają, może razić naiwność głównego bohatera. Czasami miałam ochotę potrząsnąć tym młodym i niewinnym chłopcem. Jednak on nie potrzebował tej wiedzy, żeby móc odróżnić dobro od zła.

Boyne pisze dość charakterystycznie. To moja pierwsza książka tego autora, jednak mogę przyznać, że spodobał mi się jego styl. Przypomina mi trochę "Małego Księcia".
Całość została napisana w ten sposób, że nasz bohater bywa nieświadomy , wielu rzeczy nie rozumie i nie docieka. Jednak dorosły czytelnik doskonale widzi wszelkie aluzje, historie z drugim dnem. Myślę, że nietrudno domyślić się zawodu ojca Bruna, miejsca ich nowego zamieszkania czy tego, kim jest tajemniczy Furia.

moje wydanie

Zakończenie to dla mnie mistrzostwo. Przewidywałam zupełnie inny zwrot akcji, jednak autor dobrze pokazał, że Niemcy i Żydzi to tacy sami ludzie.  A wszystko to na przykładzie dwóch rówieśników - Szmula i Bruna.

Podsumowując: książka jest wzruszająca, losy bohaterów poruszają, jednak sama nie miałam "cry me a river" i mną nie wstrząsnęło. Dla mnie mimo wszystko to dość ciepła historia, chociaż wiele w niej cierpienia i smutku, o którym nie przeczytamy wprost. Wciąga się człowiek bardzo szybko, moje wydanie jest zresztą z dublecombo czcionką.

Polecam osobom lubiącym klimatyczne czytanie oraz atmosferę "Małego Księcia". Dlatego, że Bruno widział więcej od otaczających go osób. Chociaż wielu spraw sam nie do końca rozumiał, to żył w zgodzie ze swoim sumieniem, które dorośli ludzie tak często zagłuszają. Nie zwiedźcie się, to wbrew pozorom nie jest łatwa lektura.

Nie polecam osobom, które są uczulone na infantylność powieści, bo "Chłopiec w pasiastej piżamie" może sprawiać takie wrażenie. Mnie samą czasami denerwowały pewne niewielkie fragmenty.

Moja ocena: 5/5

dla zainteresowanych: zwiastun filmu *klik na powyższy obrazek*

Bardzo często widywałam tę książkę w mojej miejskiej bibliotece, gdzie przeczytałam chyba wszystkie ciekawsze książki z działu dla dzieci/młodzieży, jednak nigdy nie miałam okazji zapoznać się z debiutem tego amerykańskiego pisarza, jakim jest John Green. Dopiero jakiś czas temu natrafiłam w internecie na Zielony Boom i "The Fault in Our Stars" i tak też ludzie po kolei zachwalali jego twórczość. Wtedy trafiło też we mnie, że przecież kojarzę tytuł "Looking for Alaska" i nawet wiem, gdzie zdobyć tę książkę.
W miejskiej jej nie mieli. Akurat, kiedy zaczęłam przeżywać pewnego rodzaju fascynację tą młodzieżówką. I tak zapomniałam o powieści, żyłam sobie wśród innych noweli, a później poszłam do Książnicy. No i przez przypadek trafiła mi w ręce. To było parę dni temu.

Na pierwszy rzut oka historia dość popularna, znana i oklepana. Młody outsider, jakich wielu w powieściach młodzieżowych (żeby czytelnicy mogli bardziej się wczuć w sytuację bohatera?) wyjeżdża do szkoły poza miejscem zamieszkania, tam poznaje przyjaciół, którzy są troszkę zwariowani, nie da się przy nich nudzić. I tak zaczynają tworzyć swoją własną, małą i elitarną grupę, w której są szczęśliwi, napruci i wolni.

Jednak John Green dokonał czegoś niebywałego, stworzył powieść, w której śmiech przeplata się ze smutkiem, bólem i inteligentnymi dialogami pomiędzy postaciami. Nie powiedziałabym, że jest to typowa młodzieżówka, gdzie Smerfy są dobre, a Gargamel zły. Wszyscy mają w sobie coś dobrego, ale także popełniają błędy. Przez to są tacy ludzcy i interesujący.

Klucha to chłopak, którego wyobrażamy sobie, jako kolesia grającego non stop na playstation z chrupkami, colą i energetykami pod ręką, który może i widzi ładne dziewczyny, imprezy, ale czuje, że stać go jedynie na obserwowanie tych "zjawisk". Pogodził się z tym, że nigdy nie będzie w elicie najpopularniejszych, jakie możemy spotkać w (prawie) każdej klasie. Jednak jakaś jego część chciałaby to zmienić. Bo kto nie pragnie tego, żeby być pożądanym i lubianym? Takim typem, bez którego nie uda się żadna impreza. Bo czegoś będzie na niej brakowało. I właśnie tego "czegoś" naszemu bohaterowi brak. A przynajmniej on tak uważa. Osobiście nic do niego nie mam, wychował się w kochającej rodzinie. Jednak uznał, że czegoś mu brak. I tak też wyruszył na pewnego rodzaju wędrówkę. I książka rozpoczyna się razem z jego wyjazdem i nowym życiem, którego pragnął...

Nie chcę streszczać książki, bo jaki byłby w tym cel, skoro nikt nie musi czytać powieści Greena do szkoły i żadne bryki nie są nikomu potrzebne, ale chciałabym na chwilę zatrzymać się przy przyjaciołach Kluchy.

Pułkownik to osoba przypominająca mi Prosiaczka z "Kubusia Puchatka" - mały ciałem, ale wielki duchem. Coś w tym jest, bo pomimo swojej budy, Pułkownik to świetny żołnierz. Strateg, który nigdy nie kabluje i jego najwyższą wartością jest honor. To także oddany przyjaciel, który, jak to wojskowy, lubi się trochę rządzić.

Takumi to Japończyk, który mówi zabawne rzeczy, jest jednym z muszkieterów i jakoś więcej o nim nie zapamiętałam;)

Natomiast Lara niezwykle mnie bawiła. Świetna Rumunka z jeszcze lepszym akcentem i zachowaniem trochę jakby Rumunia leżała na Marsie, a nie na tej samej planecie, na której żyją Amerykanie. W pewnym momencie książki było mi jej po prostu szkoda.

Alaska zasługuje chyba na największą część mojego wpisu dotyczącego książki Greena, ale wszyscy o niej gadają, więc trochę mam dość jej popularności. Która wzięła się skąd? Ta dziewczyna fascynuje innych, jest dziwna, hipnotyzuje swoimi szmaragdowymi oczami, jak to określił Klucha. Odbiega od normy, zachowuje się jak osoba z chorobą dwubiegunową. Świetne pomysły, świetne lektury. Inteligentna. Nie potrafi poradzić sobie z własną przeszłością, ale często zachowuje się jak hipiska, która chwyta dzień i pędzi na bezdechu. Może irytować, intrygować, ale nikt nie przejdzie obok niej obojętnie. Sama żyje trochę na krawędzi prawa, nie raz ryzykuje wyrzuceniem ze szkoły. Jednak zawsze się jej udaje wyjść bez szwanku. No, prawie zawsze...


 Bohaterowie są tak barwni, że musiałam chociaż trochę o nich napisać. W gruncie rzeczy to oni tworzą tę historię, bez nich książka byłaby nudna, przewidywalna i mogłabym ją określić jako "jedną z wielu". A powieść Greena, a w szczególności Alaska są wyjątkowe.
Dlaczego jeszcze warto sięgnąć po tę lekturę? Ponieważ nie ma jasnego zakończenia. Tkwimy pomiędzy stronami czekając na wyjaśnienie pewnej tajemnicy, kiedy dochodzimy do ostatnich kartek pamiętnika Kluchy (bo książka została napisana w formie pamiętnika podzielonego na wydarzenia PRZED i PO) i dowiadujemy się, że pewnych rzeczy po prostu się już nie dowiemy. Nie ma jak, nie ma po co. Niektóre sprawy musimy sami przeżyć i tyle. Green dał pole do popisu czytelnikowi, możemy interpretować zachowanie bohaterów dowolnie, jest wiele możliwości ich motywacji. I za to cenię dobrą książkę, która niczego nie narzuca, ale zmusza do myślenia.

Moja ocena : 5/5

Lubię tego typu literaturę. I bohaterów. Takich "Małych Księciów", którzy żyją w swoim świecie i pokazują, że na wszystko można spojrzeć inaczej. Tak, debiut Barman wytyka nas, zabieganych ludzi, i śmieje się w twarz. Nie tylko nam, samego Kartezjusza wyśmiano i obalono. A konkretniej zrobiła to główna bohaterka powieści, Karen. Sama siebie nazywa hybrydą i nigdy nie zaprzeczyła temu, że jest ociężała umysłowo. Co z tego, skoro nawet z IQ telewizora można być dobrym człowiekiem o czystych intencjach. Prawdę mówiąc, podczas lektury uważałam ją za niespotykane zjawisko, ponieważ Karen twierdzi, że nie potrafi kłamać. Kto z nas nie potrafi kłamać? Ręce w górę. No właśnie, trochę lepiej, trochę gorzej, jak kto potrafi. Często bez mrugnięcia okiem ani wyrzutów sumienia. Czasami z przymusu, czasami z wygody, czasami dla dobra innych. Jednak Karen tego nie potrafi. Czego jeszcze nie potrafi? Okazywać wielu uczuć. Zna parę podstawowych, reszta wymaga od niej wielkiego wysiłku. Fascynująca postać.

 Jest niepełnosprawna umysłowo, fakt, ale czy taka zwykła Ja jej współczuję? Niezbyt. Nie wynika to z mojego braku empatii czy obojętności na losy innych. Po prostu Karen to dziewczyna, która została przedstawiona jako niezwykle zaradna kobieta. I wydrzeć się potrafi, postawić do pionu dorosłych mężczyzn. Ba, nawet jak będzie trzeba, to zacznie tłuc szyby i bić się z innymi. Wbrew pozorom mądrze mówi, nieraz czułam się głupsza od niej.W dużej mierze stała się taka dzięki swojej krewnej.

Poznajemy ją w dość opłakanym stanie, kiedy to zauważa ją jej ciotka. Isabelle jest niezwykła kobietą, z sercem i poczuciem misji. Tak, ta kobieta postawiła sobie cel, może też trochę z poczucia zwykłego obowiązku i postanowiła go osiągnąć. Chociaż ma do siebie żal w pewnej scenie w książce, to ja uważam, że bardzo dobrze wywiązała się ze swojego zadania. Również zaradna, chociaż lubiła popić, co mogę o niej więcej napisać? Była dla Karen, Karen była dla niej i tyle. Uzupełniały się.

Z samej powieści możemy się także dowiedzieć, jak działa rybny przemysł w Meksyku, ale nie tylko tam. Nigdy się tym zbytnio nie interesowałam, bo nie jestem zwolenniczką tych morskich potworów, ale po lekturze nagle zachciało mi się zapisać do Greenpeace. Taki był zamysł autorki? Nie wiem, ale jeśli tak, to się jej udało. Oczywiście wiele brudnych i mrocznych stron wielkich firm znam, bo co jakiś czas ekolodzy alarmują o różnych przekrętach, ale chęć zysków do samego końca życia niektórych ludzi jest po prostu żałosna.

Po więcej szczegółów odsyłam do lektury, która okazała się być prawdziwie wolną od stresu. Przez te parę godzin czułam, że odpoczywam i nawet mogłabym karmić te wielkie tuńczyki.

Moja ocena: 5/5

Książka Jay'a Ashera jego debiutem tego pisarza. Powiedzieć, że dość dobrym to zbyt ostra krytyka. Dla mnie ta pozycja na rynku jest po prostu zniewalająca.
Pomimo tego, że historia opowiada tak smutną i przejmującą historię, to nieraz się nawet uśmiechnęłam. A czego można chcieć więcej od książki, niż wywoływania emocji i tego "wow. to już się skończyło?" - zaraz po skończeniu czytania.
Kolejny plus: zostałam wciągnięta w historię od samego początku. Trochę wbrew mojej woli, bo sama obawiałam się, co takiego główny bohater usłyszy na tych taśmach, chciałam by je oddał, kiedy jeszcze może, ale takiego wała: na samym początku dowiadujemy się, że Clay już przesluchał kasety i właśnie wysyła je gdzieś dalej. Co mogę w takiej sytuacji zrobić? Muszę się dowiedzieć, co na nich było. I tak razem z tym młodym bohaterem wkraczam w świat Hannah, zwiedzam jej drogi i przeżywam wszystko to, co ona. Genialny pomysł z dualistyczną narracją, w której niestety co chwila się gubiłam.
I tutaj muszę zaliczyć to do minusów, ponieważ chyba niewiele osób lubi się zagubić w książce, kiedy jednocześnie dwójka narratorów postanowiła podzielić się z czytelnikami zupełnie różnymi historiami. I tak też komentarze rzucane przez Clay'a albo jakieś go rozmyślania są dość istotne dla mnie, ponieważ dopowiada pewne rzeczy, o których Hannah przemilczała, albo opowiada, jak dane wydarzenie wyglądało z jego perspektywy. Czasami po prostu dziewczyna swoje, a chłopak swoje - jak w życiu.
Kolejna sprawa to czas akcji. Sama wędrówki Clay'a i jego słuchanie wszystkich kaset trwa jeden dzień. Czyli tyle, ile zajęło mi przeczytanie tej książki, z tym, że ja nie wychodziłam poza granice mojego królestwa i miałam długie przerwy na inne zajęcia. Prawdę mówiąc, dopiero wieczorem mogłam na spokojnie zająć się tą lekturą. To taki typ powieści, w której nie chcemy zwlekać, tak samo zresztą jak Clay. Człowiek nie upaja się historią Hannah, pragnie przeżyć to jak najszybciej i mieć to z głowy. Co nie zmienia faktu, że całość jest fantastyczna. Sama bohaterka, wbrew pozorom emo dziecko, niezwykle łatwa od polubienia. Nawet na kasetach, rzadko i nie ma co się dziwić, rzuca żarcikami. Jest dosadna, szczera i z tego, co wynika, bardzo dobra. Sęk w tym, że osobiście nie uważam, aby miała prawo obarczać niektórych z nich za to, co się stało. Po prostu dostanie takich kaset musiało być traumatyczne dla, przypuszczam, ich wszystkich, ale ja gdybym była na ich miejscu zdziwiłabym się tak samo jak oni. Chociaż przyznaję, że rozumiem logikę Hannah - nawet najmniejsza Twoja zła decyzja może znacząco wpłynąć na kogoś innego i dalsze jego losy. Kula śnieżna? Dobre określenie.
Widziałam, że istnieje audiobook do tej książki. Przerażająca sprawa, ale myślę, że warto by spróbować tego sposobu zapoznania się z lekturą. Po prostu słuchanie Hannah bezpośrednio z odtwarzacza to niezwykłe przeżycie. Jednakże aktualnie nie jestem na tyle odważna. I postanowiłam usypiać przy zupełnie innej, bardzo nieletniej, paranormalnej książce, o której prawdopodobnie nie ma sensu nawet pisać.
Niebanalna. Ciekawy wątek. Świetny sposób zapisu. Życiowe. Daje do myślenia.

Moja ocena: 5/5