WIOSNA!
Przesilenie wiosenne ogarnęło moje życie i czasami brak mi na cokolwiek czasu albo chęci. Jak całą zimę pochłaniałam kilogramy zdrowej żywności, tak teraz objadam się bezsensownymi słodyczami popijanymi wykwintną colą. Ale będę biegać! Setna próba musi się udać:) Czuję, że już mi się nie chce uczyć, siedzieć, pracować, nic.




Do tego uderzyło mi do głowy i zmieniłam szablon. Po części dlatego, że jakoś poprzedni  nagłówek nie chciał mi się załadować.

Im dłuższy dzień, tym mniej czasu do czytania (jestem sową, uaktywniam się po zmierzchu). Jednak trochę tych książek przeczytałam i pora się pochwalić.

W lutym wyrobiłam się w granicy 10 książek.

1. Blondynka w kwiecie lotosu - Beata Pawlikowska : kolejna książka z mojego osobistego Podróżowania dla Biedaków. Nie tak dobra, jak "londynka w Chinach", ale wielu ciekawych rzeczy się dowiedziałam.  Do tego wysoki poziom wydania, interesujące zdjęcia, zabawne, czasami smutne historie. Ludzie urodzeni w kwiecie lotosu często prowadzą mało bujne życie pełne kolców. 
 4/5
2.  Władca much - William Golding: wybrałam tę książkę do wyzwania BBC. To po krótce zmutowana wersja "Dzieci z Bullerbyn" połączona z "Igrzyskami Śmierci" podana w psychologicznej powieści, która świetnie ukazuje, że dzieci niewiele różnią się od dorosłych. Byłam w podstawówce, to wiem:) 5/5
3.Oskar i Pani Róża - Éric-Emmanuel Schmitt: równie krótka historia, która jednak niesie mniej oburzający obraz dziecięcej psychiki. Bardzo wzruszająca książka, która faktycznie w pewnej części przypomina mi niewinnego "Małego Księcia" albo "Oskara i zeszytu z marzeniami". Opisuje pogodzenie się z tragedią. Podaje sposób, jak ludzie sobie z nią radzą. Słodko-gorzkie. 
5/5
4.  Biała jak mleko, czerwona jak krew - Alessandro D'Avenia: tym razem o niewinnej miłości, takiej czystej, pierwszej i chyba zbytnio gloryfikowanej. W tej książce są wszelkie emocje, jednak zostały opisane z perspektywy prostego nastoletniego chłopaka, który przypomina mi tytułowego "Charliego" z powieści Stephena Chbosky'ego. Liczyłam na więcej, ale czytało się dość miło.  
4/5 
5.  Cyrk nocy - Erin Morgenstern: przepiękna okładka, które wprowadza do równie magicznego świata, którego kreacja zasługuje na uwagę. Ta książka fascynuje swoimi nieskończonymi pomysłami i brakiem granic wyobraźni.  
NIEDŁUGO RECENZJA


 6. Książę Kaspian - Clive Staples Lewis: jak się powiedziało "Lew, czarownica i stara szafa" to trzeba w to brnąć aż do ostatniej, siódmej części. Niestety, już druga tak strasznie mnie zawiodła, że trochę poczekam, zanim zabiorę się za kolejną. Może po prostu czytałam tę książkę w chwili, w której ulotniła się moja dziecięca wrażliwość.
2/5 
7. Trzy oblicza pożądania - Megan Hart: HAHAHAHAAHAHA, muszę to zrecenzować. Tylko trochę mi głupio, zważywszy na wszędobylskie kwiatki na moim aktualnym szablonie. Trudno, jestem pełnoletnia.
NIEDŁUGO RECENZJA 
8.Syrena - Tricia Rayburn: duże rozczarowanie, ponieważ ta książka po prostu była przewidywalna w zbyt wielu momentach. 
NIEDŁUGO RECENZJA 
9.  Tango - Sławomir Mrożek: SZKOLNIE. Widziałam ciekawą inscenizację tego dramatu, podobało mi się. Utwór sam w sobie jest dość interesujący, chociaż chyba wolę kolejną pozycję. 

10. Kartoteka. Kartoteka rozrzucona - Tadeusz Różewicz: absurdalna, dośc ciekawa, chociaż nie tak prosta w odbiorze. 

Wczoraj skończyłam "Delirium", dlatego moje wyzwanie 55 książek w 2013 roku aktualnie wygląda tak:

21/55

zostało 29:)

Jeśli chodzi o filmy:

1. Toy Story 3 (2010) 

 Małym brzdącem byłam, kiedy wychodziły pierwsze części tej kultowej bajki. Stałam wtedy za drzwiami i podsłuchiwałam swoje zabawki. Mało inteligentne  z mojej strony, ale każdy z nas miał te 5 lat. W życiu nie przewidziałabym, że będąc dużo starszą, ale prawdopodobnie tak samo głupią jak wtedy, będę się równie dobrze bawiła podczas oglądania tej animacji. Jest dobrze napisany scenariusz, piękna historia i dawni przyjaciele.

8/10

2. Zielona mila (1999) 

3. Tożsamość Bourne'a (2002) 

 Kolejny zdecydowanie dobry film, na którego czaiłam się od dłuższego czasu. Ciekawy motyw, dobry scenariusz, denerwująca główna bohaterka (wątek miłosny był zbyt oczywisty już od samej sceny w szwajcarskim banku). W pewnym momencie pogubiłam się od zawiłych powiązań rządowych. Czekam aż telewizja puści kolejną część.

7/10

4. Pan życia i śmierci (2005)

5.  Therapy, A (2012) 

 Myślę, że nazwanie tej produkcji filmem jest lekkim niedomówieniem, ponieważ pomimo Romana Polańskiego i Heleny Bonham Carter to zwykła reklama. A może i niezwykła, ponieważ stworzona dla domu mody Prada. Jednak dla mnie szału nie ma, chociaż nie cierpiałam przez te parę minut.

Dla zainteresowanych: KLIK KLIK

4/10

6. Paperman (2012)

7. Spis cudzołożnic (1995) 

 Film obejrzałam ze względu na motyw wędrówki, który występuje w tej produkcji. Do tego występują tutaj świetne nazwiska polskiej sceny. Niestety nie przypadł mi do gustu i ślęczałam nad nim, bo nie chciałam przerywać w połowie swojego seansu. Nic bym nie straciła, gdybym wyłączyła film po15 minutach.



5/10

8. Bal maturalny (2011) 

9. Jesteś Bogiem (2012) 

 Kolejny film, po którym spodziewałam się jakiejś odmiany na polskim rynku filmowym. Wiem, że wielu osobom przypadł do gustu, ma dość wysoką ocenę na filmwebie. Jednak mnie nie poruszył, może dlatego, że nie jestem fanką Paktofoniki a może dlatego, że po prostu jest przereklamowany. Mimo to, uważam, że młodzi aktorzy świetnie poradzili sobie z rolami.

4/10

10. Defilada (1989) 

Life After Theft - Aprilynne Pike

This Is What Happy Looks Like - Jennifer E. Smith

The Ward - Jordana Frankel

The Boyfriend App - Katie Sise

Nasz piękny Stary Kontynent bardzo często zachwyca się książkami zza oceanu. Zombie, jednorożce i sadomasochistyczny facet w białym kołnierzyku. Nie wolno zapomnieć o skaczących po drzewach wampirach. Sama to wszystko łykam jak małe dziecko, zachwycając się płomiennymi romansami upadłych aniołów w typowych high schoolach.
Ostatnio jednak natrafiłam na książkę, która przykuła moją uwagę. Im dłużej za nią biegałam, tym trudniej było ją zdobyć. Dlatego los sprawił, że została mi pożyczona całkowicie przypadkowo. I tak przypadkowo zaczęłam ją czytać. Brawo, Niemcy. Warto zaznaczyć, że rzadko to mówię, a tym bardziej piszę.
Autorka Trylogii Czasu z pochodzenia jest Niemką. Dawniej imała się wszelkich prac, mam nadzieję, że nie była żywicielką wszy jak Herbert, ale dopiero pisanie przyniosło jej spełnienie i samorealizację. Zaczęła tworzyć dla innych Helg w swoich książkach dla kobiet.  Jak się okazuje, nadwiślańska dziewczyna też się w tym wszystkich zaczytuje z przejęciem.

tłumaczenie: Agata Janiszewska

tytuł oryginału: Rubinrot

seria/cykl wydawniczy: Trylogia Czasu tom 1 

Trylogia Czasu jest tak wciągająca, że w zasadzie należałoby powiedzieć: «wsysa»; jest dowcipna, a zarazem totalnie romantyczna. Pewnego dnia piętnastoletnia Gwen odkrywa, że jest posiadaczką genu podróży w czasie – niespodziewanie przemieszcza się o sto lat wstecz. Okazuje się, że nie jest jedynym podróżnikiem - istnieje całe tajne bractwo, zajmujące się kontrolą dwunastu podróżników w czasie – Gwen jest ostatnim z nich. Szybko odkrywa, że jedenastym jest bardzo atrakcyjny dziewiętnastolatek: Gideon. Ale zakochiwanie się nie jest takie proste gdy się skacze tam i z powrotem w czasie i gdy trzeba wypełnić niebezpieczną misję w XVIII. wieku.

Historia opowiada o dziewczynie Gwen, która, jak się okazuje po różnych zagmatwaniach, posiada gen podróżowania w czasie. Fakt sam w sobie niesamowity, jednak akcji i dreszczyku emocji zapewnia tajemnicza grupa, która zrzesza wszelkich tego typu podróżników. Na przełomie wieków jest ich dwunastu. I każdy musi oddać kropelkę krwi do chronografu, jeśli chce zapobiec niekontrolowanym przeskokom między dinozaurami i Cinemaxem. Problem pojawia się wtedy, kiedy jeden z chronografów zostaje ukradziony...

Kerstin Gier stworzyła hermetyczny świat, w którym na każdym kroku spotykamy jakąś tajemnicę i  hasła dostępu. Nie wyjaśniając wszystkiego zmusiła mnie, rządną przygód czytelniczkę, do sięgnięcia po kontynuację trylogii, w której mam nadzieję otrzymać więcej odpowiedzi niż pytań.

japońska okładka

Sam prolog wrzuca czytelnika na głęboką wodę podróży w czasie. Czytelnika zdezorientowanego, który nie wie, kim są bohaterowie, po co i dlaczego to wszystko się dzieje. Dalej jest już tylko głębiej, historia nie zwleka z akcją, chociaż jest dość sinusoidalna. Przemiennie łączy współczesność z nagłym zwrotem akcji o 100 lat wstecz. Aby urzeczywistnić stowarzyszenie fanów niecodziennych podróży, Gier wplotła do powieści niebanalne nazwiska prawdziwych osób, które w książce same miały większy lub mniejszy wpływ na wydarzenia.  Nie pozwala to na oderwanie się od lektury, która pomimo swoich historycznych elementów jest zrozumiała dla każdego.

Na uznanie zasługuje także fakt, że autorka żyjąca w wszechogarniających wilkołakach, których jeszcze niedawno można było  spotkać w co drugiej kinder niespodziance (teraz są to erotyczne gadżety za sprawą pani E. L. James), zdecydowała się na podróże w czasie. Motyw jak najbardziej znany, jednak przykuwa uwagę jego nowoczesna odsłona w formie nastoletniej serii wydawniczej.

Gwen jest osobą, która utożsamia przeciętność nastoletnich uczennic. Autorka prawdę mówiąc nie przedstawiła jej wad. Zestawiła jej postać z kontrastującą Charlottą, która jest ucieleśnieniem złej siostry Kopciuszka. Nie podoba mi się tak schematyczny zabieg, jaki znany jest od czasów historii biednej dziewczyny gubiącej pantofelka o północy na przyjęciu. W "Czerwieni rubinu" także występuje książę, Gideon, który jest z kolei marzeniem kolekcjonerek Bravo i fanek złych chłopców, od których serce szybciej bije, a w głowie pojawia się pustka. Zbyt typowe, zbyt młodzieżowe.

Do minusów, nie mogę się powstrzymać, zaliczyłabym także wstępy do kolejnych rozdziałów. Po prostu mnie nużyły, chociaż, tutaj z kolei plus, często wyjaśniały jakieś kwestie i dodawały czasami coś nowego. Dla mnie te urozmaicenie książki mogłoby nie istnieć. 

Nadmienię tylko, że niezwykle wymowna okładka przyciąga wzrok, pomimo znanego wielu czytelnikom klasycznego zdjęcia dziewczyny na okładce (2/3 okładek z Amber chociażby). Wszystko zostało dopracowane. Chciałabym trzymać tę książkę u siebie na półce przez dłuższy okres czasu.

Podsumowując, "Czerwień rubinu" przede wszystkim zapewnia rozrywkę, odrywa od twardych podłóg w supermarketach i na parę godzin przenosi do epoki gorsetów. Książka nie szokuje, nie prowokuje, ale jest zgrabnie napisana. Stworzona z pewnym pomysłem, który zaprocentował zadowoleniem czytelniczki takiej jak ja.

Polecam fanom gatunku, chętnym na dobrą, niezobowiązującą powieść o nastoletnich misjach w wiktoriańskich czasach.

Moja ocena: 3,5/5

Hej, właśnie doszłam do wniosku, że mam problem. Prawdę mówiąc, nie przeczytałam jeszcze wszystkich książek z poprzedniego stosu zdobyczy, a wyruszyłam na kolejne polowania. I tym oto sposobem zdobyłam same książki, które mnie interesują.

Nie wiem, kiedy znajdę na nie czas, ale i tak się pochwalę, chociaż pewnie nie zaimponuję. No cóż, życie jest nowelą.

Zapomniałam zrobić zdjęcia książkom od wyd. Dreams.


Oprócz tego ciągle próbuję wypromować swoje krzesło.

1. "Czerwień rubinu" - Kerstin Gier

PRZECZYTANE. 
Ciekawa młodzieżowa książka o podróżach w czasie i tajnym stowarzyszeniu. Miło spędziłam przy niej czas, pomimo paru romansowo-kiczowatych wątków.
Z chęcią sięgnę po kolejną część.
Dziewczyna z okładki ma problem z grzywką, ale pomimo tego bardzo ładny projekt wizualny książki.

/pożyczone od koleżanki, tanks!/

2. "Książę Kaspian" - C. S. Lewis

PRZECZYTANE
 Druga część "Opowieści z Narnii", którą postanowiłam w końcu przeczytać. Lepiej późno niż wcale? Akcja dalej śledzi poczynania czwórki rodzeństwa, które jako jedni z nielicznych potrafią przechodzić przez szafę do magicznej krainy. No i okazuje się, że są królami i królowymi.
Ekranizację Księcia Kaspiana oglądałam w kinie dwukrotnie, tyle pieniędzy... Też zdarzało się Wam chodzić do kina na ten sam film więcej niż raz?

/pożyczone od koleżanki/

3."Wszyscy martwi razem"- Charlaine Harris

Już nawet nie wiem, która to część serii, ale książki o Sookie Stackhouse są niczym serial Czysta Krew - zaczynasz oglądać i musisz dojść do końca serii. Prawdę mówiąc, jeszcze nie sprawdzałam, o czym jest akurat ta część, ale zapewne Sookie wpadnie w kolejne tarapaty. Ten typ tak ma.

/pożyczone od koleżanki/

4. "Pigułka wolności" - Piotr Czerwiński

Jakiś czas temu wspominałam o tej książce w moich WK. Liczę na ciekawy punkt widzenia Generacji Kciuka i fanpage'ów w formie polskiej powieści. I mam szczerą nadzieję, że Czerwiński nie zostawił na nas suchej nitki.

/z biblioteki/

5. "Biała jak mleko, czerwona jak krew" - Alessandro D'Avenia

PRZECZYTANE
Nie wiem, co takiego fascynującego jest w historii o pierwszej miłości pewnego chłopca, ale coś czuję, że szykuje się masa pięknych cytatów do złotych myśli.
Ostatnio niezbyt często sięgam po takie obyczajówki, dlatego mam nadzieję, że wysoka ocena na LC nie kłamie mi w żywe oczy.

/z biblioteki/

6. "Sekretny język kwiatów" - Vanessa Diffenbaugh

Kolejna powieść obyczajowa, którą serdecznie poleca Katarzyna Zielińska i Marta Gessler = zdecydowanie muszę to przeczytać. A na poważnie, słyszałam parę pozytywnych opinii i jestem ciekawa, jak można napisać zgrabną powieść o kwiatach. Obym się nie zanudziła, a trochę tego się obawiam. Ikebana nigdy nie była dla mnie. Jako mała dziewczynka bawiłam się w rzeźnika. I pogromcę predatorów.

/z biblioteki/

7. "Żelazna córka" -  Julie Kagawa

Bardzo chciałam przeczytać kontynuację "Żelaznego króla", którego miałam okazję gościć u siebie w wakacje. Młodzieżowa historia o krainie (o idiotycznej nazwie) Nigdynigdy z wszelkimi fantastycznymi postaciami jest czystą przyjemnością. Niczym więcej i niczym mniej.
Ale dziewczyna z okładki wygląda tragicznie. Wydawnictwo  musi uwielbiać książki ze zdjęciami dziewczyn.

/z biblioteki/

8. "Nowa Ziemia. Świat po wybuchu." - Julianna Baggott

Spontaniczny wybór. Wcześniej widywałam tę książkę w kioskach, serio, właśnie stamtąd ją zapamiętałam. Dystopia, z nowym pomysłem (mam nadzieję),  rzekomo całkiem zacna. Jednak więcej nie wiem.
Ta książka to bestia, nie wiem czy mój analfabetyzm podoła takiej ilości słów.
Dlatego nigdy nie zabrałam się za "Grę o tron"...

Póki co nie rozumiem emo dziewczyny z kapturze patrzącej na ptaka origami. Mistrzostwo painta. Oryginalna okładka.

/z biblioteki/

9. "Bestia" - Alex Flinn

Nowoczesna odsłona "Pięknej i Bestii" w nowojorskim wydaniu z przepiękną okładką, która mnie po prostu zachwyciła swoim minimalizmem i albinoską różą.
Film z Alexem Pettyferem bardziej mnie znudził niż zachwycił. Bił high schoolem po oczach. Masakra. Ale książce nie potrafię się oprzeć.

/z biblioteki/

10. "Cyrk nocy" - Erin Morgenstern

 PRZECZYTANE
Przepięknie wydana książka. I ciągle brakuje mi czasu, żeby się za nią zabrać, a jest już na szczycie mojej listy książek. Nie wiem zbyt wiele, ale wiem, że będzie magicznie, cyrkowo (oby bez klaunów) i z nastoletnimi bohaterami. W tym całym zgiełku niezwykle elastycznych akrobatów toczy się wojna pomiędzy dwoma magikami. Niech walczą.

/z biblioteki/ 

Mówi się, że "książka lepsza od filmu".
"Książka jest jak film w Twojej głowie"
Sama mówię "Czytam zanim obejrzę".

No i masz głupia babo. Tym razem film okazał się lepszy...

tytuł: Pokuta

autor: Ian McEwan

tłumaczenie: Andrzej Szulc

tytuł oryginału: Atonement

Powieść o wielowarstwowej fabule poruszająca tematy miłości, wojny, grzechu i odkupienia. Kawał wyśmienitej prozy przez wielu krytyków uznany za arcydzieło, odkrywający meandry ludzkiej świadomości.

W pewien upalny ranek 1935 roku trzynastoletnia Briony Tallis jest przypadkowym świadkiem sceny miłosnej pomiędzy młodym Robbiem a swoją starszą siostrą Cecilią. Wyobraźnia dziewczynki podsuwa jej różne interpretacje tego wydarzenia, co prowadzi do tragedii. Wybucha II wojna światowa, Briony zostaje pielęgniarką, stawia pierwsze kroki jako pisarka. Zdaje sobie sprawę z wyrządzonego przez siebie zła. Pisarstwo staje się jej pokutą, a kolejne wersje pisanej opowieści coraz bardziej przybliżają ją do prawdy owych kilku upalnych dni. Ale czy w tym wypadku pokuta może oznaczać odkupienie?

 Chodziłam za Ianem McEwanem jak pan Menel za zbawiennymi 50. groszami, ponieważ od dłuższego czasu słyszałam o jego powieściach bijących na głowę wszystkie dzieła Paulo Coelho. Los jednak zesłał mi najpierw ekranizację jego chyba najsłynniejszej książki (warto zapoznać się także z "Amsterdem", do dużo nagród zdobył holender). Warto nadmienić, że ekranizacja wyszła spod igły mojego aktualnego ulubieńca wśród reżyserów, którym jest Joe Wright.

Przepiękne obrazy, świetnie zestawione ze sobą różne wątki, idealni aktorzy (Keira potrafi zagrać i  u Jane Austen i niezrównoważoną psychicznie równie przekonująco). Krótko mówiąc, oglądając film "Pokuta" nie odnosiłam wrażenia, jakobym była jedną z tych zdesperowanych kobiet pragnących taniego i szybkiego romansu. Wszystko było na wyższym, idealnie wypolerowanym poziomie, który z godnością zdałby wszelkie testy białej rękawiczki.

Dla wszystkich fanów tego filmu wrzucam jeszcze smutniejszy filmik odpowiadający nastrojowi powstałemu w ekranizacji powieści. Dodam, że zawiera liczne spojlery, bez których prawdopodobnie nie miałby sensu. Muzyka porusza wszelkie struny zagrzybiałych serc. Chyba, że ktoś nie przepada za smętami. Uwielbiam takie domowe produkcje użytkowników youtube.






To ten typ romansów, których nie można zajadać tanimi krakersami. W filmie leją się łzy, przed telewizorem leją się łzy, a "Pamiętnik" to lekkie romansidło.
Autor w powieści także zręcznie manipuluje  uczuciami czytelników, którzy za każdym razem muszą spuścić z tonu, kiedy ich plany dotyczące bohaterów spalają się na panewce.


Historia niecodziennej miłości dwojga młodych ludzi, których życie przeplata się z niszczącą siłą drugiej wojny światowej to coś, do czego często sięgam. Autor zasługuje na pochwały samego zakończenia książki, które po części zaskakuje, ale w dużej mierze zostawia nas z poczuciem "co za genialny pomysł". Genialna jest też sama koncepcja z wykorzystaniem pozornie drugoplanowej postaci - Briony.

I w tej chwili zatrzymam się przy samych bohaterach. Zaznaczę, że Briony nie napawa mnie wstrętem. Pragnie podporządkowania się sobie i pewnej uwagi od otoczenia. Każdy należy do jej własnej widowni.Chce być kimś wyjątkowym. Mierzyła ponad swój stan i dlatego musiała odbyć pokutę za swoją pychę, złość, cokolwiek nią kierowało. Jednak 13 lat to przecież idiotyczny wiek. Bez obrazy, ale ja jako 13 latka kręciłam swój własny teledysk do "To nie ja byłam Ewą" Edyty Górniak.


Kreacja kochanków nie odbiega aż tak bardzo od innych romansów. Czy można w ogóle powiedzieć, że odbiega od rzeczywistości? Mamy młodych, zbuntowanych, pragnących życia ludzi, którzy sprawiają wrażenie ptaków, które nie mogą wyrwać się ze swojej klatki.
 Cecilia to bohaterka żyjąca w swoim bałaganie pośród książek. Jest uparta, cierpliwa i dumna, co dowodzi w dalszej części powieści. Moją uwagę przyciągnął jednak Robbie Turner, który jest idealnym romantykiem w tej książce. Wojna go zmienia, zmienia też jego postrzeganie świata, wartości i cele. Nie zmieniła jedynie jego uczucia i zakurzonych wspomnień. No i jak świetnie wygląda z fają w ustach:) Przynajmniej w filmie, ale musiałam o tym wspomnieć.

Wszystko pięknie, jednak rozczarowałam się (nie chcę zdradzać fragmentu fabuły, ale muszę to uwzględnić) wybuchem ich miłości. Wzięła się znikąd. Jest to tak mało realistyczne, jak i fascynujące. W końcu czy jedno zdanie potrafiło otworzyć zadymione od zdecydowanie za dużej ilości papierosów uczucia? Myślę, że niejeden młokos próbował tekstu niczym z "Pokuty", kiedy uskuteczniał chamski podryw na dyskotece. I myślę także, że z mizernym skutkiem. Najwidoczniej zabrakło tego czegoś, co pojawia się nagle między bohaterami. I tak samo prędko znika, zostawiając za sobą jedynie wspomnienia ulotnej chwili.





Nie podoba mi się sposób przedstawienia wydarzeń. Każdy bohater ma swoją część, która trwa aż do końca jego historii. Wątki się nie przeplatają, nie uzupełniają tak jak w filmie. Całość gromadzi się w czytelniku aż do spektakularnego finału w 1999 roku w Londynie.

Podsumowując, koncepcja "Pokuty" zasługuje na owacje. Historia została zrealizowana porządnie, jednak po bardzo dobrej ekranizacji spodziewałam się genialnej książki. Wszystko w wykonaniu jest przyzwoite, a język przystępny. Od takiej miłości oczekiwałam czegoś więcej. Może jestem rozgoryczona zakończeniem? Raczej pod wrażeniem. Niezmiennie tego typu zakończenia historii wywołują u mnie poczucie, że to jest lepsze od wielu pisanych na jedno kopyto lovestories z napisem FIN na końcu 345 odcinka.

Polecam zarówno mężczyznom jak i kobietom, ponieważ książka McEwana to nie tylko dwójka zakochanych w sobie ludzi. To rozrachunek z wojną, z sumieniem i małą dziewczynką, która widziała zbyt dużo i zbyt dużo sobie wyobrażała.

Moja ocena: 4/5

John Green to jeden z aktualnie najbardziej lubianych pisarzy. Masa cytatów z jego książek na tumblrze. Autor nagrywa także filmiki na youtube i jest dość aktywny w literackim życiu. W Polsce dotychczas wydano "Szukając Alaski" (całkiem zacna, polecam).

Z tego, co widzę na LC, wychodzi Gwiazd naszych wina. Książka dostała wiele nagród w Stanach Zjednoczonych, a czytelnicy płakali po niej co najmniej tydzień. Sama bardzo chętnie bym ją przeczytała.

Green kontaktuje się z fanami i portalami dla młodzieży. W niedawnym wywiadzie zapytano go, jakie książki młodzieżowe poleciłby do przeczytania. Pisarz uznał, że mógłby podać setki takich tytułów, ale ograniczył się do jedynie tych z 2013 roku.



1. Just One Day - Gayle Foreman
Pewna dobra, amerykańska dziewczyna o imieniu Allyson "Lulu" Healey, poznaje duńskiego aktora Willema De Ruitera podczas podziemnego przedstawienia "Dwunasta Noc" w Anglii. Oboje zainteresowali się sobą. Po wspólnie spędzonym dniu ich zainteresowanie zamieniło się w fascynację. Wszystko jest pięknie dopóki Allyson nie obudzi się następnego dnia w wietrznym Paryżu. Willem zniknął. A dziewczyna przez następny rok odbędzie podróż, w której pozna samą siebie, swoje wewnętrzne granice i nauczy się je przekraczać. W tym wszystkim odnajdzie się miejsce dla Szekspira, poszukiwań swojej prawie-miłości i wolności.  

"Just One Day" to pierwsza z dwóch romantycznych powieści. Historia z punktu widzenia Willema "Just One Year" pojawi się w najbliższym czasie w Stanach Zjednoczonych.








2. Code Name Verity - Elizabetch Wein 

Mam dwa tygodnie. Po tym czasie zastrzelisz mnie.
Jednak tak właśnie postępuje się z wrogim agentem. Tym właśnie się zajmujemy.  

Patrzę na te wszystkie mroczne i pokręcone drog przed sobą. Współpraca wydaje się prostym wyjściem z sytuacji. Prawdopodobnie jedynym wyjściem dla dziewczyny przyłapanej na gorącym uczynku. Zajmuję się brudną robotą - i zrobię wszystko, dosłownie wszystko, aby uniknąć przesłuchań SS.
 
Powiedział, że dostanę tyle papieru, ile potrzebuję. Jedyne co muszę zrobić, to spisać wszystko co pamiętam o brytyjskich siłach wojennych. I taki mam zamiar. Jednak historia zaczyna się wraz z moją przyjaciółką Maddie. Jest pilotem. Dzięki niej znalazłam się we Francji - podczas drugiej inwazji aliantów.

Tworzymy rewelacyjny zespół.



Nie wiem, czy nie pokręciłam wszystkiego, jednak nie było mi łatwo przetłumaczyć opis tej książki. Za słabo się znam.
3. Beneath a Meth Moon - Jacqueline Woodson
 Wstrząsająca powieść od trzykrotnej laureatki nagrody Newbery Honor. 
Laurel Daneau rozpoczęła nowe życie w nowym mieście, jednak w środku nadal oczuwa stratę swojej kochanej mamy i babci. Zginęły w huraganie Katrina, który zniósł ich dom z powierzchni ziemii. Nowe życie Laurel przebiega całkiem dobrze. Poznaje nową/ego przyjaciółkę/ela. Znajduje dla siebie miejsce w składzie cheerleaderek. Jej nowych chłopak, T-Boom, jest współkapitanem grupy koszykarskiej. Jednak Laurel prześladują głosy i obrazy z przeszłości.
T-Boom wprowadza Laurel w świat mety, w który dziewczyna momentalnie wsiąka. Uwielbia stan zapomnienia, nawet jeśli jest chwilowy. Zaczyna izolować się od przyjaciół i rodziny. Staje się cieniem samej siebie. Z pomocą artysty nazywanego Moses (Mojżesz?) i Kaylee, Laurel jest w stanie spisać swoją historię i pokonać uzależnienie.






4. Eleanor and Park - Rainbow Rowell.
"Bono poznał swoją żonę w liceum" - powiedział Park
"Tak samo Jerry Lee Lewis" - odpowiedziała Eleanor.
"Nie żartuję"
"A powinieneś" - zaoponowała Eleanor. "Mamy szesnaście lat."
"A co z Romeo i Julią?"
"Płytcy, zdezorientowani i martwi."
 "Kocham Cię" - wyznał Park.
"Czemuż Ty jesteś Romeo?"
"Nie żartuję"
"A powinieneś"



(dziwny zapis, nie umiem tego tłumaczyć)
Przenieśmy się do roku 1986, gdzie w szkole średniej Eleanor i Park są outsidersami. Wystarczająco bystrzy, aby wiedzieć, że pierwsze miłości prawie nigdy nie przetrwają próby czasy. Na tyle odważni i zdesperowani, aby spróbować.



Gdybym miała wybrać jakąś książkę dla siebie, to wzięłabym historię o metamfetaminie i dość osobliwej parce z dziwnymi dialogami. 

PYTANIA DNIA:
Co lepsze: "Dotyk" czy "Dotyk Julii"? Czy to się jakoś różni znacząco?
Mam prośbę: dajcie elektroniczną kiełbasę psom :) I innym też.
POOMOC.PL

+ specjalne założyłam konto na goodreads, żeby sobie porobić wyzwanie. jeśli kogokolwiek to interesuje, to w kolumnie z gadżetami wstawiłam swój postęp. Jestem 9 książek do przodu!

Hej, dzisiaj gonię blogerów, którzy zdążyli już pozachwycać się nad książką "Dotyk" z wyd. Dreams. Powiem szczerze, jestem wolnym czytelnikiem, który w dodatku potrafi naprawdę czytać tylko wieczorem.
Króciutkie książki jak "Mała Apokalipsa" i "Wszystko za życie" zajęły mi połowę życia do przeczytania. Po skończeniu ich lektury miałam wielką ochotę na coś niezbyt ambitnego, dlatego udałam się do mojej półeczki z ciągle nieprzeczytanymi książkami (jest ich wiele). Jako, że "Dotyk" został mi przysłany do recenzji, to się zmobilizowałam do poznania tej historii o lekko kolumbijskim (telenowelowym) tytule.

autor: Jus Accardo

tytuł oryginału: Touch

seria/cykl wydawniczy: Denazen tom 1

wydawnictwo: Dreams

 Pewnego dnia tajemniczy chłopak po upadku z nadrzecznego wału ląduje u stóp Deznee Cross, szalonej 17-letniej miłośniczki mocnych wrażeń. Dziewczyna uznaje to za świetną okazję, żeby wkurzyć ojca i sprowadza błękitnookiego przystojniaka do domu.

Jednak nie wszystko jest z nim w porządku. Kale zachowuje się na tyle dziwnie, że nawet Deznee zaczyna coś podejrzewać. Okazuje się, że chłopak był więziony przez Denazen Corporation, organizację, która wykorzystuje ludzi o specjalnych umiejętnościach jako broń. A umiejętności Kale'a są wyjątkowo niebezpieczne – jego dotyk zabija...

Historia nie pozwala czytelnikowi się nudzić, co bezwzględnie prowadzi do ślęczenia nad książką do nieprzyzwoitych godzin. Autorka nie wprowadzała zabiegów retardacji, nie bawiła się w kilkusetstronicowe opisy przystojnej twarzy Kale'a. Za co jestem wdzięczna, bo każdy rozdział kończył się tak, że chce się rozpocząć lekturę kolejnego. Dobrze został tekst podzielony.

Uwielbiam nieoczywiste elementy książek, które sprawiają, że wyróżniają się one na tle innych młodzieżówek. Tutaj takich elementów było dużo, ale najbardziej przypadł mi do gustu ten zły i mroczny bohater. Zazwyczaj bohaterowie walczą o swoje siostry, matki i kochanki. Tutaj walka toczy się przeciwko (często wyidealizowanej w powieściach) rodzinie.


Główna bohaterka spodobała mi się, ponieważ pozbawiono jej bylejakości słodkich dziewcząt. Zauważyłam, że po Katniss z "Igrzysk Śmierci" coraz więcej takich bohaterek, które są paniami swojego losu. Wcześniej wśród powieści młodzieżowych królował typ Belli ze "Zmierzchu" (za sprawą James i "50 twarzy..." motyw kobiety uległej znowu jest na czasie, jednakże jak wiadomo, w innym kontekście:).
Dez ma charakter, plan działania i chęć walki.

Kale to bohater dość nowy, jak dla mnie. Jest silny i niebezpieczny, ale tak mało wie o życiu, że wyzwala w innych instynkty macierzyńskie. W dodatku ze swoją naiwnością bywa zabawny. Przypomina mi postać wykreowaną przez Charlaine Harris, Erica Northmana. Ten wampir w serii o Sookie Stackhouse miał epizod z utratą pamięci. Zainteresowanym odwołuję do serialu "Czysta krew". Czysta przyjemność patrzenia.
Wracając do Kale'a: nie miałam co niego żadnych obiekcji, szczerze mówiąc, polubiłam go. A to, że przy okazji jest seryjnym mordercą? Nikt nie jest idealny.

Jednak chcę przyznać, że moim ulubieńcem jest Alex. Typowy chłopak z problemami, który jest także ulubieńcem samej Jus Accardo. 

Sam dar Kale'a przypomina mi film "Hanna" w reżyserii Joe'a Wrighta. Zachęcam do obejrzenia tej produkcji, bo jest całkiem ciekawa. Młoda dziewczyna urodziła się w laboratorium, ma zmodyfikowane DNA w ten sposób, że jest niezwykle silna. Zostaje przeszkolona, aby pewnego dnia móc się zemścić na pewnej agentce...

Z kolei motyw organizacji, o której nie będę się rozpisywać, aby zbytnio nie zdradzać znaczących fragmentów fabuły, jest mi znany z amerykańskiego serialu Herosi. Bennett i jego córka Claire pojawiali się w mojej głowie, kiedy czytałam pewne rozdziały "Dotyku".

Muszę przyznać, że okładka mnie lekko rozbawiła. Chłopak ze zdjęcia ma nienaturalnie niebieskie oczy, wymuskaną twarz i włosy wystylizowane na mokrą Włoszkę. Nie mój typ bohatera, ale oryginalna okładka posiada identyczne zdjęcie, dlatego nie mogę dziwić się nad wyborem wydawnictwa. Szczerze mówiąc, jestem wdzięczna za to, że nie ma wszędobylskich reklam pt. "Dotyk jest godnym następcą Igrzysk Śmierci i Niezgodnej!"

Jeśli będę miała możliwość, to z chęcią sięgnę po kontynuację serii Denazen. To dobrze wykorzystany pomysł na książkę z dużą dawką akcji, tajemniczych organizacji i spisków rządowych.

Podsumowując, to idealne styczniowe(wtedy przeczytałam książkę) zaskoczenie, które spodoba się wszelkim fanom bohaterów z supersiłami, "Herosów" i interesujących młodzieżówek z paranormalnymi elementami.

Jeśli ktoś jest zainteresowany: autorka podczas pisania słuchała Pink, Secondhand Serenade, Rob Zombie, Black Lab (przy piosence "This Night" została napisana scena Kale'a i Dez w jej pokoju).

No i dowiedziałam się, czym są jelly shoty. Całe życie się człowiek uczy.

Książkę otrzymałam od wyd. Dreams, ale nie wpłynęło to na treść mojej recenzji.