Czy coś Wam wpadło w oko? Postaram się sukcesywnie czytać i wstawiać moje opinie na temat tych książek :) Może macie jakieś typy, co powinnam przeczytać jako pierwsze?

To jedna z tych książek, po które sięgamy będąc albo upadłymi, którzy chcą usłyszeć od kogoś, że "w sumie to jebać to", albo jesteśmy na tyle zaintrygowaniu samym tytułem, że aż skręca nas z ciekawości, co takiego można było wyłuszczyć na 160 stronach. Jak się okazuje, niewiele.

W tym "poradniku" wszystko odnosi się do tego samego: żyj bez planów i celów, a spotka Cię to, co najlepsze. Tak krótko można streścić całość płodu pana Parkina. Co ciekawe, przyjmuję filozofię "fuck it" tylko w połowie, tak jakby część "wisimizmu" jest w porządku, ale z drugą połową kategorycznie się nie zgadzam.
I tutaj muszę odwołać się do prywaty, bo jak niby możemy olewać naszych bliskich, aby żyć w miłości ze światem. Jasne, rozumiem ideę hipisów, ale nie rozumiem zaniedbywania naszych relacji, po to, aby gdzieś znaleźć kogoś, przy którym nie trzeba się napracować. Dbanie o drugą osobę jest chyba każdemu z nas potrzebne, a przynajmniej większość ludzi czuje chęć bycia komuś potrzebnym.

Oprócz tego brak jakiegokolwiek celu w życiu chyba jest jedną z najsmutniejszych idei. Czy nie dlatego tyle osób postanawia targnąć się na swoje życie? Potrzebujemy do czegoś dążyć, choćby to były małe rzeczy. I jasne, nie zawsze uda nam się dojść do celu, ale chyba nie chodzi o króliczka, tylko o to by gonić go. I kolejna mądrość Koejlo: nie samo szczęście jest celem, ale droga do szczęścia.

tutaj mogłabym zapomnieć o wszystkich problemach

Co z kolei nastawiło mnie pozytywnie do tej książki to teoria autora, że jesteśmy zbyt spięci, zbytnio przejmujemy się wszystkim, na co nie mamy wpływu. I to prawda, niektórzy potrafią mieć zepsuty cały dzień, bo niebo jest zachmurzone, a do kawy wlano im zepsute mleko. I ile frustracji mogą rodzić takie z pozoru błahe sytuacje! Wtedy jak najbardziej wyznaję zasadę wisimizmu, chociaż nie ukrywam, jak jest się w złym humorze to i za słona zupa może być powodem do tragizowania.




Moja ocena: 3/5

I w sumie nawet nie mogę znaleźć fajnych obrazków do tego posta. A dobra... raz się mogę posłuchać rady twórcy "Filozofii..."

Bałam się wejść na tę stronkę. Poważnie, gdzieś pomyślałam, że wstyd po ponad roku znowu zaczynać wylewać swoje przemyślenia na temat książek i od nowa budować sieć znajomych z różnych okolicznych blogów. Jednak!
Znowu zaczęłam czytać, siedzę i gdzieś umieram po kątach z bohaterami różnych powieści i po prostu natchnęło mnie do ponownego wypełniania tego blogaska (nie wierzę, że w ciągu roku tak zmienił mi się gust i teraz szablon wydaje mi się dość... dziecinny). Jednak!
Niczego póki co nie zmieniam, stare systemy oceniania książek i moich chaotycznych wypowiedzi będą na swoim miejscu. Może za jakiś czas wprowadzę coś nowego, bo postanowiłam przetestować niektóre książki na swoim życiu. Tak, o. Żeby zobaczyć, ile w tych mądrościach za 30 złotych jest prawdy.

Póki co nie liczę na komentarze i może ewentualnie z dwie zabłąkane osoby wejdą tutaj po codziennej dawce kwejków i cda. Mimo to dzięki z całego serducha i zapraszam niedługo.

“Reading is as productive as it is enjoyable. When I read, I am a harmless, nice and quiet person and I don’t do anything stupid.”

—	‘Reading’ by Robert Walser (translated by Damion Searls)

Dla bardziej zainteresowanych filmem:


Czy temat III wojny światowej jest na tyle kontrowersyjny, że postanowiono nie puszczać tego filmu w Polsce? Nic mi na ten temat nie wiadomo, ale wielce prawdopodobne. W końcu mało wdzięczny pomysł na fabułę i osobiście uważam, że takie pozycje na rynku mogą więcej złego niż dobrego wyrządzić.

Hej, czy ktoś z Was pamięta, kiedy ostatnio napisałam recenzję książki? No właśnie, nawet najstarsi górale tego nie pamiętają. Czaiłam się z tymi recenzjami, tu przeczytałam dziesięć stron, tam dwadzieścia, a na wszelki wypadek żadnej z książek nie kończyłam. Prowadziłam doprawdy straszne życie.

tytuł: Podróż "Wędrowca do Świtu"
autor: Clive Staples Lewis

tłumaczenie: Andrzej Polkowski

tytuł oryginału: The voyage of the Dawn Treader

seria/cykl wydawniczy: Opowieści z Narnii tom 3 

 

W trzecim tomie słynnego cyklu Edmund i Łucja w towarzystwie niesympatycznego kuzyna Eustachego trafiają na żaglowiec króla Kaspiana.
Obfitująca w niezwykłe przygody morska wyprawa staje się, dzięki Aslanowi, również podróżą ku własnej tożsamości i dojrzałości.

Trzecią część "Opowieści z Narnii" miałam zamiar skończyć przed świętami. Nie tymi ostatnimi, tylko jeszcze hen daleko przed Bożym Narodzeniem w... 2012? Nic to, wyszło, że czytanie tej książeczki przed Wielkanocą też może być jakimś przeżyciem. No właśnie... jakimś.

Kontynuacja przygód rodzeństwa Pevensie szła mi jak krew z nosa. I na 90% nie jest to spowodowane moją nagłą dorosłością literacką (właśnie będę oglądała "Frozen"- warto zainteresować się jeszcze inną pozycją godną przedszkolaka: "Zaplątanymi"? Takie poważne rozterki mnie naszły przy porannej kawie).

Książka przede wszystkim pozbawiła mnie ulubieńca z młodzieńczych lat, czyli Piotra. Dostaliśmy w zamian rozkapryszonego kuzyna głównych bohaterów - Eustachego. Not fair. Na dodatek Kaspian też nie utkwił mi w pamięci, także jeśli chodzi o sferę postaci literackich, to nie mogę nikomu oddać swojego serca. A Łucja znowu zgrywała bohaterkę. Nic ciekawego.

Sama fabuła została stworzona ciekawie, prawie każdy rozdział przynosił coś nowego, co u normalnych ludzi przyspiesza czytanie książki. Oczywiście ta część skupia się na podróży statkiem i odwiedzinach różnych krain podległych (lub nie) Narnii. Poznamy kolejne dziwne ludy i ich zachowania.

Muszę przyznać z ręką na sercu, pewnie zostanę zlinczowana, ale ostatnie strony czytałam tylko po to, aby je przeczytać. Tutaj jednym okiem patrzyłam na tekst, drugim zezowałam na pęknięcie w suficie, a myślami byłam na jutrzejszym obiedzie lub przypominałam sobie żarty z Familiady.

Podsumowując, nie mogę zbyt dużo napisać o tej książce. Ot, kontynuacja klasyki wydanej kilkadziesiąt lat temu. Jednak o wiele bardziej wolę taką książkę, gdzie występują smoki, od trendy i nowoczesnych poradników dla 6-latków, jakie można teraz spotkać w księgarniach.
Dla zainteresowanych absurdem tego świata: klik klik
Zostawiam Was z tym mindfuckiem i zabieram się za kryminał. Kto zabroni skakać po gatunkach książek? Nikt nie zabroni:)

Moja ocena: 2,5/5

Kiedy niewinna gra w Prawda albo Wyzwanie wymyka się spod kontroli, trójka dziewcząt odkrywa, że to już nie imprezowa zabawa. To Wyzwanie albo Śmierć.
Wszystko zaczęło się szczeniacko: gra miała pomóc Tenley Reed w zdobyciu popularności, była szansą dla idealne Caitlin "Aniołek" Thomas do udowodnienia, że jest czymś więcej od aplikacji na Harvard. Samotniczka Sydney Morgan nawet nie brała udziału w grze, stała za kamerą jak zwykle. Jednak kiedy wszystkie trzy zaczęły dostawać tajemnicze wyzwania na długo po zakończeniu imprezy, zrozumiały, że muszą wziąć w tym udział, jeśli nie chcą, aby na jaw wyszły ich najciemniejsze sekrety.

Jak daleko Tanley, Caitlin i Sydney posuną się, aby utrzymać prawdę za zębami? I kto wymyślił tak chorą grę?

Jest to debiut literacki.

Hej, szczerze mówiąc nie wierzyłam w to, że ekranizacja książki bożyszcza nastoletnich wrażliwców - Johna Greena, zostanie tak szybko wyprodukowana.
Masz niewierny człowieku, dzisiaj rano rzucono mi w twarz pełnym eksluziw zwiastunem filmu.
W przedsięwzięciu wzięła już kojarzona z serialu o nastoletniej matce Shailene Woodley (co tam serial, film "Niezgodna" na horyzoncie!).
Na ekranie towarzyszy jej Ansel Elgort, który wciela się w postać Augustusa.
Za reżyserię odpowiedzialny jest Josh Boone (o ten sympatyczny człowiek). Jak twierdzi mafia filmwebu, rzekomo John Green widział już ten film i uznał go za całkiem zacną produkcję.

Po co te wszystkie informacje, kiedy mogę po prostu oddać Wam zwiastun i sama go w końcu obejrzeć.

Szesnastoletnia Hazel choruje na raka i tylko dzięki cudownej terapii jej życie zostało przedłużone o kilka lat. Jednak nie chodzi do szkoły, nie ma przyjaciół, nie funkcjonuje jak inne dziewczyny w jej wieku, zmuszona do taszczenia ze sobą butli z tlenem i poddawania się ciężkim kuracjom. Nagły zwrot w jej życiu następuje, gdy na spotkaniu grupy wsparcia dla chorej młodzieży poznaje niezwykłego chłopaka. Augustus jest nie tylko wspaniały, ale również, co zaskakuje Hazel, bardzo nią zainteresowany. Tak zaczyna się dla niej podróż, nieoczekiwana i wytęskniona zarazem, w poszukiwaniu odpowiedzi na najważniejsze pytania: czym są choroba i zdrowie, co znaczy życie i śmierć, jaki ślad człowiek może po sobie zostawić na świecie. Wnikliwa, odważna, pełna humoru i ostra Gwiazd naszych wina to najambitniejsza i najbardziej wzruszająca powieść Johna Greena. Autor w błyskotliwy sposób zgłębia w niej tragiczną kwestię życia i miłości.

źródło opisu: Wydawnictwo Bukowy Las

  A, jeszcze jedna informacja (bystrzaki wypatrzą to na plakacie:) : film trafi do kin 6. czerwca.