Dzisiaj opinia pisana "na żywca". Ot, książka otwarta, komputer także. I że nie mam komu powiedzieć swoich przemyśleń, to od razu zapiszę w tym poście.

Czasami odzywały się we mnie głosy dorosłej kobiety, która skręca się na takie przekleństwa typu "o w dupę pawiana". Chyba w tej kwestii jestem minimalistką i wolę raz a porządnie.
Wszelkie bardzo dorosłe przekleństwa typu "ten los jest popierzony" jakoś mi nie pasowały do 15-latków. Załóżmy (bez spojlerów), że zabijają nam matkę, ojca i labradora, a naszą jedyną odpowiedzią jest "w dupę pawiana". Prędzej skwitowałabym tak sytuację, w której ktoś wyjadł mi ulubiony dżem.

Za to muszę przyznać, że bardzo ciekawego zadania doświadczył główny bohater na około 296 jestem pod wrażeniem okrucieństwa autora. Rozumiem, że powieść musi przede wszystkim być interesująca i czasami dość kontrowersyjna, ale jak już lecimy po bandzie, to może warto czasami zrezygnować ze sztucznej otoczki przekleństw "o kurczę".
stronie. Jak na młodzieżową książkę,

I co ciekawe, czym jest cela numer 25 dowiadujemy się dopiero pod sam koniec. Może nie jest to zbyt intrygujące, ale jednak zastanawiałam się, o co chodzi z ową celą z tytułu. I musiałam przebrnąć przez 3/4 książki, aby w końcu do niej dotrzeć. A to nie jest przyjemne miejsce.

O, czytam i dalej i mamy w końcu poważne słownictwo, ale użyte jak w całej książce w dość dziwny sposób: czy gdyby ktoś chciał Was zabić, to byście mówili "jest Pan popier..."? Szacunek przede wszystkim, jak widać.

Końcówkę ledwo przeżyłam. Była bardzo schematyczna, jak we wszystkich powieściach o dobrych i złych bohaterach. Ostatnie 20 stron to grzęzawisko, ale zmusiłam się do tego poświęcenia, abym mogła kliknąć na lubimyczytać, że przeczytałam.


Podsumowując: to książka, która nie skradła mojego serca, za dużo w niej standardowych chwytów. Jeśli ktoś z Was czyta średnio 2 książki rocznie, to może chwyci przynętę, ja niestety znam tego typu powieści na wskroś. I jaka szkoda, że tak mało w tej książce o chłopcu z zespołem Tourette'a było o samej chorobie. Może wyrosłam z typu typu przygodówek.

Moja ocena: 2,5/5

Fate Sucks.

—  Michael Vey, The Prisoner of Cell 25

Wow, jak to dobrze, że kupiłam tę książkę. Jest przegenialna w swojej prostocie.


I mówię to dość rzadko, jeśli chodzi o literaturę młodzieżową. Jednak cała powieść Quicka jest tak uniwersalna, tak doszczętnie niszczy obraz "amerykańskiego nastolatka" z High School Musical w tle, że nie sposób jej inaczej opisać, jak niezwykle szczerą i poruszającą.

Tak, znowu wzruszyłam się czytając powieść o chłopaku, który jest inny. Temat znany jak świat, 80% powieści kreuje swoich bohaterów na innych, problematycznych, wyłamujących się z grupy rówieśników. I zazwyczaj ich los rusza mnie tyle, co ostatnie losowanie Multilotka, jednak Leonard jest jeszcze bardziej inszy. A może to społeczeństwo go na takiego wykreowało?

Właśnie, jak to jest? Sami z siebie robimy dziwaków, czy otoczenie nasz izoluje od siebie i nadaje łatkę odmieńca? Za czasów mojego gimnazjum modne było emo, czyli bycie "innym, niezrozumianym, smutnym, depresyjnym" 13, 14-latkiem. I co ciekawe, te dzieciaki robiły to na własne żądanie, chciały się jakoś wyrazić, odróżnić i w konsekwencji wszystkie malowały oczy na czarne pandy. Jakie to żałosne, ale prawdziwe.

Once you understand how adults are controlled by the system, manipulating them is elementary.

—  Matthew Quick; Forgive me, Leonard Peacock

A może za odmiennością głównego bohatera stoi jego rodzina? To w końcu rodzice kształtują nas od najmłodszych lat. Słyszałam nawet, że niektórzy fundują swoim płodom kursy języka angielskiego i puszczają Szopena dla wytworzenia inteligencji. Fascynujący jest świat pokolenia Millenium, ale słyszałam także o historii dwóch mężczyzn wychowanych przez pijaka. Jeden rozpił się z powodu swojego ojca, a drugi odniósł sukces i założył normalną rodzinę RÓWNIEŻ z powodu swojego ojca.

Ta powieść natchnęła mnie refleksją, że WSZYSTKO zależy od naszego punktu widzenia, od naszego podejścia do sytuacji. Ostatnie rozdziały książki stawiają bohatera przed pewnym wyborem. Wyborem, na który można spojrzeć z dwóch stron. Można walczyć lub można pozostać biernym. Ale kto nie walczy, ten przegrywa. I właśnie o tym musi zadecydować Leonard.

O tym, czy każdego dnia chcemy walczyć o swoje szczęście,
czy wolimy poddać się inności, izolacji, braku akceptacji...
decydujemy my. Nikt więcej nie ma prawa mówić nam, jak żyć i co robić.

Proste? Paulo Coelho? Być może.

Podsumowując: To powieść młodzieżowa, która bardzo obnaża psychikę skrzywdzonego chłopaka, który musi w jakiś sposób uporać się ze swoją przeszłość. To także podróż, gdzie zobaczymy jego metody radzenia sobie ze światem i otoczeniem. Jest to historia trudna, ale zdecydowanie bardziej wciągająca od "trudnych spraw" czy innych pomiotów telewizji.

Moja ocena: 5/5

Przepraszam za kolejną lukę na tym blogu, ale wakacje pochłonęły mnie bezgranicznie. Moc rozjazdów, zajazdów, leżenia plackiem na trawie lub oglądanie spadających perseidów nad morzem. Rozumiecie. Czasami można się obyć bez książki, albo chociaż bez pisania recenzji.

Jednak parę dni temu miałam okazję być na spotkaniu z Szymonem Hołownią w mojej bibliotece. Zorganizowano to spotkanie z myślą o jego nowej książce na temat afrykańskich dzieci i pomocy humanitarnej, jaką niosą jego fundacje. Książki nie kupiłam, podpisu na piersi nie dostałam, ale pozostały mi w głowie jego dość mądre słowa na temat niesienia pomocy i podejścia do życia. Nie ze wszystkim bym się zgodziła, daleko mi do bycia świętym, ale sama jego postać mnie zaintrygowała. Pomimo tego, że byłam po pracy i musiałam jakieś 15 minut spotkanie przespać. Mam nadzieję, że autor się nie zorientował.

Przedwczoraj zauważyłam jego inną książkę na półce biblioteki. "Ludzie na walizkach" znaleźli się na dziale "psychologii" i już z tego powodu chciałam ją wypożyczyć. Jak się okazało, to nie jest stricte psychologiczna książka, ale bardziej filozoficzna. Co się z nami dzieje po śmierci?

O tym opowiadają goście Szymona w wywiadach programu o takim samym tytule, jak książka. Są to najróżniejsze osoby i to wielki plus dla autora książki. Niektórzy sami doświadczyli na sobie ciężkiej choroby, innym zmarła bliska osoba i muszą teraz bez niej żyć. Z ich historii dowiadujemy się przede wszystkim, jak sobie radzą w życiu codziennym i w jaki sposób tłumaczą takie traumatyczne zdarzenia.

Bardzo często poruszana jest kwestia wiary, bo śmierć skłania do refleksji nad wiarą i przeznaczeniem. Szkoda, że tak mało różnych punktów widzenia. W większości rozmówcy są wierzącymi osobami, niektórzy wręcz fanatycznie (w moim odczuciu).

I tutaj pojawia się właśnie minus tego zbioru wywiadów. Są za mało zróżnicowane. W większości zlewają mi się ze sobą i tylko trzy historie dobrze zapamiętam. No, może cztery. Na dwadzieścia wywiadów to trochę mało. I właśnie te cztery historie to duży plus tego wydania. Bo są zapamiętywalne, bo chcę ze znajomymi dyskutować o tych wywiadach. 

Kończę książkę i myślę o osobach z tych wywiadów. Mam ochotę wrzucić ich nazwiska w google, ciekawi mnie: co z nimi dzieje się teraz?

Ksiądz w jednym z wywiadów napisał, że nie myśli o roku 2015, bo to go pewnie nie będzie dotyczyło.

A mamy już drugą połowę 2015 roku i jego historia jest ciągle żywa.


Podsumowując: to książka dla osób wierzących lub podchodzących do bardzo katolickich osób z uśmiechem. Wszelcy ateiści raczej nie odnajdą się w tej publikach, prędzej coś ich trafi, albo będą rozczarowani poziomem wywiadów. I to też przygnębiająca książka, dlatego nie polecam osobom, które nie mają odpowiedniego do niej humoru. Można po niej na chwilę zastygnąć.

Moja ocena: 3/5

krótka terapia na weekend

Jest 5 po północy a ja sączę mocno bezalkoholowy sok pomarańczowy i nie mogę się oderwać od tej książki. Także ta recenzja będzie częściowo pisana pod wpływem spontanicznych przemyśleń. I o dziwo, nie przeszkadza mi fakt, że pies właśnie wstał i postanowił uraczyć moje drzwi swoimi sikami. Taki prowadzę high life.

Do tej powieści jakże popularnego wśród blogerów Johna Greena podchodziłam z rezerwą. Przyznaję, "Papierowe miasta", które zresztą dostałam dawno temu na moje urodziny, skradły moje serce. Jednak ta sama osoba, która mi podarowała tę książkę, twierdziła niedawno, że "19 razy..." to już "nie to samo", skończyła się era Greena, jak dawniej Coehlo (-a, nie wiem, jak prawidłowo odmienić)

Mój pies znowu to zrobił. W tej chwili nie wierzę w swoje życie.

Cała powieść niewątpliwie przypomina mi pozostałe twory Greena, które miałam prawdziwą przyjemność czytać: "Szukając Alaski" i wcześniej wspomniane "Papierowe miasta".

Przoduje motyw podróży ku dorosłości, a może powinnam napisać DOJRZAŁOŚCI. W cały motyw drogi (który zresztą jest mi bliski, poświęciłam mu sporo czasu podczas pisania pracy maturalnej) wplecione są wszelakie przygody, niebanalni bohaterowie i odrobina ciekawych dialogów. Green świetnie potrafi tworzyć dziwaków, w których większość z nas potrafi dojrzeć część samych siebie. I być może na tym polega jego fenomen - facet doskonale wie, kim się prawdziwi nastolatkowie. Pewnie dla części ogółu będzie to szokujące, ale prawda wygląda tak, że większość z nas cierpi na niedobór popularności, idealnych ciuchów, idealnej dziewczyny i sześciopaka na kciuku.

Czego jednak nie brak głównemu bohaterowi tej powieści? Pasji. To chłopak, jakich wiele. Jednak ma pewne tak osobliwe zajęcia, które sprawiają, że chcę go lubić. Tak też działo się w poprzednich powieściach, jakie czytałam. Bohaterowie wykreowani przez autora są po prostu ciekawi. Czasami trochę za bardzo przejęci swoim własnym losem lub owładnięci jakimś wykreowanym przez siebie światem. Ale w tym wszystkim są cholernie interesujący. A John po prostu potrafi wplatać do ich życiorysu kolejne przygody. I nie ukrywam, pewnie niejedną taką wycieczkę chciałabym przeżyć.

Gdzieś po 2 w nocy postanowiłam pójść spać i obudziłam oto w paskudnym dniu. Nie dość, że deszcz, to jeszcze problemy na uczelni i tak oto dopiero przed 18 udało mi się doczytać 4 (sic) strony do końca powieści.


Podsumowując: nie wiem, czy istnieje dobry polski odpowiednik, ale czytając tę powieść miałam świadomość, że gdzieś już to widziałam. Historia różna od innych, ale jednak ma w sobie coś z takiego "Buszującego w zbożu" czy popularnego ostatnio "Perks of being a wallflower". Nie wiem czemu, ale te powieści określiłabym jako "pure". Wybaczcie mi moją ignorancję, nie wiem jak to po polsku określić. Po prostu czuję w tych historiach, że bohaterowie kierują się jakimś zewem natury i przygody, poddają się temu, co ma się im przytrafić i na swojej drodze spotykają ludzi, którzy zmieniają ich życie.  Nie każdy musi mieć w sobie takiego Cejrowskiego, ale warto zainteresować się tą książką. Polecam.

Czy coś Wam wpadło w oko? Postaram się sukcesywnie czytać i wstawiać moje opinie na temat tych książek :) Może macie jakieś typy, co powinnam przeczytać jako pierwsze?

To jedna z tych książek, po które sięgamy będąc albo upadłymi, którzy chcą usłyszeć od kogoś, że "w sumie to jebać to", albo jesteśmy na tyle zaintrygowaniu samym tytułem, że aż skręca nas z ciekawości, co takiego można było wyłuszczyć na 160 stronach. Jak się okazuje, niewiele.

W tym "poradniku" wszystko odnosi się do tego samego: żyj bez planów i celów, a spotka Cię to, co najlepsze. Tak krótko można streścić całość płodu pana Parkina. Co ciekawe, przyjmuję filozofię "fuck it" tylko w połowie, tak jakby część "wisimizmu" jest w porządku, ale z drugą połową kategorycznie się nie zgadzam.
I tutaj muszę odwołać się do prywaty, bo jak niby możemy olewać naszych bliskich, aby żyć w miłości ze światem. Jasne, rozumiem ideę hipisów, ale nie rozumiem zaniedbywania naszych relacji, po to, aby gdzieś znaleźć kogoś, przy którym nie trzeba się napracować. Dbanie o drugą osobę jest chyba każdemu z nas potrzebne, a przynajmniej większość ludzi czuje chęć bycia komuś potrzebnym.

Oprócz tego brak jakiegokolwiek celu w życiu chyba jest jedną z najsmutniejszych idei. Czy nie dlatego tyle osób postanawia targnąć się na swoje życie? Potrzebujemy do czegoś dążyć, choćby to były małe rzeczy. I jasne, nie zawsze uda nam się dojść do celu, ale chyba nie chodzi o króliczka, tylko o to by gonić go. I kolejna mądrość Koejlo: nie samo szczęście jest celem, ale droga do szczęścia.

tutaj mogłabym zapomnieć o wszystkich problemach

Co z kolei nastawiło mnie pozytywnie do tej książki to teoria autora, że jesteśmy zbyt spięci, zbytnio przejmujemy się wszystkim, na co nie mamy wpływu. I to prawda, niektórzy potrafią mieć zepsuty cały dzień, bo niebo jest zachmurzone, a do kawy wlano im zepsute mleko. I ile frustracji mogą rodzić takie z pozoru błahe sytuacje! Wtedy jak najbardziej wyznaję zasadę wisimizmu, chociaż nie ukrywam, jak jest się w złym humorze to i za słona zupa może być powodem do tragizowania.




Moja ocena: 3/5

I w sumie nawet nie mogę znaleźć fajnych obrazków do tego posta. A dobra... raz się mogę posłuchać rady twórcy "Filozofii..."

Bałam się wejść na tę stronkę. Poważnie, gdzieś pomyślałam, że wstyd po ponad roku znowu zaczynać wylewać swoje przemyślenia na temat książek i od nowa budować sieć znajomych z różnych okolicznych blogów. Jednak!
Znowu zaczęłam czytać, siedzę i gdzieś umieram po kątach z bohaterami różnych powieści i po prostu natchnęło mnie do ponownego wypełniania tego blogaska (nie wierzę, że w ciągu roku tak zmienił mi się gust i teraz szablon wydaje mi się dość... dziecinny). Jednak!
Niczego póki co nie zmieniam, stare systemy oceniania książek i moich chaotycznych wypowiedzi będą na swoim miejscu. Może za jakiś czas wprowadzę coś nowego, bo postanowiłam przetestować niektóre książki na swoim życiu. Tak, o. Żeby zobaczyć, ile w tych mądrościach za 30 złotych jest prawdy.

Póki co nie liczę na komentarze i może ewentualnie z dwie zabłąkane osoby wejdą tutaj po codziennej dawce kwejków i cda. Mimo to dzięki z całego serducha i zapraszam niedługo.

“Reading is as productive as it is enjoyable. When I read, I am a harmless, nice and quiet person and I don’t do anything stupid.”

—	‘Reading’ by Robert Walser (translated by Damion Searls)