Hej:)


Coś ostatnio cierpię na nadmiar czasu w nocy i czytam książki. I co ciekawsze, od razu piszę tutaj na żywo moje przemyślenia. Jeśli chodzi o dzisiejszą lekturę to zdążyłam nawet wprowadzić jej zalecenia w życie! Ale o tym za chwilę...

Otóż poradnik domowy Jennifer L. Scott ma pomóc nam osiągnąć wymarzony paryski dom bez zmieniania swojego adresu na francusko brzmiący. Jennifer jest Amerykanką, ma męża Anglika i dwójkę dziewczynek. A do tego kultywuje wiele zaleceń Madame Chic, u której miała przyjemność mieszkać przez pewien czas. I postanowiła przenieść wyniesione z tamtego domu zasady do swojego jednorodzinnego domu w Santa Monica.

W skrócie napiszę, że to kolejna z tych książek, które czytamy zapełniając sobie urlop/wakacje/przerwę w serialu. Niczego w naszym życiu nie zmieni, ale... MY SAMI możemy się zainspirować do wprowadzenia zmian.

I tutaj chcę podzielić się z Wami tym, co sama dzisiaj osiągnęłam. Otóż właśnie ta niepozorna książka skłoniła mnie do wielkiego odgracania mojej przestrzeni do pracy. Mało tego odgracania, wyrzuciłam 5 torebek z mocnym postanowieniem, że zostanę minimalistką (jakieś chętne na darmowe torebki?) a na dodatek wywaliłam wielki stojak, który wykorzystywałam do tych właśnie torebek. Oprócz tego w końcu podłączyłam głośniki, które przez 2 lata (poważnie) trzymałam w pokoju z myślą "później się nimi zajmę". Jak się okazuje, można żyć z taką myślą naprawdę długo. Piękne jest życie osoby, która często korzysta z prokrastynacji.

W skrócie: może się to wydawać zabawne, ale ta książka pozornie zorganizowała mi życie. Autorka napisała do mnie - "Tak, Ty. Idź i ogarnij w końcu to, czym miałaś zająć się wieki temu i bądź szczęśliwa ze swojego mieszkania." Doprawdy interesujące jest to, że musiałam to przeczytać, żeby zacząć działać. Nie wiem, jak to prezentuje się u Was, ale dla mnie takie programy typu "Perfekcyjna Pani Domu" są bardzo motywujące. Sama, oglądając innych, mam dużą ochotę wziąć się za solidne porządki.

Autorka dorzuca ciekawe playlisty z muzyką do odpowiednich pór dnia czy danych sytuacji, z którymi mamy do czynienia w swoim życiu. Oprócz tego mamy przepisy, metody na składanie ręcznika czy niezastąpiony ocet z wodą do mycia całego domu. Koniecznie dodajcie krople zapachu lawendowego!

Podsumowując: ten poradnik jak i inne nie oświeci tych, którzy wiedzą, że trzeba się zorganizować. Sprzątajmy na bieżąco, bo parę minut małych porządków to nic w porównaniu z wielkim odgracaniem na wiosnę i myciem okien dla Jezusa. Co ciekawe i warte zapamiętania: doceniajmy to co mamy, bo nawet największe wille można zagracić niepotrzebnymi rzeczami, a małe przestrzenie mogą być niezwykle przytulne i estetyczne, jeśli włożymy w to trochę wysiłku. Jak mnie życie nauczyło, we wszystko musimy włożyć pracę, żeby widzieć zadowalające nas efekty. Nawet jeśli mowa o prozaicznym sprzątaniu. A może przede wszystkim.

Właśnie w telewizji usłyszałam rady jakiejs 20-latki : "Najlepsze akcje ma się po pijaku, a nie siedząc w domu z książką". Jak łatwo się domyślić - "Madame Chic" leży obok mnie na kanapie. I być może niech to będzie puentą tej recenzji.



Moja ocena: 3/5

Hej!

Sięgam ostatnio po nowości i wszelkie popularne książki. Być może chcę sprawdzić, czy cały ten fame jest godny danych pozycji. Przy Kasi Tusk i jej "Elementarzu stylu" zachwyciłam się ładnymi zdjęciami i przeczytałam parę oczywistych rad dotyczących elegancji. Z kolei "Dziewczyna z pociągu" nie zawiodła mnie w żadnym stopniu. Może tylko chciałabym kolejną część do przeczytania. Dzisiaj chcę przedstawić kolejną książką z zupełnie innego getta, jaką jest "Bóg nigdy nie mruga. 50 lekcji na trudniejsze chwile w życiu." I co z tym Bogiem i mruganiem?



Muszę przyznać, że może zapomniałam, jak to jest nienawidzić autorów za byle pomyłki. Dawno temu czytałam złe książki typu "50 twarzy Greya" i prawdopodobnie nie wiem, jak znowu cisnąć autorów. A do tego interesuję się lekko wyśmiewanym przez inteligencję coachingiem  i wszelkimi motywacyjnymi szkoleniami. I dlatego Regina Brett tak bardzo wkupiła się w moje łaski.


Przede wszystkim to książka, którą można czytać wszędzie i o każdej porze dnia. Zawsze, kiedy poczujemy, że chcemy takiego instant Mateusza Grzesiaka. Autorka, czym bardzo punktuje, wie o czym pisze. To jedna z osób, o których mówimy, że są niezwykle doświadczeni życiowo. I, co mnie zawsze porusza, jest jedną z tych osób, które pomimo swojego cierpienia najpiękniej dostrzegają świat i cieszą się życiem.

Historie w tej książce są słodko-gorzkie. Nikt nie gwarantuje samych uśmiechów i motywacyjnego Shii Labeoufa. Sama nie raz się wzruszyłam, a jednocześnie sięgałam po kolejne historie.

Jednak najbardziej przyciągnęła mnie historia z hasłem: Wstań, ubierz się i przyjdź gdzie trzeba. Sama o tym często zapominam, zwalając winę na swoje chroniczne zmęczenie. Ale widzę, że kiedy zastosuję się do tego powiedzenia, to od razu przechodzi mi zmęczenie. Więcej mi się chce i mogę od siebie więcej wymagać. Co ciekawe, przypomina mi się tutaj niedawna Katarzyna Tusk, która nawołuje do tego, żebyśmy starali się ładnie ubierać nawet wtedy, kiedy nikt nie patrzy. Kiedy mamy dzień wolny, kiedy jedziemy na wieś walczyć z indykami (oglądałam film "Atakujące indyki", moje życie nie jest już takie same).

To twoje nastawienie - które sam wybierasz - decyduje o tym, czy czujesz się szczęśliwy.

 ~Regina Brett - “ Bóg nigdy nie mruga”


Podsumowując: to zbiór felietonów dla osób, które gdzieś tęskną za swoim Paulo Coelho, nie chcą ambitnej lektury, ale ciepłego termofora, który zmotywuje do zachwycania się życiem. Kolejny cytat z tej książki, jaki zapadł mi w pamięci jest prosty niczym kanapki z serem, ale tak samo jak i one uniwersalny:

Życie jest dobre. 

Moja ocena: 4/5

Miłego czytania i do usłyszenia!

Hej!

Piszę niczym "Wolny Strzelec" na żywo, prosto po przeczytaniu tej świetnej powieści. I, niczym mało postępowy człowiek XXI wieku, poprosiłam Świętego Mikołaja o tę właśnie książkę. Trochę musiałam poczekać, ale było warto. Zdecydowanie.

Już od dawna nie sięgałam po thrillery/kryminały, ale pamiętałam, że ten typ powieści raczej mnie nie zawiódł. Ciężko o zawód, jeśli na liście jest "Dziewczyna z tatuażem" albo "Zanim zasnę" - obie pozycje serdecznie polecam. Natomiast "Dziewczyna z pociągu" przypomniała mi, jak to jest nie móc oderwać się od lektury i to chyba największy plus dla powieści.

Całość jest raczej prosta, powiedziałabym wręcz, że nie jest to powieść akcji. Owszem, akcja się pojawia, ale nie ma tutaj pościgów i wszelkich typowo kryminalnych zagrań. Za to możemy doszukać się różnych tajemnic, bardzo powolnego, budującego napięcie, odkrywania kart oraz dogłębnej analizy psychologicznej bohaterów. I to jest świetny zabieg autorki - czytamy fragmenty pamiętników bohaterów. Historię poznajemy z różnych perspektyw, aby sukcesywnie łączyć ze sobą fakty.
Ta powieść to świetna zabawa dla niedoszłych Rutkowskich. Po kolei odkrywamy nowe karty biegu historii wraz z tym, jak bohaterowie zaczynają odkrywać się przed czytelnikiem.

A sami bohaterowie są niezwykle skomplikowani i bardzo ludzcy. Tak ludzcy, że wszelkie programy typu "Trudne sprawy" nie umywają się do tego, co postacie sobą reprezentują. Dawno nie czytałam o tak dobrze wykreowanych postaciach. Sama książka już od pierwszych stron porusza trudne tematy, m.in. alkoholizm. I nie jest to spojler, ale ma ogromny wpływ na historię bohaterki i jej bliskich. Po prostu trzeba przeczytać.

Myślę też, że dużym plusem jest miejsce akcji. Przedmieścia trafiają do odbiorcy, bo są takie szare i pospolite. Takie ciche, ale wystarczające do spokojnego życia. Jak tu przyjemnie i swojsko. Idealne miejsce dla kryminałów. Sama utożsamiam się z przedmieściem, dlatego tak mnie wciągnęła opisana akcja. O bogatych mieszkańcach Upper East Side już się naczytałam.

Wiem, że są już zdjęcia z planu filmu. Wiem, że główną rolę gra Emily Blunt - osobiście wolałabym brzydszą bohaterkę, prawdziwie grubą i smutną. Szkoda, że czuję tutaj hollywoodzkie zapędy. Wolałabym film kręcony komórką czy coś w tym stylu. Tak realistyczny jak powieść.

Nie uważajcie tego za spojler, ale może zamknijcie oczy na chwilę:

W tym roku postanowiłam wziąć udział w jednym z wielu organizowanych postanowień czytelniczych. Zobligowałam się do przeczytania jak największej ilości książek, które można by przypasować do danych kategorii.

Od razu mówię, że jedna książka mogła zostać przyporządkowana do kilku kategorii i powiem szczerze, że było kilka takich tagów, do których nie znalazłabym książki bez zaangażowania. Np. autor książki musi mieć takie same inicjały jak ja - no niestety. Czy powieść, która kończy się ślubem - niestety, brak ślubów w tym roku.

Zacznijmy krótkie podsumowanie:
 - udało mi się przeczytać 35 książek, które pasują do wyzwania
- wszystkich kategorii było 52

  Lista kategorii:

•  Książka, której akcja rozgrywa się w jednym z Twoich ulubionych miast
• Przeczytana w jeden weekend
• Autorem jest mężczyzna 
• Więcej niż 215 stron
• Książka humorystyczna
• Akcja nie dzieje się w Europie
• W tytule jest imię
• Ma co najmniej dwóch autorów
• Autorem jest kobieta
• Została wydana w 2015
• Ma smutne zakończenie
• Film oparty na książce
• Oparta na prawdziwej historii
• Książka, której głównym bohaterem się dziecko 
• Książka, którą chcesz przeczytać ze względu na okładkę
• Zaczęłam kiedyś czytać, ale nie skończyłam
• Główny bohater ma imię na tę samą literę co ja
• Autor pod pseudonimem 
• W języku angielskim
• Poradnik
• Napisał ktoś przed 30
• Ma więcej niż 100 lat
• Ma tylko jedno słowo w tytule
• Książka, która stoi na półce od lat, ale nigdy nie pomyślałaś, aby ją przeczytać
• Książka, w której bohaterowie są rodzeństwem 
• Ma liczbę w tytule
• Nie ma w niej ludzi 

I te kategorie, do których nie udało mi się niczego przyporządkować:

• Autor ma takie same inicjały jak ja
• Została wydana w roku moich narodzin - słyszałam, że mój rocznik miał niezbyt ciekawe książki, niestety
• Miałam przeczytać w szkole, ale się nie udało
• Epistolarna
• Została napisana w Polsce przed 1939 rokiem - ludzie, nie moje klimaty, ciężko by mi było coś znaleźć.
• Książka o czarownicach
• W tytule książki jest część garderoby
• Czyjaś autobiografia - przeczytałam biografię Steve'a Jobsa, ale autobiografii niestety nie
• Komiks - baardzo chętnie capnęłabym ciekawy komiks, bo czytanie tego typu książek sprawia mi przyjemność, jednak jak widać - w 2015 roku nie udało mi się ciekawego dorwać
• Historyczna lub polityczna - o jak ja nie lubię tego typu powieści, chyba że historyczna jest także przygodowa 
• Akcja rozgrywa się podczas wojny - nie zaliczyłam do tego "Opowieści z Narnii", chociaż wojna jako tako tam była
• Książka, której głównym wątkiem są wspomnienia z podróży  - mam już tę książkę na półce, ale ciągle się do niej nie zabrałam

 A Wy mieliście jakieś wyzwania na 2015 rok? Udało się Wam utrzymać w postanowieniach czytelniczych? Mam nadzieję, że na 2016 rok także wyznaczycie sobie jakieś cele - chętnie poczytam o nich w komentarzach! :)

Gdzie mnie do blogerek modowych. W większość swoje outfity opieram na tym, jak bardzo jestem danego dnia zmęczona. Jeśli mniej, to wiadomo, że będzie z butami na obcasie. Jeśli bardziej - dresiki i mocno, naprawdę mocno przeżute przez życie i polskie chodniki adidasy. Zawsze do tego liczę na to, że mój urok osobisty i zwykła uprzejmość wygrają z pierwszym wrażeniem, jakie inni mogą odnieść na mój temat.

Ostatnio jednak miałam dość ciekawą sytuację, która skłoniła mnie do sięgnięcia po owy "Elementarz...". Na mojej uczelni sesja często zaczyna się w grudniu i kończy nigdy. Dlatego przed samymi świętami postanowiłam totalnie odpuścić i do wyrzyganych reeboków wsadziłam neonowe pomarańczowe skarpetki. Poziom mojego zaangażowania były co najmniej depresyjny. Jak co dzień weszłam do mojego ulubionego tramwaju, gdzie czasem otrę się o paru meneli i spokojnie zasiadłam na znanym każdej osobie tramwajowym krzesełku. Obok siedział chłopak i nie zwracałam na niego najmniejszej uwagi, ale on zwrócił uwagę na mnie. A mianowicie na moje skarpetasy, które wystawały z butów. Oprócz tych butów miałam na sobie dresy do biegania, bo jak mówiłam, to był dzień anarchistyczny. I tutaj powstała w mojej wymęczonej i przemielonej głowie: "Jak ja wyglądam, jak 10-latka ze stylowym niedorozwojem". Autentycznie, pomimo mojej odporności na wszelkie modowe niusane, zrobiło mi się głupio. Zawstydziłam się tym, że wyszłam do ludzi w takim stanie, że było mi wszystko jedno.

I płynnie przechodząc do książki, którą przed chwilą skończyłam czytać, Kasia Tusk postanowiła stworzyć publikację pełną rad dla osób, które:
1. Nie mają czasu na wyszukiwanie ubrania
2. Nie potrafią kompletować ubrań w taki sposób, żeby zawsze wyglądać przyzwoicie.

I przyznaję, wielokrotnie irytowały mnie rady typu "do zielonego nigdy nie dawaj czerwonego", bo jest we mnie zakorzeniony wisimizm i pewna doza "jestę faszionistę i włożę zielony do czerwonego". Jednak! W całej tej złości, że ktoś mi mówi, jak mam wyglądać, dochodzę do jednego wniosku: prostota. Jeśli ważysz 100 kg i włożysz ciemne jeansy do białej koszulki to nikt Ci nie powie, że źle wyglądasz z powodu ubrań. Możesz źle wyglądać z powodu swojej wagi, ale strój jest nienaganny. Nudny? Pewnie tak, ale bezpieczny. Taki strój nie zapewni Ci zabawnych spojrzeń ze strony tramwajowych sąsiadów. To strój do wmieszania się w tłum i przetrwania kolejnego dnia w szarej masie.

Patrząc na ubrania Kasi Tusk odnoszę wrażenie, że są montonne i nudne, ale! O tym jest właśnie cała książka. O tym, jak stworzyć bazę ubraniową, do której możemy ewentualnie dobrać szaloną apaszkę w ocelota czy inne fikuśne dodatki. Bez szału, ale stylowo. 

I sama książka jest niezwykle stylowa. Przepiękne zdjęcia, zazdroszczę takiego zaangażowania w fotografię autorce. Papier luksusowo ukazuje nam kolejne stylizacje twórczyni. Całość posegregowana na początek sugerujący wyrzucenie ciuchów z mojej szafy, prezentacja ubrań na konkretne sytuacje w życiu oraz inspiracje miastami, w których autorka miała przyjemność przebywać.

Co podoba mi się w tej publikacji, to fakt, że w drugiej części książki autorka zaprzecza jakoby styl zależał od ubrań. Styl jest całokształtem zachowania. Każdy zna historię o pierwszych 6. sekundach od zobaczenia po raz pierwszy danej osoby, ale każdy też wie, że "nie oceniaj książki po okładce". I gdzieś w tym jest sens, i całość do mnie przemawia.

Moja ocena: 4/5

PS Niestety poradniki modowe i tak nie są dla mnie. Nie cierpię zakupów stacjonarnych, a jeszcze bardziej przymierzania ubrań. To tak boli, gdy któreś z nich nie pasuje :)

Ostro zaczęłam podbijać swoją półkę książek pożyczonych i nieczytanych i aż boję się, że niedługo będę skazana na oddanie wszystkiego, a moja kolekcja książek spadnie do 15% całości, które stanowią wygrane w szkole podstawowej słowniki.

Jeden jest nawet słownikiem matematycznym, ku chwale królowej nauk.

Wracając do dnia obecnego, mamy grudzień. Gdzieś w międzyczasie zapatruję się w rekolekcje o. Adama Szustaka (napiszę chyba post na temat jego przemówień, tekstów i ogólnych nauk). W drugim międzyczasie czytałam "Opowieści z Narnii". Zresztą...


Czy macie tak czasami, że pewne książki są przeznaczone tylko na dany etap życia, roku, miesiąca? Ja zdecydowanie jestem sezonowcem ksiażkowym i w okolicach Bożego Narodzenia takie książki jak "Opowieści z Narnii" królują wśród moich TBR (to be read - do przeczytania). I co z tego, że piąta część historyjki dla dzieci wcale nie ma miejsca podczas zimy, co więcej, nawet Królowej mrozów i śniegu nie ma na łamach tej publikacji. "Opowieści z Narnii" są przeznaczone na zimę, tak jak wszelkie puste romanse na leżenie na plaży.



I więcej pisać tutaj nie trzeba, nie ma zbytnio co
recenzować. To prosta historia dla dzieci z wieloma mądrymi przekazami. Chociaż ostrzegam, że dużo tam brutalności, dużo "oko za oko, ząb za ząb" i zapewne nie jest odpowiednie dla wszystkich. Jednak biorąc pod uwagę, że w Skandynawii można kupić wielką księgę cipek albo penisów, to chyba "Opowieści z Narnii" nie są tak rażące...

Moja ocena: 3/5

Pozdrawiam Was mega ciepło, bo i siedzę w szlafroku i jestem w nastroju zdecydowanie świątecznym i życzę miłego czytania i do usłyszenia!

A Wam z jakimi książkami się kojarzy grudzień? 

Kiedy to ja zaczęłam przygodę z wampirami i wszelkimi edwardopodobnymi postaciami? Prawdopodobnie z 5 lat temu, może i wcześniej. I wiecie co? Nadal gdzieś potrafię się przy tym świetnie bawić.

Kolejna, już chyba siódma część przygód nie-tak-zwykłej kelnerki Sookie Stackhouse czekała na półce z 2-3 lata, nie mówiąc o tym, że jestem fatalnym pożyczaczem książek (a jednak ciągle książki są mi pożyczane, zapewne dzięki mojemu urokowi osobistemu, lub, co bardziej prawdopodobne, dzięki przemiłym osobom z mojego życia).
Serial porzuciłam gdzieś w czwartym/piątym sezonie, kiedy zaczęły latać duchy, demony i wszelkie czarne magie na ekranie, a ja bałam się iść spać bez lampki w kontakcie dla niemowląt. Z tym, że serial odbiega znacząco od książki, więc na książkę skusiłam się jakiś tydzień temu.
I całkowicie się jej oddałam, w przerwach między zajęciami, w tramwaju (biedne starsze panie, których nie zauważyłam, żeby ustąpić miejsca), przed snem (tworzenie nowo-starych nawyków).

Sookie nie jest bohaterką moich marzeń, w szczególności w serialu, ale jej przygody to istna rozpusta. Zabiegający kilkusetletni mężczyźni, tygrysy, zmiennokształtni, do wybory do koloru. Praca dla samej królowej, nielimitowana karta kredytowa na małe zakupowe szaleństwa - jak miło było chociaż o tym poczytać. A fakt, że wszystko jest osadzone wśród fantastycznych kreatur tylko urozmaica lekturę.

Nie będę się rozwodzić nad stylem pisania autorki, czy nad przekazem. Tutaj nie ma ani poetyckości (to typowa książka dla amerykańskich mamusiek, które lubią sobie przy gotowaniu poczytać o namiętnym seksie z wampirami, które nigdy się nie męczą) , ani nie ma moralnych dywagacji (naprawdę, ta książka nie wniesie niczego nowego do Waszego życia). A jednak jest przyjemna, bardzo szybko się czyta (słowo honoru) i po prostu wciąga. Jako dowód powtórzę, że to szósta czy siódma część!

I na całe szczęście nieostatnia....

Moja ocena: 3,5/5