Hej!

autor: Jenny Han

Pierwsza książka z listy poszukiwań jest już za mną. Nie było to zbyt wspaniałe spotkanie, ale i tak postanowiłam napisać parę słów.

Bardzo lubię powieści, gdzie mamy możliwość poznania danej sytuacji z różnych perspektyw. Tutaj nie tyle dostajemy różne perspektywy, co pokazanie prawdziwych motywów zachowań bohaterów. Są oczywiście różne punkty widzenia, ale bardziej skupiamy się na tym, co przeżywają dwie główne bohaterki. A nie są tak różne jakby mogło się na początku wydawać.

Niestety bardzo dobrze znam schematy z "Wrednych dziewczyn" i zastosowanie tutaj kontrastu biedny - dobry i bogaty - zły średnio do mnie przemawia. Wolałabym, żeby autorka nie kreśliła tak skrajnych postaci, bo po prostu średnio jej wierzę.

Co jednak jest ciekawe w tej powieści, to list w formie epilogu. Gdzieś skłania nas do myślenia o tym, co się dalej wydarzy i nadaje bardzo dużo dramatyzmu na samym wstępie. Ciekawie ukazuje ostatnie wydarzenia z powieści, gdzieś zwodzi czytelnika, jest pewną formą zabawy autora z czytelnikami. Chociaż nie powaliło mnie to z nóg, niestety. 

Trzeba zaznaczyć, że "7 dni" to słusznie polecana przez Rzecznika Praw Dziecka literatura. Temat przemocy psychicznej jest ciągle zadeptywany przez morderstwa i rozróby w telewizji. Co nie powinno umniejszać powagi sytuacji, bo jak mówiła bohaterka "13 życzeń" - kula śnieżna może urosnąć do lawiny, której już nie będzie można zatrzymać. Wszelakim znęcaniem się każdego dnia skłaniamy ofiarę do autoagresji i tutaj jesteśmy winni tylko my. To, że ktoś inny pociągnie za spust, nie zmniejsza naszej winy. I o tym jest ta książka w skrócie, o pokazaniu bestialstwa. A dzieci w szczególności mogą być okrutne. I winię za to rodziców, więc pomimo 18+ warto poczytać o konsekwencjach przemocy. Dochodzę także do wniosku, że często osoby, które znęcają się nad innymi, same mają ze sobą problemy.

Podsumowując: to dobra książka dla młodszych odbiorców literatury, którzy są w wieku uczestników wydarzeń. Jednak sama odnalazłam jakąś przyjemność z czytania tego dramatu z powodu autentyczności problemów, jakie porusza. Warto wziąć tylko pod uwagę, że niezbyt pochłania ta lektura, jest trochę sztampowa z kreowaniu bohaterów czarno-białych.

Moja ocena: 3/5

Hej:)


Coś ostatnio cierpię na nadmiar czasu w nocy i czytam książki. I co ciekawsze, od razu piszę tutaj na żywo moje przemyślenia. Jeśli chodzi o dzisiejszą lekturę to zdążyłam nawet wprowadzić jej zalecenia w życie! Ale o tym za chwilę...

Otóż poradnik domowy Jennifer L. Scott ma pomóc nam osiągnąć wymarzony paryski dom bez zmieniania swojego adresu na francusko brzmiący. Jennifer jest Amerykanką, ma męża Anglika i dwójkę dziewczynek. A do tego kultywuje wiele zaleceń Madame Chic, u której miała przyjemność mieszkać przez pewien czas. I postanowiła przenieść wyniesione z tamtego domu zasady do swojego jednorodzinnego domu w Santa Monica.

W skrócie napiszę, że to kolejna z tych książek, które czytamy zapełniając sobie urlop/wakacje/przerwę w serialu. Niczego w naszym życiu nie zmieni, ale... MY SAMI możemy się zainspirować do wprowadzenia zmian.

I tutaj chcę podzielić się z Wami tym, co sama dzisiaj osiągnęłam. Otóż właśnie ta niepozorna książka skłoniła mnie do wielkiego odgracania mojej przestrzeni do pracy. Mało tego odgracania, wyrzuciłam 5 torebek z mocnym postanowieniem, że zostanę minimalistką (jakieś chętne na darmowe torebki?) a na dodatek wywaliłam wielki stojak, który wykorzystywałam do tych właśnie torebek. Oprócz tego w końcu podłączyłam głośniki, które przez 2 lata (poważnie) trzymałam w pokoju z myślą "później się nimi zajmę". Jak się okazuje, można żyć z taką myślą naprawdę długo. Piękne jest życie osoby, która często korzysta z prokrastynacji.

W skrócie: może się to wydawać zabawne, ale ta książka pozornie zorganizowała mi życie. Autorka napisała do mnie - "Tak, Ty. Idź i ogarnij w końcu to, czym miałaś zająć się wieki temu i bądź szczęśliwa ze swojego mieszkania." Doprawdy interesujące jest to, że musiałam to przeczytać, żeby zacząć działać. Nie wiem, jak to prezentuje się u Was, ale dla mnie takie programy typu "Perfekcyjna Pani Domu" są bardzo motywujące. Sama, oglądając innych, mam dużą ochotę wziąć się za solidne porządki.

Autorka dorzuca ciekawe playlisty z muzyką do odpowiednich pór dnia czy danych sytuacji, z którymi mamy do czynienia w swoim życiu. Oprócz tego mamy przepisy, metody na składanie ręcznika czy niezastąpiony ocet z wodą do mycia całego domu. Koniecznie dodajcie krople zapachu lawendowego!

Podsumowując: ten poradnik jak i inne nie oświeci tych, którzy wiedzą, że trzeba się zorganizować. Sprzątajmy na bieżąco, bo parę minut małych porządków to nic w porównaniu z wielkim odgracaniem na wiosnę i myciem okien dla Jezusa. Co ciekawe i warte zapamiętania: doceniajmy to co mamy, bo nawet największe wille można zagracić niepotrzebnymi rzeczami, a małe przestrzenie mogą być niezwykle przytulne i estetyczne, jeśli włożymy w to trochę wysiłku. Jak mnie życie nauczyło, we wszystko musimy włożyć pracę, żeby widzieć zadowalające nas efekty. Nawet jeśli mowa o prozaicznym sprzątaniu. A może przede wszystkim.

Właśnie w telewizji usłyszałam rady jakiejs 20-latki : "Najlepsze akcje ma się po pijaku, a nie siedząc w domu z książką". Jak łatwo się domyślić - "Madame Chic" leży obok mnie na kanapie. I być może niech to będzie puentą tej recenzji.



Moja ocena: 3/5

Ostro zaczęłam podbijać swoją półkę książek pożyczonych i nieczytanych i aż boję się, że niedługo będę skazana na oddanie wszystkiego, a moja kolekcja książek spadnie do 15% całości, które stanowią wygrane w szkole podstawowej słowniki.

Jeden jest nawet słownikiem matematycznym, ku chwale królowej nauk.

Wracając do dnia obecnego, mamy grudzień. Gdzieś w międzyczasie zapatruję się w rekolekcje o. Adama Szustaka (napiszę chyba post na temat jego przemówień, tekstów i ogólnych nauk). W drugim międzyczasie czytałam "Opowieści z Narnii". Zresztą...


Czy macie tak czasami, że pewne książki są przeznaczone tylko na dany etap życia, roku, miesiąca? Ja zdecydowanie jestem sezonowcem ksiażkowym i w okolicach Bożego Narodzenia takie książki jak "Opowieści z Narnii" królują wśród moich TBR (to be read - do przeczytania). I co z tego, że piąta część historyjki dla dzieci wcale nie ma miejsca podczas zimy, co więcej, nawet Królowej mrozów i śniegu nie ma na łamach tej publikacji. "Opowieści z Narnii" są przeznaczone na zimę, tak jak wszelkie puste romanse na leżenie na plaży.



I więcej pisać tutaj nie trzeba, nie ma zbytnio co
recenzować. To prosta historia dla dzieci z wieloma mądrymi przekazami. Chociaż ostrzegam, że dużo tam brutalności, dużo "oko za oko, ząb za ząb" i zapewne nie jest odpowiednie dla wszystkich. Jednak biorąc pod uwagę, że w Skandynawii można kupić wielką księgę cipek albo penisów, to chyba "Opowieści z Narnii" nie są tak rażące...

Moja ocena: 3/5

Pozdrawiam Was mega ciepło, bo i siedzę w szlafroku i jestem w nastroju zdecydowanie świątecznym i życzę miłego czytania i do usłyszenia!

A Wam z jakimi książkami się kojarzy grudzień? 

Kiedy to ja zaczęłam przygodę z wampirami i wszelkimi edwardopodobnymi postaciami? Prawdopodobnie z 5 lat temu, może i wcześniej. I wiecie co? Nadal gdzieś potrafię się przy tym świetnie bawić.

Kolejna, już chyba siódma część przygód nie-tak-zwykłej kelnerki Sookie Stackhouse czekała na półce z 2-3 lata, nie mówiąc o tym, że jestem fatalnym pożyczaczem książek (a jednak ciągle książki są mi pożyczane, zapewne dzięki mojemu urokowi osobistemu, lub, co bardziej prawdopodobne, dzięki przemiłym osobom z mojego życia).
Serial porzuciłam gdzieś w czwartym/piątym sezonie, kiedy zaczęły latać duchy, demony i wszelkie czarne magie na ekranie, a ja bałam się iść spać bez lampki w kontakcie dla niemowląt. Z tym, że serial odbiega znacząco od książki, więc na książkę skusiłam się jakiś tydzień temu.
I całkowicie się jej oddałam, w przerwach między zajęciami, w tramwaju (biedne starsze panie, których nie zauważyłam, żeby ustąpić miejsca), przed snem (tworzenie nowo-starych nawyków).

Sookie nie jest bohaterką moich marzeń, w szczególności w serialu, ale jej przygody to istna rozpusta. Zabiegający kilkusetletni mężczyźni, tygrysy, zmiennokształtni, do wybory do koloru. Praca dla samej królowej, nielimitowana karta kredytowa na małe zakupowe szaleństwa - jak miło było chociaż o tym poczytać. A fakt, że wszystko jest osadzone wśród fantastycznych kreatur tylko urozmaica lekturę.

Nie będę się rozwodzić nad stylem pisania autorki, czy nad przekazem. Tutaj nie ma ani poetyckości (to typowa książka dla amerykańskich mamusiek, które lubią sobie przy gotowaniu poczytać o namiętnym seksie z wampirami, które nigdy się nie męczą) , ani nie ma moralnych dywagacji (naprawdę, ta książka nie wniesie niczego nowego do Waszego życia). A jednak jest przyjemna, bardzo szybko się czyta (słowo honoru) i po prostu wciąga. Jako dowód powtórzę, że to szósta czy siódma część!

I na całe szczęście nieostatnia....

Moja ocena: 3,5/5 

Przepraszam za kolejną lukę na tym blogu, ale wakacje pochłonęły mnie bezgranicznie. Moc rozjazdów, zajazdów, leżenia plackiem na trawie lub oglądanie spadających perseidów nad morzem. Rozumiecie. Czasami można się obyć bez książki, albo chociaż bez pisania recenzji.

Jednak parę dni temu miałam okazję być na spotkaniu z Szymonem Hołownią w mojej bibliotece. Zorganizowano to spotkanie z myślą o jego nowej książce na temat afrykańskich dzieci i pomocy humanitarnej, jaką niosą jego fundacje. Książki nie kupiłam, podpisu na piersi nie dostałam, ale pozostały mi w głowie jego dość mądre słowa na temat niesienia pomocy i podejścia do życia. Nie ze wszystkim bym się zgodziła, daleko mi do bycia świętym, ale sama jego postać mnie zaintrygowała. Pomimo tego, że byłam po pracy i musiałam jakieś 15 minut spotkanie przespać. Mam nadzieję, że autor się nie zorientował.

Przedwczoraj zauważyłam jego inną książkę na półce biblioteki. "Ludzie na walizkach" znaleźli się na dziale "psychologii" i już z tego powodu chciałam ją wypożyczyć. Jak się okazało, to nie jest stricte psychologiczna książka, ale bardziej filozoficzna. Co się z nami dzieje po śmierci?

O tym opowiadają goście Szymona w wywiadach programu o takim samym tytule, jak książka. Są to najróżniejsze osoby i to wielki plus dla autora książki. Niektórzy sami doświadczyli na sobie ciężkiej choroby, innym zmarła bliska osoba i muszą teraz bez niej żyć. Z ich historii dowiadujemy się przede wszystkim, jak sobie radzą w życiu codziennym i w jaki sposób tłumaczą takie traumatyczne zdarzenia.

Bardzo często poruszana jest kwestia wiary, bo śmierć skłania do refleksji nad wiarą i przeznaczeniem. Szkoda, że tak mało różnych punktów widzenia. W większości rozmówcy są wierzącymi osobami, niektórzy wręcz fanatycznie (w moim odczuciu).

I tutaj pojawia się właśnie minus tego zbioru wywiadów. Są za mało zróżnicowane. W większości zlewają mi się ze sobą i tylko trzy historie dobrze zapamiętam. No, może cztery. Na dwadzieścia wywiadów to trochę mało. I właśnie te cztery historie to duży plus tego wydania. Bo są zapamiętywalne, bo chcę ze znajomymi dyskutować o tych wywiadach. 

Kończę książkę i myślę o osobach z tych wywiadów. Mam ochotę wrzucić ich nazwiska w google, ciekawi mnie: co z nimi dzieje się teraz?

Ksiądz w jednym z wywiadów napisał, że nie myśli o roku 2015, bo to go pewnie nie będzie dotyczyło.

A mamy już drugą połowę 2015 roku i jego historia jest ciągle żywa.


Podsumowując: to książka dla osób wierzących lub podchodzących do bardzo katolickich osób z uśmiechem. Wszelcy ateiści raczej nie odnajdą się w tej publikach, prędzej coś ich trafi, albo będą rozczarowani poziomem wywiadów. I to też przygnębiająca książka, dlatego nie polecam osobom, które nie mają odpowiedniego do niej humoru. Można po niej na chwilę zastygnąć.

Moja ocena: 3/5

krótka terapia na weekend

To jedna z tych książek, po które sięgamy będąc albo upadłymi, którzy chcą usłyszeć od kogoś, że "w sumie to jebać to", albo jesteśmy na tyle zaintrygowaniu samym tytułem, że aż skręca nas z ciekawości, co takiego można było wyłuszczyć na 160 stronach. Jak się okazuje, niewiele.

W tym "poradniku" wszystko odnosi się do tego samego: żyj bez planów i celów, a spotka Cię to, co najlepsze. Tak krótko można streścić całość płodu pana Parkina. Co ciekawe, przyjmuję filozofię "fuck it" tylko w połowie, tak jakby część "wisimizmu" jest w porządku, ale z drugą połową kategorycznie się nie zgadzam.
I tutaj muszę odwołać się do prywaty, bo jak niby możemy olewać naszych bliskich, aby żyć w miłości ze światem. Jasne, rozumiem ideę hipisów, ale nie rozumiem zaniedbywania naszych relacji, po to, aby gdzieś znaleźć kogoś, przy którym nie trzeba się napracować. Dbanie o drugą osobę jest chyba każdemu z nas potrzebne, a przynajmniej większość ludzi czuje chęć bycia komuś potrzebnym.

Oprócz tego brak jakiegokolwiek celu w życiu chyba jest jedną z najsmutniejszych idei. Czy nie dlatego tyle osób postanawia targnąć się na swoje życie? Potrzebujemy do czegoś dążyć, choćby to były małe rzeczy. I jasne, nie zawsze uda nam się dojść do celu, ale chyba nie chodzi o króliczka, tylko o to by gonić go. I kolejna mądrość Koejlo: nie samo szczęście jest celem, ale droga do szczęścia.

tutaj mogłabym zapomnieć o wszystkich problemach

Co z kolei nastawiło mnie pozytywnie do tej książki to teoria autora, że jesteśmy zbyt spięci, zbytnio przejmujemy się wszystkim, na co nie mamy wpływu. I to prawda, niektórzy potrafią mieć zepsuty cały dzień, bo niebo jest zachmurzone, a do kawy wlano im zepsute mleko. I ile frustracji mogą rodzić takie z pozoru błahe sytuacje! Wtedy jak najbardziej wyznaję zasadę wisimizmu, chociaż nie ukrywam, jak jest się w złym humorze to i za słona zupa może być powodem do tragizowania.




Moja ocena: 3/5

I w sumie nawet nie mogę znaleźć fajnych obrazków do tego posta. A dobra... raz się mogę posłuchać rady twórcy "Filozofii..."

Hej, w końcu zabieram się za kolejną wakacyjną książkę z mojej osobistej listy "przeczytaj i W KOŃCU oddaj właścicielowi". Tym razem o książkę ubiega się biblioteka, która straszy mnie 20. groszami za dzień zwłoki z oddaniem powieści.
Nie planuję czystych spojlerów, ale okołospojlerowe informacje, które przybliżą nas do tego, czego się spodziewać w "Zbuntowanej".

tytuł: Zbuntowana

autor: Veronica Roth

tytuł oryginału: Insurgent

seria/cykl wydawniczy: Niezgodna tom 2

 Dzień, kiedy szesnastoletnia Tris dokonała wyboru, powinien zostać uczczony świętowaniem przez frakcję, do której przystąpiła – jednej z pięciu, jakie istnieją w zniszczonym katastrofą Chicago. Zamiast tego zakończył się tragedią. Przejście z Altruizmu do Nieustraszoności zburzyło jej świat, pozbawiło rodziny, zmusiło do ucieczki, ale i połączyło z Tobiasem – Nieustraszonym o stalowych oczach.


Od tamtej chwili walka frakcji przerodziła się w otwartą wojnę. A podczas wojny trzeba stanąć po jednej ze stron. Wybory są jeszcze bardziej dramatyczne – i jeszcze bardziej nieodwołalne. Zwłaszcza dla Tris, NIEZGODNEJ, która wciąż zmaga się z natrętnymi pytaniami o konsekwencje swojej decyzji, z żalem i wyrzutami sumienia, swoją tożsamością i lojalnością, polityką i miłością. Lecz wstrząsające nowe odkrycia i zmieniające się sojusze sprawią, że musi ujawnić prawdę o sobie. Nawet jeśli miałaby stracić wszystko. A żeby ocalić tych, których kocha, musi złamać niewzruszone reguły swojego bezwzględnego świata…

żródło: lubimyczytac.pl

Przez ostatnie dwa tygodnie powolutku czytałam kontynuację coraz bardziej popularnej serii książek Veronici Roth, która jest moją okołorównieśniczką (starsza ode mnie, ale i tak młoda, nie oszukujmy się), a ma na koncie taki sukces i jeszcze upchała męża w swoim życiu. Czyste szaleństwo.

Tak samo jest i z samą "Zbuntowaną". Nie ma czasu na odpoczynek, akcja wre w dość krótkich rozdziałach, które tylko potęgują pęd (przynajmniej zawsze odnoszę takie wrażenie, kiedy po chwili widzę, że jestem już na 30. rozdziale). W tej części historia zaczyna w końcu odbiegać od "Igrzysk śmierci" i skupiamy się na walkach, intrygach i niezgodności głównej bohaterki. 

Właśnie zorientowałam się, że już niewiele pamiętam szczegółów z powieści. Czyżbym się starzała? Bardziej prawdopodobne, że jest tyle różnych wątków, że ciężko nadążyć (coś w stylu z Miastem Kości, dużo różnych postaci, walk, demonów i pięknego Jace'a).

Przed chwilą przeczytałam w internecie opinię, że "warto przeczytać tę serię, bo chociaż w niej oszczędzono czytelnika i nie ma trójkątów miłosnych". Osobiście uważam, że nikt nie mógłby konkurować z Tobiasem, nawet Gale z "Igrzysk...". Jeśli mowa o literackich bohaterach:)

squirrelswift:
Tris: I am selfish.
I am brave.
Four: I am sexy.

nie znam autora, ktoś z tumblra

Powyższa dwójka w kontynuacji odchodzi jednak do lamusa i bardziej skupiamy się na wyborach Tris, na tym jak owe decyzje zmieniają człowieka i do czego czasami jesteśmy zmuszeni, kiedy musi wybierać pomiędzy złem i złem. 

Podsumowując, kontynuacja trzyma fason, chociaż czasami zapominałam o tej książce na 3 dni i nie odczuwałam dreszczy osoby na książkowym głodzie. 

 Wszelkich fanów młodzieżówek serdecznie zapraszam do tej serii, bo film na horyzoncie i będzie można trochę fangirlować czy też fanboyować. Może i nie ma tutaj dziewczyny, która igra z ogniem, ale są ludzie, którzy mają dużo fajnych tatuaży. I mogą zmienić bieg wydarzeń, bo to Niezgodni.

Moja ocena: 3,5/5

właśnie znalazłam to w czeluściach mojego komputera. całe moje życie w jednym gifie:)

Moje książki ostatnio cierpią na syndrom przeciętności. Niby wszystko całkiem przyzwoite, jednak nie mam pojęcia, co takiego odkrywczego mogłabym na ich temat napisać. To boli.

tytuł: Syrena

autor: Tricia Rayburn

tłumaczenie: Kloczkowska Anna

tytuł oryginału: Siren

seria/cykl wydawniczy: Syrena tom 1 

Dla Vanessy i Justine Sands miały to być zwyczajne wakacje w miasteczku Winter Harbor, w towarzystwie braci Carmichaelów.
Jednak kiedy Justine wybiera się nad urwisko, by skakać do wody, a nazajutrz fale wyrzucają jej ciało na brzeg, Vanessa nie ma wątpliwości, że to coś więcej niż wypadek.
Całe nadbrzeżne miasteczko wpada w popłoch, kiedy następuje seria ponurych zdarzeń – fale wyrzucają na brzeg ciała mężczyzn z twarzami zastygłymi w uśmiechu… Vanessa i Simon próbują ustalić, czy te wypadki mają cokolwiek wspólnego z Justine i Calebem. Ale to, co odkryje Vanessa, może oznaczać koniec jej wakacyjnej miłości, a może nawet życia… 

To moja pierwsza styczność z takową historią, na którą liczyłam od dłuższego czasu. Świat oceanu jest fascynujący nawet bez fantastycznych tworów. 

Tricia Rayburn ma niebyłe zdolności w zakresie kreowania nadmorskiego klimatu. Piasek wysypywał się z powieści, w powietrzu czuć było morską bryzę, a mojej wannie pływały mordercze syreny.
Co prawda, dowiedziałam się, że w greckiej mitologii syreny to stwory stworzone z kobiety i ptaka, natomiast kreatury na kształt rusałki to znane nam syreny. Mniejsza, bo zaczynam kręcić, ale chodzi o to, że tytuł oryginału powinien brzmieć Mermaid a nie Siren (dziękuję ludziom z goodreadsa za oświecenie, że autorka jest lekko niekompetentna)

Te dwa różne wyobrażenia syren wywołują czasem nieporozumienia, chociaż są one tożsame. W niektórych językach (polskim, francuskim, hiszpańskim, portugalskim lub rumuńskim) i tłumaczeniach "syrena" oznacza istotę związaną z wodą. W innych językach z reguły oznacza półkobietę-półptaka, np. ros. сирена (zob. także syrin), ang. siren, szw. sirene – w odróżnieniu od istot związanych z wodą: ros. rusałka, ang. mermaid lub szw. sjöjungfru.

- wikipedia.

Historia niestety niczym nie różni się od typowych młodzieżowych filmów, w których jest ta dobra, ta zła i ten przeprzystojny młody bóg , który lawiruje pomiędzy dwoma bohaterkami. Książka rozpoczyna się niestereotypowo, jednak zakończenie jest jak najbardziej schematyczne. Niektóre wydarzenia przypominają mi filmy z Brucem Willisem, który zawsze w ostatniej sekundzie uratuje cały świat i zbawi poczciwych Amerykanów. Żałuję, że tego typu historie już mnie nie porywają, a wymagania rosną. Jednak trzeba przyznać, że nikłą rozrywką jest przewidzenie zakończenia powieści po 40 przeczytanych stronach.

"Syrena" odbiega od uroczych historii w stylu "Akwamaryny" (polecam film dla dziewczyn w gimnazjalnym przedziale wiekowym, bardzo mi się podobał swego czasu). W tę historię wpleciony jest pewien mrok i wszechobecne poczucie niebezpieczeństwa. To jeden z atutów powieści. Autorka zakłada stworzenie kumulacji napięcia. Problem pojawia się wtedy, kiedy osoba domyślająca się rozwiązania zagadki po prostu zaczyna być sfrustrowana naiwnością bohaterów - małych Sherlocków.

W książce Rayburn powracamy do czasów irytujących, bezwolnych bohaterek, którym los i tak przyniesie księcia, pełną lodówkę i opłaconą kablówkę. Wszyscy je kochają, ale one i tak nie potrafią tego dojrzeć. Co więcej, główna bohaterka przez całe swoje życie nie potrafiła dowiedzieć się, jaki ma naprawdę kolor oczu! SPOJLER: Zaznaczę tylko, że nikogo zbytnio nie zaciekawił fakt, że Vanessa przetrwała pod wodą ponad 30 minut bez szwanku na zdrowiu.

Wiem, że wyszły dwie kolejne części i pewnie będę musiała po nie sięgnąć z czystej ciekawości, czym takim mnie zaskoczy Tricia. Niczym? Wielce prawdopodobne.

Podsumowując: "Syrena" to niezobowiązująca pozycja idealna do czytania na plaży, ponieważ idealnie pasuje w nadmorskie klimaty. Książka to miks thrillera z typową młodzieżówką, co niestety wpływa na niekorzyść powieści. Zagadki kryminalne są dość przewidywalne. (Wystarczy przeczytać tytuł powieści, aby wszystko zrozumieć.)  Związki pomiędzy bohaterami również. Romans średnio ciekawy. Wszystko na skraju przeciętności.

Polecam chętnym na bliższe zapoznanie się z mało mitologicznymi syrenami, które przede wszystkim potrzebują pomocy psychiatrycznej.  

Sequel do "Syreny" to "Głębia":
Moja ocena: 3/5

Nasz piękny Stary Kontynent bardzo często zachwyca się książkami zza oceanu. Zombie, jednorożce i sadomasochistyczny facet w białym kołnierzyku. Nie wolno zapomnieć o skaczących po drzewach wampirach. Sama to wszystko łykam jak małe dziecko, zachwycając się płomiennymi romansami upadłych aniołów w typowych high schoolach.
Ostatnio jednak natrafiłam na książkę, która przykuła moją uwagę. Im dłużej za nią biegałam, tym trudniej było ją zdobyć. Dlatego los sprawił, że została mi pożyczona całkowicie przypadkowo. I tak przypadkowo zaczęłam ją czytać. Brawo, Niemcy. Warto zaznaczyć, że rzadko to mówię, a tym bardziej piszę.
Autorka Trylogii Czasu z pochodzenia jest Niemką. Dawniej imała się wszelkich prac, mam nadzieję, że nie była żywicielką wszy jak Herbert, ale dopiero pisanie przyniosło jej spełnienie i samorealizację. Zaczęła tworzyć dla innych Helg w swoich książkach dla kobiet.  Jak się okazuje, nadwiślańska dziewczyna też się w tym wszystkich zaczytuje z przejęciem.

tłumaczenie: Agata Janiszewska

tytuł oryginału: Rubinrot

seria/cykl wydawniczy: Trylogia Czasu tom 1 

Trylogia Czasu jest tak wciągająca, że w zasadzie należałoby powiedzieć: «wsysa»; jest dowcipna, a zarazem totalnie romantyczna. Pewnego dnia piętnastoletnia Gwen odkrywa, że jest posiadaczką genu podróży w czasie – niespodziewanie przemieszcza się o sto lat wstecz. Okazuje się, że nie jest jedynym podróżnikiem - istnieje całe tajne bractwo, zajmujące się kontrolą dwunastu podróżników w czasie – Gwen jest ostatnim z nich. Szybko odkrywa, że jedenastym jest bardzo atrakcyjny dziewiętnastolatek: Gideon. Ale zakochiwanie się nie jest takie proste gdy się skacze tam i z powrotem w czasie i gdy trzeba wypełnić niebezpieczną misję w XVIII. wieku.

Historia opowiada o dziewczynie Gwen, która, jak się okazuje po różnych zagmatwaniach, posiada gen podróżowania w czasie. Fakt sam w sobie niesamowity, jednak akcji i dreszczyku emocji zapewnia tajemnicza grupa, która zrzesza wszelkich tego typu podróżników. Na przełomie wieków jest ich dwunastu. I każdy musi oddać kropelkę krwi do chronografu, jeśli chce zapobiec niekontrolowanym przeskokom między dinozaurami i Cinemaxem. Problem pojawia się wtedy, kiedy jeden z chronografów zostaje ukradziony...

Kerstin Gier stworzyła hermetyczny świat, w którym na każdym kroku spotykamy jakąś tajemnicę i  hasła dostępu. Nie wyjaśniając wszystkiego zmusiła mnie, rządną przygód czytelniczkę, do sięgnięcia po kontynuację trylogii, w której mam nadzieję otrzymać więcej odpowiedzi niż pytań.

japońska okładka

Sam prolog wrzuca czytelnika na głęboką wodę podróży w czasie. Czytelnika zdezorientowanego, który nie wie, kim są bohaterowie, po co i dlaczego to wszystko się dzieje. Dalej jest już tylko głębiej, historia nie zwleka z akcją, chociaż jest dość sinusoidalna. Przemiennie łączy współczesność z nagłym zwrotem akcji o 100 lat wstecz. Aby urzeczywistnić stowarzyszenie fanów niecodziennych podróży, Gier wplotła do powieści niebanalne nazwiska prawdziwych osób, które w książce same miały większy lub mniejszy wpływ na wydarzenia.  Nie pozwala to na oderwanie się od lektury, która pomimo swoich historycznych elementów jest zrozumiała dla każdego.

Na uznanie zasługuje także fakt, że autorka żyjąca w wszechogarniających wilkołakach, których jeszcze niedawno można było  spotkać w co drugiej kinder niespodziance (teraz są to erotyczne gadżety za sprawą pani E. L. James), zdecydowała się na podróże w czasie. Motyw jak najbardziej znany, jednak przykuwa uwagę jego nowoczesna odsłona w formie nastoletniej serii wydawniczej.

Gwen jest osobą, która utożsamia przeciętność nastoletnich uczennic. Autorka prawdę mówiąc nie przedstawiła jej wad. Zestawiła jej postać z kontrastującą Charlottą, która jest ucieleśnieniem złej siostry Kopciuszka. Nie podoba mi się tak schematyczny zabieg, jaki znany jest od czasów historii biednej dziewczyny gubiącej pantofelka o północy na przyjęciu. W "Czerwieni rubinu" także występuje książę, Gideon, który jest z kolei marzeniem kolekcjonerek Bravo i fanek złych chłopców, od których serce szybciej bije, a w głowie pojawia się pustka. Zbyt typowe, zbyt młodzieżowe.

Do minusów, nie mogę się powstrzymać, zaliczyłabym także wstępy do kolejnych rozdziałów. Po prostu mnie nużyły, chociaż, tutaj z kolei plus, często wyjaśniały jakieś kwestie i dodawały czasami coś nowego. Dla mnie te urozmaicenie książki mogłoby nie istnieć. 

Nadmienię tylko, że niezwykle wymowna okładka przyciąga wzrok, pomimo znanego wielu czytelnikom klasycznego zdjęcia dziewczyny na okładce (2/3 okładek z Amber chociażby). Wszystko zostało dopracowane. Chciałabym trzymać tę książkę u siebie na półce przez dłuższy okres czasu.

Podsumowując, "Czerwień rubinu" przede wszystkim zapewnia rozrywkę, odrywa od twardych podłóg w supermarketach i na parę godzin przenosi do epoki gorsetów. Książka nie szokuje, nie prowokuje, ale jest zgrabnie napisana. Stworzona z pewnym pomysłem, który zaprocentował zadowoleniem czytelniczki takiej jak ja.

Polecam fanom gatunku, chętnym na dobrą, niezobowiązującą powieść o nastoletnich misjach w wiktoriańskich czasach.

Moja ocena: 3,5/5

Musiałam rozchodzić buty na bal maturalny (HAHA, B-A-L), także mentalnie bawiłam się już na imprezach Gatsby'ego nie wychodząc z domu. Siedziałam w 12cm szpilkach w Stanach Zjednoczonych, w jednym z najbardziej wystawnych domów. Blichtr i cekiny. A wśród tego wszystkiego nieszczęśliwy Gatsby.

To kolejna książka z mojego osobistego wyzwania TOP 100 książek BBC:

43. The Great Gatsby, F Scott Fitzgerald 

tytuł: Wielki Gatsby
autor: Francis Scott Fitzgerald

tytuł oryginału: Great Gatsby

Wielki Gatsby - najsłynniejsza powieść F. Scotta Fitzgeralda - w chwili ukazania się został uznany za najpełniejszy obraz ,,straconego pokolenia", którego dojrzewanie do dorosłości przypadło na lata pierwszej wojny światowej.

Romantyczna miłość, przyjaźń, amerykański sen o szczęściu i sukcesie dostępnym dla każdego to stereotypy, które przynoszą głównemu bohaterowi - Jayowi Gatsby'emu, parweniuszowi przedzierzgniętemu w bogacza - tragiczne rozczarowanie. Miłość zniszczył kult pieniądza, przyjaźń okazała się pustym słowem, a sukces finansowy nie wprowadził go tak naprawdę do ,,lepszej" sfery.

Być pięknym i bogatym z dożywotnim wstępem do domu tytułowego Gatsby'ego - to znaczy pięknie żyć.

Książka była dobra, chociaż miałam wobec niej wysokie oczekiwania. Domagałam się czegoś kontrowersyjnego, akcji która przypomina bardziej Niagarę od leciwej Wisły. Liczyłam na dzieło z rozmachem, otrzymałam blichtr. Całość czytało się szybko i bez problemów, ale już teraz nie pamiętam kilku imion bohaterów.

Najbardziej fascynujący jest sam Gatsby. To on napędza czytelnika, intryguje swoją przeszłością i zachwyca bezgranicznym oddaniem i wiernością. Budzi trochę politowanie nad jego naiwnością i tym pustym życiem. Po obejrzeniu zwiastunu najnowszej ekranizacji, Jay Gatsby ma dla mnie twarz DiCaprio. Koniec.

Dlaczego tylko Gatsby przyciągnął moje zainteresowanie i wzbudził pozytywne uczucia? Otóż główny bohater, Nick, jest obrzydliwie przezroczystą postacią, bez charakteru. Pomimo 30 lat na karku. Z kolei Daisy to jedna z tych denerwujących bohaterek, którymi miota się od kąta do kąta, a jedyne na co się użala to ból głowy. Fitzgerald stworzył obłudnych, irytujących, infantylnych bohaterów z elitarnymi maskami na twarzach. Współczuję im. Co ciekawe, po przeczytaniu biografii autora nieuchronnie dochodzi się do wniosku, że duża część książki jest autobiograficzna.

Akcja rozpoczyna się dopiero w połowie książki. Zresztą bohaterowie za dużo nie robią. Głównie spotykają się ze sobą i rozmawiają na różne, przeważnie płytkie, przesadnie grzecznościowe, tematy. W takiej sytuacji należy dodać trochę pieprzu do książki. I tak się stało za pomocą wszelkich pokręconych romansów.

To piękne historia trudnej miłości, w której uczucie schodzi na dalszy plan. Chociaż akcja rozgrywa się w latach 20. XX wieku, to odnosiłam wrażenie jakby konwenanse wyciągnięte zostały wprost od Jane Austen.  Specjalnie uwidoczniona była sztuczność zachowań i zostały pokazane braki w mózgach niektórych osób. Bawiły mnie także pewne rasistowskie teksty typu "jak tak dalej pójdzie, to niedługo murzyny będą się żenić z białymi!". Co za czasy, co za ciasnota umysłu. Jednak dobrze, że pewne rzeczy się zmieniły. Chociaż wiele z nich wcale nie przybrało innego kształtu, dlatego "Wielki Gatsby" może znaleźć dla siebie miejsce w naszych wielce technologicznych czasach. Prawdopodobnie w 2013 roku byłby właścicielem sieci supermarketów, a nie drogerii, jak twierdził w książce.

A maju wychodzi film, dlatego też skłoniłam się ku tej książce już teraz. (CZYTAM ZANIM OBEJRZĘ) Z wielką chęcią obejrzę te widowisko.  I znowu mam wysokie wymagania, ale teraz przynajmniej będę wiedziała, czego się konkretnie spodziewać. Żadnych gangów i mafii z lat 20.
Zwiastun filmu dla zainteresowanych: klik klik

Według mojej skromnej osoby, najlepsza część książki paradoksalnie rozpoczyna się od końca. Mam na myśli to, jak szybko wtedy wszystko się toczy, jak wychodzą wszelkie cechy charakterów. Sam koniec zadziwia i daje do myślenia. Ratuje inne potknięcia w mojej ocenie.

Podsumowując:"Wielki Gatbsy" jest zdecydowanie przeznaczony fanom jazzu, lat 20. XX wieku, Fitzgeralda i lekko autobiograficznych powieści z dużymi pieniędzmi i kłopotami z miłością w tle. To zdecydowanie klasyka, zresztą owa książka jest lekturą szkolną w wielu szkołach średnich w Stanach Zjednoczonych.

 Moja ocena: 3,5/5

Kto chce zagrać w grę: klik klik

Wszystkie creditsy do kochanych tumblrowiczów.

Znaki na ziemi i z nieba mówiły mi, żebym tego nie czytała. Z kolei youtube podsycał moją ciekawość. Jestem zła.

tytuł:Dziewczyny z Hex Hall
autor: Rachel Hawkins

tłumaczenie: Agnieszka Fulińska

tytuł oryginału: Hex Hall

seria/cykl wydawniczy: Dziewczyny z Hex Hall tom 1

wydawnictwo: Otwarte

data wydania: wrzesień 2010 

Sophie Mercer ma szesnaście lat i jest czarownicą. Ostatnio trochę za bardzo czarowała na studniówce. Za karę trafia do poprawczaka dla wiedźm, wampirów i elfów. Szybko dowiaduje się, że niedawno doszło tam do tajemniczego zabójstwa, w które mogą być zamieszane najmroczniejsze siły...
Życie „nowej” nie jest usłane różami także z innych powodów. Najprzystojniejszy chłopak w szkole jest już zajęty. A jego dziewczyna, choć śliczna i słodka, potrafi zaleźć za skórę jak mało kto.
Zaczynają się prawdziwe kłopoty.
To dopiero początek niesamowitej opowieści o świecie magii, tajemnic i... pierwszych pocałunków.
Pamiętaj! Grzeczne dziewczynki idą do szkoły, a niegrzeczne – do Hex Hall... Wybór należy do Ciebie.

 Ostatnią książkę o czarownicach czytałam jakieś 5 lat temu. Jednak miło wspominam swoje przygody z WITCH. Z kolei na Hex Hall natrafiłam przypadkowo w bibliotece.

Muszę od razu napisać o tym, że sama okładka mnie dość odrzuciła. Amerykańska wersja nie jest wiele lepsza, ale jednak. Tutaj mamy połączenie gazety Bravo z MTV i czarodziejkami WINX ubranymi w H&M. Mało tego...

rosyjskie okładki

 Kto pamięta jeszcze fotkę? Przynajmniej ja. "Daję Ci 10 i liczę na rewanżyk" - zdanie powtarzające się częściej od reklam banków w telewizji.

Pomimo mojej obawy, że będę czytała historię o nieszczęśliwej dziewczynie, której spodoba się najpopularniejszy chłopak, postanowiłam zacząć tę trylogię.
W końcu:

Pamiętaj! Grzeczne dziewczynki idą do szkoły, a niegrzeczne – do Hex Hall... Wybór należy do Ciebie.

I w tej chwili przyznaję, że nie żałuję tego, że jednak zdecydowałam się na Hex Hall. Historia opowiadająca o dziewczynie, która za drobne przewinienia musi trafić do odizolowanej szkoły dla wszelkich istot paranormalnych, jest naprawdę dobra.
Co więcej, nie pomyślałabym, że w książce dla nastolatek natrafię na dość przyzwoity humor. W większości sarkastyczny, ale kto tego nie lubi?

Sophie została wykreowana na całką normalną dziewczynę. I nie mam tutaj na myśli szarej myszki, która boi się swojego cienia, jest postawiona w trudnej sytuacji życiowej i poszukuje swojego wampira, na ramieniu którego mogłaby się wypłakiwać. Główna bohaterka Hex Hall nie tylko całkiem dobrze sobie radzi, to w dodatku ma pewien sekret, który jest chyba największym atutem tej części serii.

amerykańska okładka

Autorka świetnie wymyśliła sobie to, co sobie wymyśliła (moje zręczne uciekanie od spojlerów^^), nadając powieści powiewu świeżości. Czegoś, co powoduje, że nie tyle współczujemy bohaterce, to jej dopingujemy. Osobiście irytowała mnie postać współlokatorki Sophie, która z kolei jest już bardzo klasycznym ucieleśnieniem postaci, która wyróżnia się na tle innych osób, ma swoje dziwne zachowania, ale w głębi serca jest nieskazitelna. Większość amerykańskich filmów dla młodzieży posiada takiego śmiesznego przyjaciela głównego bohatera wydarzeń. Tutaj to średnio przeszło.

brazylijska okładka

Co spodoba się fanom wszelkich paranormali i troszkę mroczniejszych klimatów, w tej książce nie brakuje takowych odcieni szarości. Nie wszyscy są albo dobrzy, albo źli. A ci co są dobrzy, okazują się źli. Wiadomo, że źli będą też dobrzy. Ogólnie w tej książce różnie bywa i to jest walorem Hex Hall.

Podsumowując: Dziewczyny z Hex Hall to książka odpowiednia dla osób, które lubią poczytać o niezbyt mrocznej magii wykorzystywanej przez młode czarownice. Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Nie rozwala mózgu, ale także nie robi z niego sieczki. Da się strawić i to bez wspomagaczy.

tajwańskie okładki/cr: instagram

Polecam fanom takich serii książek o szkołach dla czarodziejów, wilkołaków, wampirów itp. Dla tych, którzy pamiętają czasy, kiedy biegało się z patykiem w dłoni po podwórku i krzyczało różne abrakadabry.
Może dla trochę młodszych, ale starszych też powinno wciągnąć. Jeśli lubią takie klimaty.

Moja ocena: 3,5/5

Przedświąteczny czas dopadł także mnie i nic na to nie poradzę. Nawet na porządny koniec świata nie można już liczyć. Jednak, pomiędzy szyciem bombek z filcu, wyjadaniem czekoladek z kalendarza adwentowego i przejeżdżaniem pieszych na drodze, znalazłam czas na czytanie.

autor: Maciej Frączyk
wydawnictwo: Zielona Sowa
data wydania: październik 2012
liczba stron: 136

Książka dla wielbicieli Macieja Frączyka, czyli Niekrytego Krytyka – polskiego władcy YouTube (prowadzi program Przemyślenia Niekrytego Krytyka), krytyka: filmów, seriali, gier, książek i reklam, a także internetowych celebrytów. Świetnie napisane, zabawne i ciekawe obserwacje z życia, zilustrowane satyrycznymi rysunkami i kodami do internetowych filmów Autora na YouTube. Książka dla młodszych i starszych, w której znajdą się wyznania Krytyka na temat języka młodzieżowego, edukacji szkolnej i seksualnej, poszukiwaniu sensu życia i życiowych wyborów, kobiet, subkultur młodzieżowych itd., a także jego życiowej pasji, tego, kim chciałby być, gdyby nie robił tego, co robi.

"Zeznania Niekrytego Krytyka" (dalej jako ZNK) chciałam wygrać w konkursie organizowanym przez internetową księgarnię. Razem z moją małą mafią wysyłałyśmy swoje odpowiedzi w odmęty wirtualnego jury, które nas nie wylosowało. Mniejsza, nie czas na gorzkie żale. W końcu idzie ho-ho-ho i czas przebaczania. Tym bardziej, że miałam okazję pożyczyć ZNK od dobrej duszy. I przeczytałam tę literaturę (?) w jeden dzień. Konkretnie podczas suszenia włosów. Taka jestem.

Autor, jak sam napisał we wstępie zatytułowanym "Gra wstępna", nie planował żadnej wybitnej obyczajówki. Ba, tutaj nawet żadnej fabuły nie ma. Otóż "Zeznania Niekrytego Krytyka" to zbiór przemyśleń Frączyka, który postanawia przedstawić swoje obserwacje młodszym odbiorcom. To znaczy komu? Jak dla mnie - gimnazjalistom/licealistom. Na początku myślałam, że słowo "NIEOCENZUROWANE" (ładna reklama, od razu przyciąga potencjalnych czytelników) sugeruje, aby czytelnikowi było bliżej wiekiem do prawa jazdy niż do karty rowerowej, jednak znalazłam książkę wśród innych w katalogu Zielonej Sowy. Słodkie małe zwierzaki na okładkach książeczek dla 3-latków...

W każdym razie, sama łapię się do puli odbiorców. Wszystko rozumiem i co więcej, zgadzam się z autorem. Bardzo rzetelnie przedstawił swoje obserwacje współczesnego życia. Wszystko zostało podane niezwykle gustownie, sama Magda Gessler by tego lepiej nie wymyśliła. Łykam kolejne zdania i potakuję swoją farbowaną głową. Ironia aż wypływa z kart dość skromnej książki. Jak wiemy, sarkazm jest teraz trendy tak samo, jak parę lat temu używanie słów "absolutnie", "dokładnie", "wiesz co...". Jednak odnoszę wrażenie, że autor książki siedział parę godzin na kwejku czy 9gag i po prostu w świetny sposób przedstawił owe mądrości niczym z demotywatora. Nie mówię, że to źle. Po prostu... nie czuję się w żaden sposób zaskoczona. Wszelkie teksty typu "chcesz pracować w mac'u? idź na humana" są mi już dobrze znane. A i tak jestem humanistką :) YOLO.

Kiedy uświadomimy sobie te wszystkie rzeczy i podejdziemy do nich z pewnym dystansem, książka zaczyna przynosić rozrywkę. Czyta się ją przyjemnie. Myślę, że o to chodziło autorowi. Szkoda tylko, że czasami pewne żarty są wciskane na siłę. Wszelkie aluzje do seksu momentami nadawałyby się do skeczu kabaretu klasy D. Przyznaję, że w wielu momentach faktycznie uśmiech sam wypływał mi na moje wybotoksowane lico.

Przygotowane ilustracje niewątpliwie są walorem książki, jednak podpisy do nich już niekoniecznie. Po prostu człowiek beton by nawet tego nie wymyślił. Co nie zmienia kwestii, że sama bym tak nie przygotowała grafiki.

Na korzyść książki wpływa chociażby fakt, że po jej skończeniu mam ochotę na więcej. Więcej takich lekkich artykułów, które jednak nie są o niczym. Może o niczym nowym, ale jednak zawierają jakieś przesłanie, mądrość z murów i coś, co po prostu miło się czyta. A jak ktoś jest biegły w ironii, to w dodatku się lekko dowartościowuje (patrz: ja).

Żałuję, że ZNK ma tyle reklam. Ja rozumiem, ciężko pobić Kasię Cichopek, ale jednak nie trzeba tak rzucać się na ludzi ze swoimi koszulkami, filmami i profilami na portalach społecznościowych. To mnie trochę uraziło, ale miałam frajdę podczas skanowania kodów na androida (czasami myślę sobie, że nietrudno jest mnie uszczęśliwić).

Polecam młodym osobom, które lubią filmiki Niekrytego Krytyka, są ciekawi jego kariery i życia prywatnego. Książka niesie bardzo dobre przesłanie: róbcie, co kochacie i spełniajcie swoje plany. Nie da się obejść bez krytyki, ale czy zawsze trzeba się nią przejmować? Także głowa do góry (kto chce dobrej muzyki, link prowadzi do 2paca).

Podsumowując: to nieskomplikowana książka, która nie wymaga wiele od czytelnika. W każdej chwili można do niej wrócić i wciągnąć się w przemyślenia. Starszych też może zainteresować jakieś 70%.

Moja ocena: 3,5/5