Bring it on...

Film

Nowy zwiastun filmu "Ciepłe ciała" 

Podoba mi się ten humor w filmie. Da się przy nim śmiać bez poczucia politowania. Boję się, że zwiastun pokazuje po prostu same najlepsze sceny. Premiera przypada na 3. lutego 2013 roku. Scenariuszem i reżyserią zajął się Jonathan Levine, odpowiedzialny za taki film jak 50/50. Twórcą powieści jest Isaac Marion. Historia opowiada o zombie R, który zakochuje się w Julie po tym jak zjadł mózg jej chłopaka i przyswoił sobie jego wspomnienia.

 Powstanie nowy serial na ABC Family - "I Hunt Killers". Dexter dla młodzieży?

“I Hunt Killers” zostało napisane przez Barry'ego Lygę. Historia ma być podobna do znanego Dextera i być może właśnie dlatego niedługo trafi na ekrany telewizorów. Produkcją zajął się Joel Silver dla ABC Family, gdzie będzie można zobaczyć serial.

Scenariuszem zajmie się autorka tekstu do Dextera – Arika Mittman. „I Hunt Killers” jest podobnego klimatu, jednak ma nastolatków w tle. ABC Family już wcześniej postawiło na seriale lekko młodzieżowe i nie mogą narzekać na brak rozgłosu. Wielką popularnością cieszą się takie serie jak Pretty Little Liars czy The Lying Game. Jednak „I Hunt Killer” ma zupełnie inny wydźwięk. No i głównym bohaterem jest chłopak.

Coś więcej o fabule? „I Hunt Killers” to historia chłopaka o imieniu Jazz, nastolatka, który został wychowany przez ojca. Ojca, który okazuje się być seryjnym mordercą. Zabierał swojego syna do „pracy”. Jazz próbuje być normalnym nastolatkiem. Jednak w jego mieście każdy zna przeszłość chłopaka. W okolicy grasuje morderca kotów I wszelkie podejrzenia padają na młodzieńca. Chcąc oczyścić się z zarzutów, Jazz dołącza do grupy policyjnej, która śledzi mordercę. Ale i chłopak ma pewną tajemnicę, która dość  upodobnia go do swojego ojca…

Pierwsze zdjęcie z filmu "Gra Endera"

Entertainment Weekly wypuściło pierwsze zdjęcie promujące nowy film "Gra Endera", który jest ekranizacją popularnej powieści Orsona Scotta Carda.

Fabuła:

W niedalekiej przyszłości, kosmici zaatakowali Ziemię. Gdyby nie heroiczne działanie Rackhama (Ben Kingsley), cała ludzkość przepadłaby. Aby przygotować się na następny atak, Colonel Graff (Harrison Ford) i specjalne oddziały przygotowują chłopca - Endera Wiggina (Asa Butterfield).

Całość jest bardziej skomplikowana, więc zapraszam do zapoznania się z fabułą książki.
Film ma wejść na ekrany kin 01.11.2013 roku.



Najnowsza powieść poczytnej autorki magicznych opowieści dla dzieci mniejszych i starszych, a nawet całkowicie dorosłych, jakiś czas temu postanowiła uraczyć nas nową historią całkowicie nie-magiczną. Reklama, promocje i wszelkie PR-y ruszyły pełną parą. Nie jestem pewna, czy aż taką, jak te od „50 twarzy Greya” kupy, ale rzadko zdarza się osoba zainteresowana tego typu nowościami, która nie słyszała o „Trafnym wyborze”.  Niedługo po premierze książki możemy liczyć na premierę telewizyjnej ekranizacji. Serial trafi na kanał BBC. Rowling będzie blisko współpracowała z producentami . Ukończone dzieło ma ujrzeć światło dzienne w 2014 roku.
Niestety sama nie czytałam tej książki, chociaż słyszałam średnio pochlebne opinie. Czego nie czyni samo nazwisko Rowling…




Stacja HBO wydała filmik, w którym możemy podpatrzeć etapy produkcji nowego sezonu popularnego serialu stworzonego na podstawie serii książek „Pieść Lodu i Ognia”. Nakręcono sceny podczas ich nagrywania do serialu, zrobiono wywiady z aktorami i ekipą produkcyjną. Trzeci sezon „GoT” trafi do odbiorców dopiero 31. Marca 2013 roku.  Prawdopodobnie niedługo później zostanie przetłumaczony na polski język dla nas

Nowości wydawnicze

"Ladacznica" - Emma Donoghue

 data wydania: 23.01.2013
wydawnictwo: Papierowy Księżyc

Historia opowiada o 13-letniej dziewczynce, która wychowuje się w ubogiej rodzinie. Marzy o wolności i innym życiu, dlatego powoli rozpoczyna życie na pograniczu moralności. Później stawia swoje pierwsze kroki w jakby dawnej dzielnicy Czerwonej Latarni. I kiedy będzie chciała z tym skończyć, to jej przeszłość wcale nie będzie chciała odejść.
Więcej info o treści tutaj: klik klik

"Pretty Little Liars. Bezlitosne" - Sara Shepard

 data wydania: 14.01.2013

wydawnictwo: Otwarte

Wspomnienie o Tabicie wciąż prześladuje Emily, Arię, Spencer i Hannę. Tajemniczy nadawca SMS-ów w każdej chwili może zdradzić ich sekret. Dziewczyny jednoczą siły w walce z niewidzialnym wrogiem, ale i tak wpadają w zastawiane przez niego pułapki.
Czy tym razem prawda wyjdzie na jaw?

Niusy

Na portalu granice.pl możemy zobaczyć krótką listę książek dla najmłodszych i trochę starszych. Gdzie konkretnie? Tutaj: klik klik

Na tej liście występują popularne Stephanie Meyer, Suzanne Collins czy nawet E.L. James. Artykuł na ten temat można było przeczytać w najnowszym wydaniu zagranicznego magazynu The Hollywood Reporter.
James Patterson poinformowany o tym, że znalazł się na liście, uznał, że jest właśnie przeciwnie niż twierdzi redakcja.
The Hollywood Reporter wybrał tych autorów, których książki odniosły kinowy sukces. Na wynik listy ma też duży wpływ sama popularność książek.
Cała lista wpływowych pisarzy znajduje się tutaj: klik klik
(chciałam wstawić galerię, ale zawiesiłam komputer. trzy razy...)
Oryginalny tekst napisany przez :Tim Appelo, Marc Bernardin, Lesley Goldberg, Borys Kit, Andy Lewis, Daniel Miller, Philiana Ng, Kimberly Nordyke, Sophie Schillaci iTatiana Siege. Zredagowany na język polski przeze mnie.
“A Shimmer of Angels” to debiut literacki Lisy M. Basso. Już od paru dni możemy zobaczyć zwiastun książki. I sam opis fabuły. Wydaje się interesującą sprawą, dlatego postarałam się to dość wiernie przetłumaczyć. Jednak sama nie wiem, kiedy książka wejdzie na polski rynek. I co więcej, czy w ogóle wejdzie?
Wydaniem zajmie się Month9Books, wydawca spektakularnych powieści dla nastolatków.
Szesnastoletnia Rayna potrafi widzieć anioły. Z tego powodu medytuje i chodzi na sesje terapeutyczne, które mają pomóc jej uporać się z tym przekleństwem. Teraz Rayna rozpoczęła naukę w nowej szkole i znajduje sobie nową pracę. Desperacko próbuje żyć normalnie. Ignoruje sygnały, które mogą świadczyć o tym, jak bardzo przenikają się te dwa światy. Jednak nie można dłużej ignorować czegoś, co powoduje liczne zgony wśród uczniów i wydaje się, że Rayna jest jedyną, która może to powstrzymać. Będzie musiała przyznać się do swojej paranormalnej zdolności…

Suzanne Collins zapowiada swoją kolejną książkę

 Czy ktoś z zatwardziałych fanów młodzieżowych książek nie zna powyższej pani? Albo nie słyszał o Katniss ze strzałami, która bierze udział w Igrzyskach Śmierci ze swoim znajomym z dawnych lat, który dał jej chleb? A wtedy padał deszcz? Niestety, fani trylogii mogą być lekko rozczarowani, ponieważ Collins napisała książkę dla małych. Minęły 2 lata od publikacji Kosogłosa. Natomiast "Year of the Jungle" zostanie wydane jesienią przyszłego roku. Historia bazuje na przygodach taty Collins, który brał udział w wojnie w Wietnamie. Przeznaczona jest dla czterolatków i okołowiekowych dorosłych. Ilustracjami zajmuje się James Proimos. I, hahaha, myślę, że w tym wypadku nawet ja mogłabym tak narysować okładkę.

Przypominam, że druga część Igrzysk Śmierci: W pierścieniu ognia wychodzi 22. listopada 2013 roku.

Hej, pewnie każdy ma takie serie wydawnicze, które prędzej czy później porzucił. I tak sobie dzisiaj porządkowałam różne książki i wyszło mi, że mam pecha do rozpoczynania takich długoterminowych wydań kolejnych i kolejnych części.

Uno.  Niebieski płomień na magię.

Ta seria to jedyne horrorowate coś, co czytałam kiedy inni oglądali "Gęsią skórkę". I tak miałam dreszcze, gdy bohaterka musiała odpędzać złe duchy. 
Sama przyznam, że ten cykl wydawniczy jest pomieszany z poplątaniem. Przestałam go czytać z bólem serca, ponieważ wydawnictwo AMBER zaprzestało dalszego tłumaczenia. Ot, pech czytelnika. Nie była to jednak jakaś świetna pozycja na rynku, żebym wylewała morze gorzkich łez i przebijała opony samochodowe wydawnictwu.
Ogólnie Laurie Faria Stolarz wydała 5. książek w tej serii, z czego dwie wyszły w Polsce. Przynajmniej tyle przeczytałam i nie spotkałam nigdy trzeciej część w księgarni "Czerwony płomień na pamięć".

Piąta część została oderwana od pozostałych, które powstały w 2005 roku. "Black for beginnings" wydano w 2009 roku i jest to powieść graficzna.
Żałuję, że nie dokończono wydawania tej serii w Polsce, bo bardzo ciekawie się zapowiadało. Młodzieżowo, ale z pomysłem.

Dos. Wiek Luksusu

 Reklamowano tę serię jako "Plotkarę" wiktoriańskich czasów. I o dziwo pomysł ten podobał mi się. Czasami lubię przenieść się z akcją do takich czasów balów, grzecznościowych rozmów i morderczych gorsetów. Jednak AMBER wydało tylko pierwszą część tej serii. W gimnazjum trochę smutałam z tego powodu, jednak szybko się otrząsnęłam.

W Stanach Zjednoczonych wydano 4. części. Muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem sukien modelek:)

Tres.  Dom Nocy

Pierwszą część tej serii wygrałam dawno temu w konkursie na pozmierzchu.pl Jednak nie dane mi było długo cieszyć się wygraną.
Książka była taka "da się przeczytać". I gdyby cykl miał jakieś 5 części, to prawdopodobnie teraz uraczyłabym Was jakąś krótką recenzją. Jednak nie było końca wydawania tych książek, a ja nie miałam tyle mocy, żeby przez nie przebrnąć. I tak oto zatrzymałam się na 3. książce.

Cuatro. Pamiętniki Wampirów

Jakoś z serialem zatrzymałam się na bodajże 15. odcinku pierwszego sezonu, jednak nadal uważam, że fajna produkcja. Po prostu jeśli mam wybierać, to wolę Czystą Krew.
Ale książki też zasługują na uwagę. Naprawdę wciągnęła mnie ta historia, tylko szkoda, że nie ma końca. Przeczytałam chyba 6. części, ale jakoś później okazało się, że wychodzi perspektywa Stefano, jakieś fanowskie 3. części. I już nie miałam siły na dalsze wałkowanie tematu.

Cinco. Dary Anioła

Dary, dary losu (dobry, żałosny humor nie jest zły)... jakoś mi nie sprzyjały w czytaniu tej serii książek, która zagościła już w 80% amerykańskich domów . Ba, popularność sięgnęła szczytowej godziny transmisyjnej w TVN'ie i Cassandra Clare wydała sequele, prequele, epilogi, monologi i wszystko inne. Nie mam z tym żadnego problemu, bo bardzo podoba mi się wciągająca historia w tym cyklu wydawniczym.
Sęk w tym, że po dwóch pierwszych częściach zrobiłam sobie długą przerwę i musiałabym teraz przeczytać wszystko od początku, żeby rozumieć kolejne części.
A film już w piekarniku!

Seis. Wampiry z Morganville

Tak, swego czasu wampiry można było spotkać nawet w własnej lodówce. Ulegałam im, czytałam namiętnie o krwiopijcach i dotarłam do bodajże 5. części. Polecam tę serię, bo jest inna, ciekawa, a wampiry nie lśnią na słońcu niczym fuga z brokatem. Mimo wszystko później już pogubiłam się w tych częściach, jakieś dodatkowe łączone księgi wyszły. Trochę ulepszeń i człowiek się gubi.

Siete. Hush Hush

zawieruszyło się Crescendo...

Czyli nasze "Szeptem". Jednak lubimyczytac.pl podaje nazwe Hush Hush dla całego cyklu wydawniczego. I przy tej serii muszę powiedzieć, że planuję dokończyć. Jednak nie będę jej namiętnie polecała, bo jest niezwykle przeciętna. Chociaż pierwsza część "Szeptem" wciąga, a Patch to typowy bad boy, tak bardzo uwielbiany przez czytelniczki. Kolejna książka niestety wynudziła mnie bardziej od czekania na spóźniający się autobus. I po "Ciszę" już nie sięgnęłam.


Czy Wam zdarza się porzucić jakąś serię? Czego nawet nie warto rozpoczynać?

 Hej, trochę nie wierzę, że tak blisko koniec roku. Czuję się jakby mnie coś ominęło. Boję się wszelkich podsumowań, bo zawsze oznaczają koniec czegoś. Jednak

Każdy przecież początek to tylko ciąg dalszy, a księga zdarzeń zawsze otwarta w połowie.

 Trzeba wierzyć, że Majowie się pomylili i jakoś dotrwamy do 2013 roku, wyprzedaży w Media Markt i nowego modelu Toyoty. I może nawet zdążę zdać prawko przed ostateczną Apokalipsą :)

Mam także nadzieję, że uda mi się wstawić i wprowadzić w życie kilka pomysłów na bloga, jednak mój aparat ciągle strzela fochy, a ostatnio wlazłam swoją wielką stopą w kartonowe studio fotograficzne, które niestety zmarło tragicznie.





Książki przeczytane w listopadzie:

1. BZRK - Michael Grant : /RECENZJA/

2. Kiedy Bóg był królikiem - Sarah Winman : /RECENZJA/

3. Pod szczęśliwą kocią gwiazdą - Grażyna Strumiłło-Miłosz
4. Lolita - Vladimir Nabokov /RECENZJA/
5. Inny świat - Gustaw Herling-Grudziński

 Na swoje usprawiedliwienie przyznaję, że to był bardziej filmowy miesiąc.



Filmy, jakie obejrzałam w tym miesiącu:

"Lolita" 

W tym miesiącu skończyłam w końcu czytać Nabokova i od razu chciałam zabrać się za film, który filmweb poleca: OGLĄDAJ OGLĄDAJ... No i pożyczyłam DVD.
Podoba mi się stworzenie tego filmu, pewna doza tajemnicy, subtelności. Świetnie zagrane role. Lolita jak zwykle niemiłosiernie mnie denerwowała. Myślałam, że wątek szaleństwa Humberta będzie bardziej ukazany. Dolores nie wygląda na 12 lat, znowu mnie okłamali (ale rozumiem, że nie mogli dać dziecka). Mój towarzysz usnął w połowie filmu. Sama dotrwałam, ale nie porywało.
Moja ocena: 7/10 

"Jak urodzić i nie zwariować"

"Przed świtem: część 2." 

Skoro opisuję wszystkie filmy, które obejrzałam w listopadzie, to muszę także wciągnąć na listę Zmierzch. Chyba najlepsza ze wszystkich części (tak, widziałam wszystkie...). Niestety średnia wieku na widowni wynosiła ok. 20 lat, także nie mogłam się pośmiać z jakiś gimnazjalnych psychofanek. Świetny pomysł z walką. SPOJLER ALERT. Aż mi serce stanęło, gdy Carlisle odleciała głowa. Edward i Bella nie byli tacy wkurzający jak zwykle. No i Kryśka wyglądała naprawdę ładnie. 

Moja ocena: 6/10 

"Pokłosie" 

"Wyśnione miłości" 

"Droga życia" 

"Wieczór panieński" 

 PORAŻKA.

ODRADZAM.

"Podziemny krąg" 

"Och, życie!" 

"Kocha, lubi, szanuje" 

Troszkę czasu minęło, od kiedy wstawiłam ostatnią recenzję. Nie chciałam wstawiać jakiś innych wpisów. Staram się w tym miesiącu nadrobić swoje przemyślenia i czytam jak szalona. A szaleństwo jest jednym z wyjść w książce Michaela Granta.

tytuł:BZRK
autor: Michael Grant
tłumaczenie: Agnieszka Kubala

Ta wojna może się skończyć tylko zwycięstwem lub szaleństwem…
Świat niedalekiej przyszłości.
Fanatyczni twórcy idei zjednoczenia ludzkości na podobieństwo roju pszczół, bez indywidualnych pragnień i wolnej woli, chcą zaprowadzić w ten sposób powszechny spokój i szczęście.
Zamierzają przy pomocy nanorobotów opanować mózgi przywódców państw o najlepiej rozwiniętej technologii.
Ich przeciwnikiem jest BZRK, grupa idealistów, walcząca ze zdradziecką agresją za pomocą biotów, stworzonych z ich DNA w połączeniu z DNA pająków, węży i meduz.
Rozpoczyna się decydujące starcie, niewidzialne dla wszystkich, poza jego uczestnikami.

Stawką jest przyszłość ludzkości…

Wyobraźmy sobie sytuację, w której boli nas głowa. W dzisiejszych czasach pierwsze co zrobimy, to nafaszerujemy się apapami. Załóżmy. Jednak żyjąc w realiach, jakie prezentuje Grant, najpierw wysłalibyśmy malutkie robaczki z kamerkami wgłąb czaszki, aby dowiedzieć się więcej o swojej migrenie.

Oczywiście bioty mogą służyć także do zagłady świata. I tak też jest w tej powieści autora poczytnej serii GONE. Stworzone mechaniczne nano potrafią zrobić sieczkę z mózgu tworząc różne połączenia między wspomnieniami. W najlepszym wypadku stracimy osobowość i będziemy skazani na łaskę operatora robaczków. La vita è bella.

Muszę przyznać, że miałam wysokie wymagania. Michael Grant stworzył niesamowicie wciągający świat w GONE, gdzie nikt nic nie wie o co chodzi, a i tak wszyscy chcą tego więcej. Tutaj także nie wiedziałam o co chodzi przez jakieś 50 stron i sama zaczęłam myśleć, że ktoś mi poprzestawiał coś w mózgu. Tylko nie to. Trochę za szybko zostaliśmy wrzuceni do tego świata, w którym musimy sobie poukładać, kto jest zły a kto dobry i ogólnie w którym fandomie się trzymać.


Później poszło sprawniej i sympatyczniej. Muszę przyznać, że autor książki bardzo wnikliwie opisał wnętrze człowieka, starając się nie nadużywać medycznych określeń. Jednak nie jestem pewna, czy informacja o pełzających po mnie roztoczach, które wyprawiają sobie ucztę z mojego martwego naskórka jest sympatyczna. Nie mówię o nużeńcach. Obrzydliwie smacznie.




Bohaterowie to oczywiście w większości nastolatkowie. Raczej mnie nie interesowały ich toki myślenia, a tym bardziej połączenia nerwowe. Autor stworzył za to świetne nawiązanie do pewnych autorów, postaci literackich czy historycznych, które zasłużyły na miano niezrównoważonych psychicznie. Bo i sama nano wojna wydaje się być pewnym szaleństwem. Tym bardziej, że każdy stracony robaczek kosztuje jego właściciela postradaniem zmysłów. I tak w galerii bohaterów spotkamy: Ofelię, Plath, Keatsa, Leara, Vincenta, Niżyńskiego, Wilkes itp. Moim osobistym faworytem jest Vincent. Dwudziestolatek z charakterem. Co z tego, że choruje na ahedonizm i nic go nie cieszy. Ważne, że oboje lubimy pikantne jedzenie.

Powieść sprawia wrażenie, jakby przez większość czasu autor dopiero tworzył jakiś swój pomysł. Jednak końcówka to już dobrze przemyślane zagranie. Jak ktoś inteligentny zauważył: wszystko kończy się dobrze oprócz tego, że wszyscy umierają. Spokojnie, to nie spojler, ale odnosi się takie wrażenie. I mam teraz ochotę zobaczyć, jak zostanie poprowadzona historia w drugiej część serii.

Jeśli ktoś jest fanem i chciałby zapoznać się z opiniami innych blogerów, to mogę podać linka do chociażby tumblra, na którym są przedstawione różne opinie. Można podsyłać swoje pomysły, a autorzy stworzą obrazek z helveticą.

Oprócz tego stworzono grę BZRK (odniesienie do pewnej gry, jaką jest sterowanie robaczkami w mózgach innych osób i wojny pomiędzy biotami a nano). To taka bardziej aplikacja na smartphone'a. Jednak sama nie jestem do niej zbytnio przekonana. Chociaż zawsze słyszałam, że dobrej gry nigdy nie rozpoznaje się po dobrej grafice. Sama nie mam ochoty na walkę z roztoczami czy nano. W internecie znalazłam opinię, że WTF. Chyba najlepiej samemu się przekonać.
TUTAJ można obejrzeć zwiastun gry.

A jeszcze dodatkowo, co uważam za świetną sprawę, Micheal Grant stworzył playlistę z utworami do BZRK. Jednak Polacy mieszkają w Narnii i naszego kraju serwer z tą playlistą nie obsługuje. Dlatego podam wszystkie kawałki po kolei. Dla zainteresowanych:

Come Join Us - Bad Religion
Violence - Against Me!
Teenage Lobotomy (Live In Spain Version) - Ramones
Do You Love Me Now? - The Breeders
In One Ear - Cage The Elephant
Up To No - Good Rancid
Titus Andronicus Forever - Titus Andronicus
Pressure Drop - Toots & The Maytals
Bred To Be Perfectionists - Shot Baker
London Calling - The Clash
Red House - Jimi Hendrix Experience
Far Away Eyes - The Rolling Stones

 Podsumowując: proszę nie mieć tak dużych oczekiwań jak ja po przeczytaniu jakiejkolwiek części GONE (sama muszę wziąć się za drugi tom). Widać, że pomysł w BZRK był dość dobry, jednak sprawia wrażenie jakby się dopiero kształtował. Mnie samą nie pociągają robaczki w bebechach, ale ogólnie takie spotkanie ze science fiction uważam za udane. 

Polecam zainteresowanym dalszym rozwojem twórczości Michaela Granta. BZRK może być ciekawą lekturą dla wszelkich fanów nanotechnologii. Sama za mało czytam Focusa i za mało Discovery w moim życiu, żebym mogła w to wsiąknąć. Jednak akcji tutaj dużo, mamy mikro wojnę i parę związków dla urozmaicenia:)

Moja ocena: 3/5

Ta książka zajęła mi ponad tydzień czytania, jednak śmiało mogę powiedzieć, że dla upartych można ją skończyć nawet w jeden, dwa dni. Jednak ja trzaskałam zadania na maturach, rozjeżdżałam przechodniów na jezdni i nawet pofarbować włosów nie mam kiedy. Życie, życie jest nowelą...

tytuł: "Kiedy bóg był królikiem"

autor: Sarah Winman

tłumaczenie: Krzysztof Obłucki

tytuł oryginału: WHEN GOD WAS A RABBIT

 Dowcipna, ciepła i wzruszająca opowieść o pewnym rodzeństwie, o więzach pomiędzy bratem i siostrą, rodzinnych sekretach, ale przede wszystkim o miłości – w każdej jej formie(...)

Wcale nie ukrywam, że to nie mój książkowy radar namierzył tę pozycję. Wyręczyła mnie pewna Brytyjka, a ja tylko spijałam słowa z jej ust i czym prędzej pobiegłam do księgarni, aby chociaż po grzbiecie pomacać tę wymarzoną książkę. Przyznaję także, że najpierw przyciągnął mnie... tytuł. Kiedy go usłyszałam to pomyślałam sobie: "O, muszę przeczytać tę ateistyczno-hipstersko-króliczą książkę. Muszę być inteligentna i skończyć ze wszelkimi magazynami "dla 13-latki, szczęśliwej nastolatki!".

Jednak okazało się, że faktycznie królik nazywał się bóg, a kiedy istniał w życiu Ell wszystko było lepsze. I to właśnie od tego okresu w życiu dziewczyny rozpoczyna się cała historia. A rozpoczyna się aż w latach sześćdziesiątych i trwa mniej więcej do 2001 roku. Poznajemy małą dziewczynkę, jej brata starszego o 5 lat i resztę nietuzinkowej rodziny. Postrzeganie świata przez Ell przypomina mi subiektywną narrację troszkę naiwnych obserwatorów z "Charliego" czy "Chłopca w pasiastej pidżamie". Czytelnik spokojnie zrozumie to wszystko, czego sama bohaterka nie do końca pojmuje. Świetne zagranie, Winman.

Chciałabym wspomnieć, że jest to debiut literacki. Jak dla mnie, niesamowity. I nie, nie zawsze potrzeba koki w żyłę, seksu na śmietniku i spirytusu w gardle, żeby stworzyć coś zaskakującego na rynku. Cała kontrowersja tej książki tkwi w jej cieple. Przed długi czas była dla mnie takim promyczkiem pełnym niebanalnych dialogów, pełnowartościowych, niczym ciemny chleb, bohaterów i wnikliwych obserwacji.

Podróżujemy przez czas z bohaterką, która swoje w życiu musi przejść, jednak niezmiennie zachowuje swoje cechy 9-latki. Wcale nie przeszkadza to w odbiorze, proszę mnie nie zrozumieć źle . Ell jest wrażliwa, ale nie infantylna. Dziewczyna poznaje różne smaki ludzkiego padołu, jednak nie zmusza nas do czytania jakiegokolwiek psychobełkotu. Co nie zmienia faktu, że niektóre fragmenty mam ochotę wrzucić sobie na opis na gg, stronę startową albo wytapetować nimi pokój. Kto odważny, niech czyta:

-Wierzysz w Boga, Arthurze? - zapytałam, jedząc ostatni kawałek biszkoptu.
-Czy wierzę w starca z białą brodą siedzącego z chmurach, osądzającego nas, śmiertelników, zgodnie z dziesięciorgiem przykazań? Dobry Boże, nie, Elly, nie wierzę! Już wiele lat temu byłbym wyrzucony poza nawias tego życia przez swoje szmatławe poczynania. Czy wierzę w tajemnicę, niewytłumaczalny fenomen, jakim jest życie samo w sobie? W coś potężniejszego, co oświeca niekonsekwencje w naszym życiu, co daje nam pragnienia, jak i pokorę, żeby wstać, otrzepać się i zacząć wszystko od początku? W tym wypadku tak, wierzę. To źródło sztuki, piękna, miłości, dające nieskończone dobro rodzajowi ludzkiemu. To dla mnie jest Bogiem. To dla mnie jest życiem. W to właśnie wierzę. (...)
- Myślisz, że królik mógłby być Bogiem? - zapytałam od niechcenia.
- Nie ma absolutnie żadnego powodu, dla którego królik nie mógłby być Bogiem.

Ha! Wiedziałam, że jednak coś ateistycznego jest w tej książce.

Jednak bardziej opowiada o przyziemnym życiu, a nie metafizycznych doznaniach. I o czym jeszcze? O czymś, o czym lubię czytać. O pięknej, trudnej, wieloletniej przyjaźni. Przyjaźni, która zostanie przerwana jeszcze wtedy, kiedy królik był bogiem. Jednak co się odwlecze, to nie uciecze. A bohaterowie potrafią odnaleźć wspólną drogę. Brakowało mi jednak jakiejś damsko-męskiej znajomości, na którą w wieku 30 lat chyba już pora. Ell bardziej przejmuje się życiem uczuciowym swojego brata i ciotki, niż swoim własnym, który w dodatku nie istnieje. W sumie coś ciekawego, bo prawie wszędzie pojawia się jakaś love story, ale tutaj mały dramacik by nie zaszkodził.

Muszę przyznać, że jest pewna rzecz, po której chciałam już uznać, że zostałam oszukana, a całe to życie to smutna, brudna szmata. A autorka nie ma serca. Napisała parę poruszających rozdziałów. Doprawdy świetnie potrafi poprowadzić nas przez wszelkie sytuacje, w których po ładnym, słonecznym dniu przychodzi zesłanie na Sybir. I tak w kółko, aż sama nie wiem, czy się wzruszać, czy może zobojętnieć na kolejne przygody bohaterów.

Owe przygody nie są wielce wyszukane. Nie spotkamy tutaj wyścigałek, rozwałek i mortal kombata. To powieść, do której parzymy sobie smaczny baniak herbaty. Siadamy w fotelu z rozkładaną drabiną pod nogi. Zapalamy milion świeczek. A co dalej, to już każdy wie.

Język prosty, niezbyt wyszukany, jednak sprawia wrażenie poetyckiego i mądrego. Moja misja z inteligentną lekturą zakończona pomyślnie!

Podsumowując: wydawca się nie pomylił, "Kiedy bóg był królikiem" to ciepła, prosta, wdzięczna powieść, która jest jednocześnie mądra, ale nie narzuca nam swojej filozofii. Dobra do czytania wtedy, kiedy mamy czas, aby móc ją przeżyć. Tej książki się nie czyta, bo brak wszelkich strzelanek. W tę powieść trzeba się tylko i aż wczuć.

Polecam osobom, które lubią czasami zwolnić i sięgnąć po dobrą, obyczajową książkę. Powieść idealna na jesień, na zimę też się nadaje. Czasami popłaczemy, czasami pośmiejemy się z delikatnego dowcipu. Życie, życie jest nowelą...

I prawdę mówiąc, chciałabym żyć w czasach, kiedy królik był bogiem.

Moja ocena: 5/5
credit: obrazki pożyczone od wspaniałych tamblerowiczów (tumblr.com) i jakiegoś gandalfa.

Katowałam tę powieść po weselu, katowałam, kiedy w "Na Wspólnej" babki przebierały w ciuchach z lumpeksu. Jednak moje katowanie przerodziło się w czerpanie przyjemności z przedstawionej historii.

tytuł: "Złamane pióro"
autorka: Małgorzata Maria Borochowska

wydawnictwo: Poligraf

data wydania: lipiec 2012

Tył okładki prezentuje dwa fragmenty powieści, które ni to z gruchy ni z pietruchy. Wyciągnęłam ciężką artylerię i postanowiłam poszukać info w internecie. Wszędzie to samo. Chyba, że poszukamy info na stronie autorki: niebadzglupia.pl. Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej, bez zbytniego spojlerowania, to zapraszam na tamtą stronę.

Najpierw przeczytałam jakąś erotyczną scenę z fortepianem, później zobaczyłam mroczną okładkę z fortepianem. Zakładam, że powieść będzie o jakiś rozterkach wybitnej pianistki. A tu zdziwienie, bo spotykam Emily Crewe, która skończyła sobie jakieś bliżej nieokreślone studia i wyjeżdża na wieś, gdzie będzie pisała książkę. Ma bliską znajomą, którą boi się nazwać swoją przyjaciółką - Alicję. Do tego nie zabraknie przystojniaka - zdolnego, na moje oko bogatego, ambitnego i oczywiście przystojnego. Losy trójki się spotkają, oni sami tworzą całą historię i nie potrzebujemy zbytnio dodatkowych bohaterów. Oczywiście pojawiają się epizodycznie goście, którzy na dłuższą metę nie zostają w powieści.

W tej części powieść kojarzyła mi się z jakimś "Domem nad rozlewiskiem", "Nigdy nie mów nigdy" itp. Co prawda, większości takich polskich produkcji nie oglądałam (o biedny nasz polski przemysł filmowy), ale poczułam tego typu klimat. Głupia ja, o jakże się myliłam.Otóż "Złamane pióro" nie jest jednym z przykładów prostych historii z "kocham cię" w tle. Dlatego historia po pewnym rozbiegu zaczyna wciągać i nie wiadomo kiedy zaczynamy kibicować bohaterom, zamiast biernie oglądać, jak tłuką ziemniaki, co często wyprawia się w polskich szanownych serialach.

I wszystko może sprowadziłoby się do "Barw szczęścia" przełożonych na papier, gdyby nie problemy z przeszłością głównej bohaterki. Jej problemy emocjonalne to przyczyna czasem dziwnego  zachowania, jednak przez długi czas nie dowiemy się, co takiego wydarzyło się, że dziewczyna uciekła od zgiełku miasta, brudnych chodników i promocji w supermarketach. Ta sprawa została świetnie poprowadzona, wciąga czytelnika. Co jakiś czas pojawiają się wstawki z przeszłości Emily, ona sama nie lubi o tym mówić, jednak znajdziemy pewne smaczki, które tylko dodają nam apetytu na poznanie tego sekretu. Sama zastanawiałam się, o co chodzi tej Emily i czemu rzuca mięsem na swojego kawowego Adonisa.

W drugiej części książki odnosiłam wrażenie, że to "książka o książce w ramach książki". Jeśli ktoś nie wie, co mi chodzi po łepetynie, to zapraszam do obejrzenia fascynującego zderzenia reżyserki Białowąs z krytykiem Filmwebu. (klik klik, trochę się pośmiejmy). Czułam, że nie powinnam czytać terapeutycznego dzieła Emily, tym bardziej, że nie wiedziałam, czy śmiać się czy płakać. Chociaż tekst był dobry, to nie wiem jak ocenić wątek z morderczymi fortepianami. Nie chcę wchodzić w szczegóły, ponieważ mogłabym zabrać przyszłym czytelnikom pewną frajdę, ale przyznaję, że fragmenty powieści były dla mnie wskazówką, że główna bohaterka ma nieźle popaprany umysł. W końcu fortepiany nie są mordercze, to słodkie śpiewające istoty. Rudi Szubert nie mógł się mylić. Albo mam zniszczone dzieciństwo.

Jednak nie mogę zaprzeczyć, że fragmenty fantastycznej powieści wciągają. Przypominały mi troszkę "Żelaznego Króla". Duża ilość postaci, walka dobra ze złem. Może pewnego rodzaju walka ze swoimi demonami i oczyszczenie? Sądzę, że taki wątek był potrzebny tej powieści.

Pomimo mojego zlepku dziwnych słów, które mogłyby sugerować, że naśmiewam się czasami z bohaterki i jej problemów, chcę zaznaczyć, że powieść podobała mi się. Do połowy była grząska, z trudem się przedzierałam, ale później czytałam szybciej niż Felix leciał z kosmosu.

Nawet tego dziwnego, cynicznego Jacoba polubiłam. Daleko mu do modnych w literaturze badassów z romantyczną duszą, ale momentami zachowywał się nawet lepiej. Alicji nie oceniam, ponieważ wcale mnie nie interesowała. Była, istniała, jednak nie pragnę poznać jej bliżej.

Tylko pytanie: dlaczego takie imiona? Mamy Alicję Nowak i Emily Crewe. Akcja dzieje się nigdziebądź, nie jest jasno zaznaczone co i jak.  I w wyniku mamy mieszańca: amerykańską wieś w polskich realiach z francuskim akcentem.

 Momentami denerwował mnie styl pisania, jakby mnoga ilość synonimów miała uplastycznić tekst/nadać jakiejś oryginalności. Niepotrzebnie pisać o prawdziwym życiu w taki nierealny sposób.Chyba, że jest się Bruno Schulzem.

Podsumowując: Czy jest to genialna powieść, jak twierdzi reklama na okładce? Wątpię. Jednak przyciąga, wsysa lepiej od polskich komedii romantycznych. Historia bywa słodko-gorzka, ale po przeczytaniu nie dostałam niestrawności. Powieść kieruje emocjami, pokazuje ich cały wachlarz. W "Złamanym piórze" odnajdziemy dużą ilość szarości, przez którą przebijają się ciepłe promienie.

Polecam osobom, które wolą coś mniej odmóżdżającego od najnowszego wydania Cosmopolitan, jednak nie liczą na zbyt poważną prozę. Na zbytnią akcję proszę też nie liczyć, bo najwięcej dzieje się w głowach bohaterów. Coś psychologicznego? Może o tym, że trzeba samemu sobie wybaczać? Dla mnie idealnie, bo jednak ludzie sami w sobie są fascynujący.

Egzemplarz recenzencki dostałam od samej autorki, za co serdecznie dziękuję. Jednak nie wpłynęło to na treść mojej opinii.

A Wam: