Po raz pierwszy widziałam ten zwiastun w kinie w bloku reklamowym przed "Yumą". No i nie wytrzymałyśmy z koleżanką pod koniec, to zbyt śmieszne.

jak się okazuje, nawet książka o seksie może zostać przedstawiona jako całkowicie aseksualna pozycja na rynku gospodyń domowych

nie wiem, co jest w tym wycinku, że tak mi się podoba, ale kto nie lubi Kubusia Puchatka?

do tej książki przymierzam się już od pewnego czasu, ale "Rzeźnia numer 5" trochę mnie straszy

Hej, wróciłam z bardzo dalekiej krainy zwanej sesją i póki co nie mam zamiaru tam wracać. Wiecie, jakie to straszne uczucie, kiedy chcesz odespać całe życie, ale z przyzwyczajenia budzisz się o 8 rano? Ja wiem i przez najbliższe dni będę się starała to zmienić.

Słońce na mnie świeci, obok czeka śniadaniowa owsianka niczym papka dla małych dzieci i tylko kawa przypomina mi o ostatnich dniach mojego życia. Dla kawy zawsze jest miejsce w moim planie dnia. W końcu tyle wspólnie spędzonych nocy do czegoś zobowiązuje.


Jednak kawę trzeba do czegoś pić, a książki wydają się idealnym towarzystwem na wolne od cementytów (moja dawna tapeta) wieczory. Co planuję wymęczyć w te ferie?

Skromny stos, który już dawno powinnam zaliczyć do "przeczytanego":



Rozwodząc się:
"Opowieści z Narnii. Podróż wędrowca do świtu." - C. S. Lewis

To po prostu jedna z niewielu książek, które zaczęłam czytać z zamiarem skończenia przed świętami. Może wielkanocnymi, nie ograniczajmy się do śniegu i Mikołaja. Co z tego, że ta historia nijak się ma do pisanek i baranków. Jak widać na załączonym obrazku, moją zakładką do Narnii są notatki na zaliczenie. Smutne, ale prawdziwe:)





"Urojenie" - Janusz Koryl

Wydawnictwo mnie zabije, już dawno powinnam mieć tę przygodę za sobą. Czytam, bo się boję, że skończę jak bohaterowie w tym polskim kryminale. Jakby było mało, że okładka straszy mnie po nocach.





"Dotyk Julii" - Tehereh Mafi

Mieliśmy już książkę dla dzieci, mrożący krew w żyłach kryminał, pora na moją działkę. Młodzieżówkę o dziewczynie z nadnaturalnymi mocami. Jakkolwiek teksty na okładce trochę mnie bawią:

"Mam niezwykły dar
Mam nadludzką moc
Będę walczyć o miłość"

To dobra dusza pożyczyła mi ten paranormal już milion nocy temu i warto by się przekonać, czy będzie to powtórka "Dotyku".


"Prowincje", "Cienie i ślady" - Bogdan Białek

O tych książkach od wyd. Charaktery pisałam jakiś czas temu. Nie są to jednowątkowe powieści dla pensjonarek, ale myślę, że jakoś się odnajdę:)






Z tymi listami jest jak z noworocznymi postanowieniami: zawsze coś wyskoczy po drodze i znajdzie się coś ciekawszego do roboty, zabraknie czasu lub chęci. Jednak na pewno dam znać, jeśli coś się zmieni w mojej czytelniczej liście.

Mam także w planach częściej odwiedzać Wasze blogi, obiecuję!

Bo gdy już nie wiesz, co napisać, na pomoc przychodzi tumblr.

Hej, pomińmy fakt, że jest już bliżej do końca świata niż początku nowego roku. Dla mnie 2014 zacznie się dopiero za tydzień, jak będzie pechowo, to za dwa. No, trzy. Niech stracę. Niemniej czasami tęskno mi za pisaniem swoich pseudo przemyśleń na blogu, dlatego chwyciłam swój urodzinowy kubek z nędzną kawą z saszetki, olałam projektowanie i postanowiłam poszukać ciekawych rzeczy na internetach. Jaki high life, takie rozrywki.

Ostatnio znalazłam ciekawą zabawę dla wszelkich literackich narkomanów. Otóż chodzi o zwykłe bingo i jak dobrze nam znane "nie wiem, co przeczytać". Mój stos książek "do przeczytania" sięga już sufitu w supermarkecie (takim z Multikinem na trzecim piętrze), ale tych pozycji "muszę to przeczytać" chyba nigdy za wiele, prawda? :)

Wyzwanie na rok 2014 polega na czytaniu tego, co wskaże nam... bingo.

Jako, że specjalizuję się w młodzieżówkach i okołonastoletnich problemach, tak wstawiam poniżej dwie karty do zabawy.
Dla osób, których młodzieżówki już nie bawią (serio?), przygotowano wersję "doroślejszą"(dorosły fiolet).

Całość możecie znaleźć tutaj: klik klik

Myślę, że czasami fajnie pójść do biblioteki i poszukać czegoś z "fabułą rozgrywającą się w Paryżu". Zresztą... czytałabym. A jeśli by tak oszukać system i znaleźć książkę, która spełnia parę kryteriów?

Do poszukiwań!
Nowa ulubiona pieśń:


Chociaż nie odnosi się do mnie, to jednak sympatyczny smutek z niej płynie.
PS Napisać swoje postanowienia noworoczne?

Hej, to znowu ja po dłuugiej przerwie. Niech nikt nie obawia się mojego lenistwa, po prostu całą swoją energię poświęciłam takiemu życiu na zewnątrz moich 4 ścian bezpieczeństwa.
Muszę przyznać, że ciężko było z czytaniem dla przyjemności.
Chyba, że ktoś gustuje w fascynujących polimerach, w takim wypadku mogę stworzyć pokaźną listę wspaniałych publikacji.
I czy muszę wspominać o tym, jak udało mi się przeżyć miesiąc bez komputera?
Oszczędźmy sobie tych smutnych wspomnień i przejdę od razu do książkowych tematów:)

Jedyną książką od miesiąca, o której jako tako mogłabym napisać, jest ta na zaliczenie z socjologii. To pozycja ugruntowana na rynku studenckim, doczekała się nawet kilku streszczeń i opracowań, co świadczy już o byciu pewną klasyką. Jak zaczęłam tę książkę czytać z pewnym zainteresowaniem, tak na dzień przed zaliczeniem wywoływała u mnie frustrację (ciekawe dlaczego... nie, na pewno nie chodzi o fakt, że miałam ponad 200 str. do przeczytania w jedną noc).
To ten typ literatury pokroju "Mężczyźni są z Marsa...". Trochę pseudomądrości, parę ciekawych uwag okraszonych dużą ilością przykładów z życia.
Co nie zmienia faktu, że spokojnie całość mogłaby się zamknąć w 20 stronach:)
 Wspomagacz życia: kiedy chcemy, aby ktoś zgodził się na naszą propozycję, podajmy powód. Nawet jeśli jest absurdalny. Przetestowałam, taka dociekliwa studentka.

Moja ocena: 3/5

2. Otrzymałam dwie książki do recenzji od wyd. Charaktery. Zgodziłam się na napisanie tych tekstów, bo pozycje wydają mi się bardzo wciągające, coś idealnego dla psychologa dla ubogich. Zresztą, historie ludzi z klatki obok są tymi najciekawszymi.

Uwielbiam minimalistyczne okładki. Póki co wspomnę, że książki zostały wydane na 40-lecie pracy p. Bogdana Białka.



3. Obejrzane filmy w tym miesiącu:
"Iluzja"

Agenci FBI i Interpolu śledzą grupę iluzjonistów, którzy podczas przedstawień napadają na banki a ukradzione pieniądze rozdają publiczności.

Obejrzane wczoraj. Faktycznie dobry film, nie ma się ochoty odejść od monitora na zaparzenie herbaty czy sprawdzenie, co się dzieje w pokoju obok. Taki człowiek siedzi i patrzy na wszelkie akrobacje aktorów na ekranie. Nie zabrakło momentu zaskoczenia, magii i dużych pieniędzy. Całość smaczna i obyło się bez hollywoodzkiego seksu.

7/10

Okradziony z towaru dealer David musi w ramach zadośćuczynienia przywieźć z Meksyku dużą dostawę narkotyków. Dla niepoznaki organizuje więc wymyśloną rodzinę. 

Katniss i Peeta odbywają obowiązkowe Tournée Zwycięzców. Dowiadują się o fali zamieszek, do której przyczynili się, łamiąc reguły igrzysk.

Znacie te uczucie, kiedy patrzycie na coś kompletnie nieprzydatnego, ale tak uroczego i pięknego, że postanawiacie trzymać to na półce dla zwykłej ozdoby. Książka przeze mnie opisywana jest właśnie z tej kategorii. Przeglądanie jej to czysta przyjemność.

Opis tej książki na lubimyczytać zawierał więcej znaków niż sama książka (za chwilę się nad tym poużalam), dlatego go skróciłam. Odsyłam do strony, gdzie można więcej poczytać o tym poradniku kulinarnym.

tłumaczenie: Jadwiga Szczupak

tytuł oryginału: Cook Yourself Thin: The Delicious Way to Drop a Dress Size

"Najsmaczniejszy sposób, by zrzucić jeden rozmiar" Harry, Gizzi, Sal i Sophie - miłośniczki jedzenia, dla których gotowanie to pasja. Dzielą się fachową wiedzą na temat zasad żywienia, przepisami i recepturami na smakowite dania. Uczą, jak przyrządzić ulubione, pachnące, apetyczne i szybkie potrawy, i chudnąć. Pokazują jak proste zamienniki wysokokalorycznych dań, pozwalają na skuteczną redukcję zbędnych kilogramów. Mobilizują do zmiany przyzwyczajeń żywieniowych. Udowadniają, że zasada "wszystko albo nic" wcale nie jest skuteczna, a odchudzanie nie musi łączyć się z wyrzeczeniami i umartwianiem.

 Jak zwykle w przypadku tych wydawnictw, książka obiecuje, że smacznie zrzucimy jeden rozmiar. Ile już tego typu cudów nad Odrą na półkach księgarni? Nie jestem fanką wszelkich rewolucji w kuchni, bo zazwyczaj kończą się źle. Nie każdy w końcu jest Magdą Gessler.

Publikacja rozpoczyna się poradnikiem i moim zdaniem przydługim opisem osób, które tworzyły tę książkę. To naprawdę urocze, że któraś z pań spędziła część swojego życia w Tajlandii, ale tego typu informacji nie poszukuję w książce z przepisami. Sam poradnik nie wnosi nic nowego do życia, ale przynajmniej nie zakłada, że jedząc jedno jabłko dziennie będę tryskać endorfinami. Autorki po prostu starają się uświadomić nam, jak dużo pustych kalorii pochłaniamy jedząc nierozsądne posiłki. Wszystko pięknie, tylko jak zamienić je na coś zdrowszego i smacznego?

Z przepisami, które należą do drugiej części książki, jest mały problem. Gdybym była jedną z kobiet, które w swoim kiosku kupują homary i żabie udka, prawdopodobnie zachwycałabym się bukietem sarny i rzeżuchy z Kolumbii. Ale nie jestem jedną z tych szczęściar i trochę przytłaczają mnie wyrafinowane kubki smakowe autorek.

Przykład?
Poza tym jedzenie małych baranków trochę mnie odstrasza. Jednak odchodząc od prywaty...

Mówiłam już, jak pięknie wydana jest książka? Naprawdę przekładanie kart sprawiało mi przyjemność. Do tego smaczna kawa i już człowiek jest szczęśliwszy od samego patrzenia na zdjęcia dań.
Jeśli chodzi o tekst, to powyższe zdjęcie ukazuje chyba rozmiar czcionki. Osoba ze słabym wzrokiem spokojnie wiedziałaby o co chodzi. Oczywiście, nie kłamiąc, jest też zwykły tekst, ale nie wygląda tak ładnie na pastelowym tle. Dodam, że kartki mają różne kolory, wszystkie w pudrowych odcieniach. Idealnie wpasowały się w moje poczucie estetyki. 


Nie same nazwy potraw były wymyślne. Pomijając 15-składnikowe przepisy, niektóre chwyty marketingowe autorek wywoływały u mnie uśmiech. Panie bardzo chwalą zdrowsze jedzenie, ale chyba się trochę zagalopowały...

Sama na pewno bym nie pomyślała:) Ale, jak wiemy, wszystko, co seksowne jest w modzie. Na przykład Kasia Cichopek jako sexy mama.

Podsumowując, to jedna z tych pozycji na rynku, którą ciekawie jest przejrzeć i gdzieniegdzie zainspirować. Według mnie jest dosyć droga i szkoda by było wydać pieniądze na przepisy, których nigdy nie przyrządzimy. Jeśli jednak jesteśmy koneserami smaków to znajdziemy różne ciekawe propozycje. Oczywiście znajdą się też prostsze wersje znanych przepisów, takich jak: lasagne, carbonara, meksykański burger itp.

Moja ocena: 3/5

Wszystkie zdjęcia są zdjęciami książki, do której nie mam praw, także, gdyby się okazało,  że nie mogę ich publikować, to proszę o wiadomość zanim wręczy mi się pomarańczowe wdzianko więzienne.

Istnieją takie klasyki, o których ciężko nie usłyszeć. Co więcej, słysząc co chwila o kolejnej powtórce "Władcy pierścieni" w telewizji, dochodzę do wniosku, że "może to faktycznie coś wspaniałego, a Gandalf na zawsze odmieni moje życie". Tak samo było z poradnikiem dla par Johna Graya. Niech odmieni moje życie.

tytuł: Mężczyźni są z Marsa, kobiety z Wenus

autor: John Gray

tłumaczenie: Katarzyna Waller-Pach

tytuł oryginału: Men are from Mars, women are from Venus

J. Gray w swoim bestsellerowym poradniku wyjaśnia, dlaczego kobietom i mężczyznom tak trudno stworzyć szczęśliwy związek. Radzi też, jak mogą oni wykorzystać świadomość dzielących ich różnic, by zbudować harmonijną relację.Książka ta zapoczątkowała ogromną popularność autora i na stałe weszła do kanonu najbardziej poczytnych poradników podejmujących tematy związków, a jej tytuł w potocznym języku stał się synonimem różnic między kobietami i mężczyznami. John Gray to ekspert w dziedzinie związków międzyludzkich i autor kilkunastu światowych bestsellerów, które przetłumaczono na 45 języków i wydano w łącznym nakładzie 45 mln egzemplarzy. Przez trzydzieści lat był terapeutą małżeńskim i rodzinnym. Mężczyźni są z Marsa, kobiety z Wenus to w ciągu ostatnich kilkunastu lat najlepiej się sprzedająca na świecie książka o związkach damsko-męskich.

 Wow, podjęłam się wielkiego przedsięwzięcia. W końcu poznać myśli drugiej płci nie powinno być tak łatwo. Chyba, że damy zarobić temu znanemu terapeucie, który potrafi rozłożyć drugiego człowieka na części pierwsze w zaledwie 300. stronach.  Miałam te szczęście, że książkę pożyczyła mi znajoma. I jak to ja, czytałam ją ponad rok:) Jakoś opornie szła mi ta edukacja, ale w dzisiaj udało mi się dotrzeć do ostatniej strony tej wiedzy popularnej.

Wydaje mi się, że zasadniczo książka mogłaby zostać skrócona do kilkunastu stron. Gdyby pominąć anegdotki o cudotwórczej działalności Graya jako terapeuty zakochanych par i historii rodzinnych, z których autor wyszedł obronną ręką, to całość można by ładnie streścić: mężczyznom trzeba mówić, czego się od nich oczekuje, a kobiet należy słuchać (nawet jak się ich za grosz nie rozumie) i wspierać w działaniach. Do tego warto tym babkom pomagać co jakiś czas, a mężczyznom należy dać co jakiś czas "wolne", żeby zajęli się czym tam sobie chcą (co oznacza brak wydzwaniania, ględzenia i narzekania, choćby na 2 dni).

mądrość internetu: miłość

Sama mniej więcej tyle wyniosłam z tego poradnika, który mimo wszystko jest dość pomocny. został napisany z męskiego punktu widzenia, a to już połowa sukcesu. Co więcej, ukazuje, że od wielu lat (nawet nie wiem, kiedy wyszło pierwsze wydanie tej książki, ale ok. 18 lat temu) relacje w związkach się nie zmieniają i problemy są takie same. Do tego uświadamia podstawowe różnice między ludźmi, co trzeba po prostu sobie uświadomić i dostosować się do nich. Aby wszystkim żyło się lepiej i milej:)
Przede wszystkim

Nie wiem, co więcej mogłabym ocenić w tej książce. Liczyłam na trochę więcej magii od książki, która na stałe wpisała się w kanon literatury popularnej. Harry'ego Pottera na pewno nie dostałam, ale czy jestem rozczarowana? Raczej naiwnym byłoby sądzić, że istnieje jeden przepis na to, jak postępować z innymi. Jest to bardziej zależne od tego, z kim mamy akurat do czynienia i jacy sami jesteśmy. Bo w tych wszystkich złotych radach trzeba umieć dostrzec miejsce na samych siebie.

Podsumowując, złoty poradnik o relacjach damsko-męskich wcale nie jest taki złoty, ale to dobra baza to rozpoznania "wroga" i zwykły umilacz czasu, jeśli nie mamy ochoty na poważniejszą literaturę. Poza tym, cieszę się, że istnieją takie książki, bo najwidoczniej ludzie mają bardzo duże problemy z kontaktami z innymi i być może tak prosta książka faktycznie komuś pomogła. 

Moja ocena: 2,5/5